Z życia Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie

W dniu 19 września 2004 r. w Prawosławnym Seminarium Duchownym w Warszawie odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego 2004/2005.

Seminarzyści przybyli już poprzedniego dnia, uczestniczyli w porządkowaniu uczelni, a także zmianach umeblowania. Uroczystości rozpoczęły się liturgią połączoną z nabożeństwem błagalnym (molebnem) o pomyślność w nowym roku szkolnym. Następnie uczestnicy uroczystości przeszli do auli PSD, gdzie ks. Jerzy Tofiluk wygłosił krótki wykład dotyczący możliwości zgłębiania teologii przez człowieka. Następnie rektor rozdał legitymacje alumnom przyjętym na pierwszy rok seminarium. W tym roku do seminarium na sektor dzienny zostało przyjętych 10 młodych mężczyzn pragnących swe życie poświęcić służbie Cerkwi (w tym jeden Białorusin z Brześcia). Ośmiu mężczyzn rozpoczęło naukę w sektorze zaocznym, wśród których jest dwóch członków redakcji portalu cerkiew.pl.

W tym roku wśród alumnów PSD jest kilku obcokrajowców. Między innymi naukę rozpoczął Brazylijczyk – Emanuel. Pochodzi on z Rio de Janeiro i ma 20 lat. Prawosławnym chrześcijaninem został będąc małym dzieckiem. Z czasem przyjął święcenia lektorskie i został subdiakonem arcybiskupa Rio de Janeiro i Olinda - Recife Chryzostoma. Ostatnio studiował fizykę, przerwał naukę na tym kierunku przed wyjazdem do Polski. Oprócz niego do seminarium przybyło dwóch Gruzinów – Lasza i Walerij. Obaj na stypendium do Polski wysłani zostali po pierwszym roku studiów na wydziale filozofii. Lasza, ma 20 lat i pochodzi z Tbilisi, w przyszłości chciałby zostać religioznawcą. Walerij pochodzi z Zestafoni i ma 22 lata.

W dniu 5 października br. w świetlicy seminarium odbył się wykład znanego kompozytora i dyrygenta profesora Gleba Pieczonkina. Ten wybitny muzykolog starał się przybliżyć wszystkim obecnym (których niestety poza seminarzystami było bardzo niewielu) śpiew neumatyczny. Ten rodzaj śpiewu, zwany też znamiennym, został przyniesiony na ziemie Rusi wraz z chrześcijaństwem. W XVII w. został prawie całkowicie wyparty przez tak zwane „partesnoje pienije” - spiew polifoniczny. Chyba najbardziej charakterystyczną cechą śpiewu znamiennego jest jednogłosowość i specyficzny sposób zapisu melodii (przy pomocy tzw. kriuków). Wzrost zainteresowania tym rodzajem śpiewu obserwujemy od około 15 lat. Prof. Pieczonkin oprócz teorii zaprezentował kilka przykładów śpiewu znamiennego zachęcając do jego nauki i praktykowania.

6 października br. chór PSD uczestniczył w rozpoczęciu roku akademickiego w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, natomiast 7 października chór wziął udział w koncercie na Zamku Królewskim w Warszawie.

— Grzegorz Klimiuk