Metropolita Włodzimierz: Niedziela apostoła Tomasza

Chrystus Zmartwychwstał!

Jezus Chrystus po Zmartwychwstaniu niejednokrotnie zjawiał się swoim Uczniom, zwłaszcza gdy czegoś potrzebowali. Przychodził nawet wówczas, gdy drzwi ich domu były zamknięte. Świadczy to o miłości, którą odczuwał Nauczyciel wobec Uczniów.

Współcześnie Chrystus miłuje swoich Uczniów i ich naśladowców. Kocha wszystkich, którzy Go kochają. Apostoł Paweł pisze: „Jezus Chrystus wczoraj, i dziś, ten sam na wieki” (Hbr 13, 8). Każdy, kto przestrzega Jego przykazań, jest Jego ukochanym Uczniem.

Z jakąkolwiek sytuacją nie mielibyśmy do czynienia, jakich nieszczęść byśmy nie doświadczali, to nie powinniśmy wpadać w rozpacz. Musimy liczyć na naszego Zbawiciela. Chrystus na drodze do Emmaus przekonał dwóch Uczniów, którzy na początku Go nie rozpoznali, wzmocnił wiarę Tomasza, który nie uwierzył w Jego Zmartwychwstanie, uspokoił Apostołów, którzy wystraszyli się Izraelitów, pomógł Uczniom łowić ryby na Morzu Tyberiadzkim. On pomoże we wszystkich naszych potrzebach, pocieszy w smutku, pomoże w wahaniu, uspokoi spory - o ile będziemy Go kochać, wierzyć w Niego i pokładać w Nim nadzieję.

Chrystus, ukazując się Apostołom po Zmartwychwstaniu, pozwolił im dotknąć Swoich rąk i żeber, by utwierdzić ich w prawdziwości Zmartwychwstania. Apostołowie faktycznie dotknęli Jego świętego ciała i włożyli palce w żebra przebite kopią.

To świadczy, że Chrystus naprawdę Zmartwychwstał w tym ciele, które miał w Swoim życiu ziemskim. Jeżeli Zmartwychwstał, tak jak przepowiadał, to oznacza, że On ma życie sam w sobie.

To Syn Boży, który oddał Siebie za życie. Jeżeli On powstał z martwych, to i my powstaniemy, ponieważ Zmartwychwstała Głowa, która powinna ożywić wszystkie ciała Cerkwi Chrystusowej. Skoro On zmartwychwstał ciałem, to oznacza, że człowieczeństwo jest nierozerwalnie związane z Bogiem przebywającym obecnie na Niebiosach. Z tego powodu nas, ludzi, w przyszłości czeka życie na Niebiosach, zgodnie z Jego wielką obietnicą, o której zaświadcza Ewangelista Jan: „abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 3). Wierząc w Chrystusa, wierzymy w żywego, prawdziwego Boga.

Apostoł Tomasz nie uwierzył w Zmartwychwstanie Pańskie, dopóki nie zobaczył ran na rękach, zadanych od gwoździ i nie włożył własnej ręki w Jego żebra. Również inni Uczniowie nie uwierzyli w Zmartwychwstanie, dopóki im nie obwieściły tego Kobiety Niosące Wonności i dwaj Uczniowie, którzy szli do Emmaus. Ta niewiara jest całkowicie uzasadniona, ponieważ powstanie z martwych jest niezwykłym wydarzeniem, które na początku bardzo ciężko zrozumieć.
Niewiara Tomasza i innych Apostołów nie powinna wywoływać u nas braku wiary w tak wielkie oraz radosne wydarzenie. Przeciwnie, to wydarzenie powinno nas przekonać i potwierdzić naszą wiarę w Boga.

Początkowa niewiara Apostołów w Zmartwychwstanie Chrystusa świadczy o tym, że nie byli naiwni. Później uwierzono Jemu i nie tylko głoszono o Nim na całym świecie, ale umierano na znak świadectwa o Jego prawdziwości. To dowód tego, że ostatecznie Apostołowie przekonali się o realności Zmartwychwstania Chrystusa, ponieważ widzieli Zmartwychwstałego, dotykali Go i rozmawiali z Nim. Z tego powodu możemy bez żadnej wątpliwości wierzyć w ich świadectwo o Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa i jednocześnie wyznawać, że jest naszym Panem i Bogiem.

Chrystus, po przekonaniu apostoła Tomasza do swojego Zmartwychwstania, powiedział mu: „Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20, 29). Dlaczego błogosławionymi są tacy ludzie? Gdyby oni, tak jak Tomasz, nie uwierzyli w Zmartwychwstanie Chrystusowe i zechcieliby zobaczyć Zbawiciela naocznie, to mogliby na zawsze pozostać i umrzeć w swoim niedowiarstwie. Chrystus po wniebowstąpieniu nie objawiał się ludziom fizycznie. Fizyczne objawienia się Chrystusa apostołowi Pawłowi, świętym męczennikom i sprawiedliwym są wyjątkami. Błogosławieni są również dlatego, że wierząc w Zmartwychwstanie Zbawiciela wyznają Go jako Boga. Ewangelia i Dzieje Apostolskie świadczą o tym, że wierząc w słowa Zbawiciela bez wątpienia tacy ludzie wierzą w Boskość, ponieważ nie widzieli Go oczami cielesnymi. Pomimo tego chcą się zbawić dzięki Niemu.

Błogosławieni są również, ponieważ za żywą i aktywną wiarę Bóg wybaczy im wszystkie grzechy oraz miłosiernie ich nagrodzi pobytem w Królestwie Niebiańskim. Amiń.

metropolita Włodzimierz (z j. ukraińskiego tłum. Stefan Dmitruk)

źródło: http://orthodox.org.ua