Dar Eucharystii

„Dziękujemy Ci Panie, że… poprzez ogrom swojej miłości przyprowadziłeś wszystkich z niebytu w byt”. Te cudne słowa czyta kapłan w modlitwie na Liturgii. Te czysto chrześcijańskie uczucia – radości i wdzięczności odczuwamy dlatego, że żyjemy, że dane jest nam przeżywać wszystko, co chrześcijańskie w świecie, który zaprząta nasze myśli całkiem innymi rzeczami. Uważamy swe życie za trudne i ciężkie, dlatego często tracąc siły obwiniamy Boga o to, że dał nam życie. Pozbawieni energii i chęci życia jesteśmy niczym cienie snujące się po ulicach: żywimy się nie czując smaku, prowadzimy bezowocne rozmowy, boimy się nawet zapytać: czy jestem jeszcze żywy, czy już sam się sobie śnię? Ludzie wokół mnie nie wydają mi się być żywymi.

Według takiego półsennego stanu, słowa modlitwy stają się absurdalne. Czy nie lepiej byłoby w ogóle się nie rodzić, niż tak męczyć siebie i innych? Zaś Chrystus po to właśnie przyszedł, by przywrócić nas do życia, nakarmić nas życiem w dostatku (Jana 10:10). Dar Eucharystii jest to dar życia: Jeśli nie będziecie jeść Ciała Syna Człowieczego i Pić Jego Krwi, to nie będziecie mieć w sobie życia (Jana 6:53). Do czaszy w Eucharystii podchodzimy wtedy, gdy nie mamy sił żyć. W świętej czaszy otrzymujemy życie w czystej postaci, podane jest nam na łyżeczce i ożywiamy przez to swoje dusze i ciała zarażając je Boską siłą.

Bóg stworzył nas dlatego byśmy żyli i otrzymywali od Niego radość. W czasie Eucharystii otrzymujemy nie tyle co „abstrakcyjne” życie, lecz radość z życia. Można wręcz powiedzieć, że wraca do nas wtedy smak życia. I to, dla nas chrześcijan, jest bardzo ważne – Bóg powierzył nam szczególne zadanie: nauczyć się kochać ludzi, z którymi żyjemy na co dzień, a to bardzo ciężkie zadanie, niekiedy po prostu niemożliwe. Przyjemnie jest słuchać Horacego, uwodzić się światem Pasternaka i zaczarowywać Szekspirem, ale oto pojawia się sąsiad kaszlający za ścianą, ci najbliżsi, którzy szurają kapciami po podłodze, mlaszczą przy stole, zajmują się plotkami i wiecznie czegoś od ciebie chcą… pokochać ich? Jak to jest możliwe?

Dar Eucharystii to dar miłości. Potrzeba siły do tego aby kochać, aby bezinteresownie uśmiechnąć się do drugiego człowieka, wysłuchać go, przyjąć jego ból do swego serca. I oto te siły spełniają się w nas poprzez przyłączenie do źródła Życia, Miłości i Radości – przyłączenie do Boga. Każdy chrześcijanin podchodząc do czaszy i z wdziecznością spożywając dar życia, napełnia całe swoje jestestwo życiem i sam staje się źródłem radości i miłości do swoich bliskich.

Potwierdzeniem tych zjawisk są żywoty świętych. Wielu ludzi przybywało do świątobliwego Antoniego na pustynię, poszukując pocieszenia, rady i wsparcia. Jego wypowiedzi były przepełnione łaską, poprzez jego usta przemawiał Duch Święty. Pewnego razu świątobliwy zauważył, iż jeden z przybywających o nic go nie pyta: w milczeniu przychodzi i odchodzi. I wtedy starzec zapytał mężczyznę, dlaczego nigdy o nic nie pyta. Ten mu odpowiedział: „ Wystarczy mi, że patrzę na ciebie ojcze”. U wszystkich chrześcijan przystępujących do Eucharystii rozkwitają serca i rodzi się chęć do życia. Tą pełną słońca, zbawienia siłę czerpiemy właśnie biorąc udział w świętej eucharystii.

Wielki czwartek to dzień ustanowienia Eucharystii i ten, kto dziś podchodzi do czaszy, mimo upływu tylu lat, uczestniczy w tej pierwszej Eucharystii, pierwszym łamaniu chleba. Czwartkowa liturgia jest też bardzo ważna dlatego, że tu, na granicy Wielkiego Tygodnia, przybliżamy się do życia Chrystusa, by przeżyć jego męczeńską śmierć za nas. Za to też większa jest nasza wdzięczność Bogu za to, że nie odstąpił od swego stworzenia, przywołał nas do nieba i podarował przyszłe Królestwo.

Ihumen Sawa (Mażuko)

Z rosyjskiego tłumaczyła Marta Kulik

za: pravmir.ru

— tłum. Marta Kulik