Skończył się zasadniczy okres urlopowy, wracamy powoli do pracy, do obowiązków edukacyjnych – rozpoczyna się nowy rok szkolny/akademicki.
Skończył się zasadniczy okres urlopowy, wracamy powoli do pracy, do obowiązków edukacyjnych – rozpoczyna się nowy rok szkolny/akademicki. Ponadto – w zależności od kalendarza, jakim się posługujemy – nowy rok cerkiewny właśnie się dla nas zaczyna (wg nowego stylu 1 września), albo zacznie się zaraz (wg starego stylu 14 września).
W tej codzienności często nie wiemy, jak gospodarować czasem, w gonitwie zatracamy sens, a nowy rok to dobra okazja do przedsięwzięcia zmian.
Dlatego też zachęcamy do przeczytania krótkiej, acz głębokiej refleksji metropolity Aleppo Pawła (Jazidżiego) zestawiającej zawołanie św. psalmisty Dawida z naszym myśleniem. Każde zdanie władyki wymaga chwili zastanowienia.
Metropolita Paweł to syryjski hierarcha z Patriarchatu Antiocheńskiego, który jest znany ze swych kazań i innych publikacji. W kwietniu 2013 roku został porwany przez islamskich rebeliantów w Syrii wraz z metropolitą Janem (Ibrahimem), los obydwu wciąż pozostaje nieznany.
Rak naszej epoki: stwierdzenie „nie mam czasu”
„Wykorzystywać czas” (Ef 5, 16) to wyrażenie, które oznacza nie tyle być w pośpiechu, co mieć świadomość i czyste sumienie. Czas jest krótki, każdy chwila jest cenna i dana nam po to, by dusza się radowała i weseliła. I każda chwila, która nie jest przeznaczona na pokajanie, jest czasem straconym – zgodnie ze słowami ojców pustyni. Każda chwila, która nie jest eucharystyczną, w której nie ofiarujemy wszystkiego Bogu, tworzy „spichlerz” niedorzeczności.
Nie chodzi tu o wybór: pracować, czy nie pracować. Potrzebujemy najpierw organizacji naszych priorytetów co do naszego jestestwa, a potem co do pracy. Powinniśmy uczynić z pracy powód do kochania, a nie powód do znielubienia. Potrzebujemy mądrości w miejsce ignorancji. Dlatego też, słuchanie słów Chrystusa jest najlepszą i najpotrzebniejszą wydzieloną częścią czasu; bowiem jeśli brakuje tego słuchania, żadna inna część czasu, którą sobie wykroimy, nie będzie nam do niczego służyć.
Lista naszych priorytetów rozpoczyna się od czytania słowa Bożego, i słuchania go w ramach nabożeństw cerkiewnych, i uczestnictwa w nich wraz ze wspólnotą. To jest nasz cel, a praca jest środkiem.
„W Twoich rękach jest mój czas” (ps 30, 15) to stwierdzenie, które zaprasza nas do pracy prowadzącej do odpoczynku, oraz do trudu, który zaoferuje nam bezpieczeństwo i spokój. Pracujemy na chleb każdego dnia, który jest dla nas niezbędny, i Pan zapewnia nam chleb dnia powszedniego, kiedy tylko wznosimy do Niego nasze modlitwy. Nie szukajmy odpoczynku [za wszelką cenę], jakbyśmy gonili za jakąś fatamorganą. Bo przecież jesteśmy ważniejsi, niż ptaki na niebie – Bóg się o nas zatroszczy (por. Mt 6, 26). Teraz wy, którzy mówicie: „dziś albo jutro udamy się do tego czy owego miasta i spędzimy tam rok, będziemy uprawiać handel i osiągniemy zyski.” Jednakże, nie wiecie, jak wasze życie będzie wyglądać jutro. (…) Jesteście tylko parą, która pojawia się na krótki czas, a potem się rozwiewa. Powinniście zatem mówić raczej: „Jeśli Pan chce, będziemy żyć, i zrobimy to lub tamto.” (Jk 4, 13-15)
Nasza dusza odpoczywa w działaniu i wysiłku zmierzających do wypełniania naszych powinności każdego dnia; działaniu i wysiłku prowadzonych przez modlitwę, składanie dziękczynienia [Bogu] i czyny miłosierdzia w pewności, że dzień jutrzejszy jest w rękach Boga – naszego opiekuna. Amen.
Z hiszpańskiego przetłumaczyła Dominika Kovačević
Tekst hiszpański ukazał się na stronie prawosławnej antiocheńskiej archidiecezji Argentyny
— tłum. Dominika Kovačević
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
