Ojcze arcimandryto, mam ogromny problem. Wiem, że osoby pisały już w tej sprawie, ale mam jeszcze pytania w związku z tym. Mianowicie mam 20 lat i mam chyba skłonności homoseksualne, tzn jestem z dziewczyną, którą bardzo kocham,ale myślę także o mężczyznach. Jednak moja miłość nie odpędza tych potwornych myśli, które często mnie prześladują. To jest jak jakieś szatańskie piętno, które nade mną zawisło. Czy wolno mi wierzyć, że to kiedyś minie? Okropnie tego żałuję, tak chciałbym normalnie żyć bez tej skazy, stworzyć normalną rodzinę w przyszłości. I jeszcze jedno czy powinienem się z tego spowiadać, jest to okropny wstyd dla mnie. Wybieram się do Poczajowa, bowiem słyszałem, że było tam wile cudów, czy mogę wierzyć w cud dotyczący mnie? Z niecierpliwością oczekuję na odpowiedź i słowa otuchy. Spasi nas wsiech Hospodi...

Sama skłonność nie jest grzechem, grzechem zaczyna być wtedy,kiedy realizowana jest ona w praktyce, kiedy dopuszczamy się czynu wynikającego z naszej skłonności. Dobrym objawem jest to, że Pan zdaje sobie sprawę z prawdziwego stanu rzeczy. Świadomość jakiejkowiek własnej ułomności jest pierwszym krokiem ku jej wyleczeniu. Jeżeli nie dopuszcza się Pan grzechów w tej materii, spowiada się Pan tylko z nieczystych myśli podkreślając, że czasami mają one różny charakter. Dobrze mieć jednego spowiednika, który znałby nasze problemy, a wtedy wzajemna relacja staje się bardziej szczerą i eliminuje wstyd. Myśli jednak nie są jeszcze grzechem i jeśli bardzo nas dręczą, powinniśmy je całkowicie ignorować i nie dopuszczać, aby się w nas rozwijały. Modlitwa czyni cuda i jeśli bardzo Pan pragnie wyleczyć się z tej skłonności to Bóg na pewno Panu w tym pomoże. A Poczajów to dobre miejsce dla duchowej otuchy. Pozdrawiam i życzę wytrwałości.

— o. Jerzy Pańkowski