Zamknięcie Drukarni Synodalnej Warszawskiego Konsystorza Prawosławnego
Na mocy orzeczenia Ministerstwa Przemysłu Lekkiego władze państwowe zamknęły Drukarnię Synodalną Warszawskiego Konsystorza Prawosławnego z dniem 21 października 1949 r. Mienie drukarni zagarnęły Warszawskie Zakłady Graficzne.
Drukarnia Synodalna istniała od 1922 r. Siedziba zakładu poligraficznego znajdowała się przy ul. Paryskiej 27. W okresie międzywojennym w zakładzie drukowano m. in. periodyki cerkiewne: „Elpis”, „Woskresnoje Cztienie” (ros. Czytanie Niedzielne) czy też „Słowo”. Drukarnia obok prasy drukowała na potrzeby Cerkwi książki.
Drukarnia Synodalna funkcjonowała podczas II wojny światowej. W styczniu 1945 r. po wkroczeniu do Warszawy wojsk radzieckich park maszynowy Drukarni został wywieziony do Lublina i przekazany Spółdzielni „Czytelnik” wydającej na potrzeby komunistycznego rządu lubelskiego. Po zakończeniu wojny maszyny wróciły na ul. Paryską. Pomimo licznych starań władz cerkiewnych nie uzyskano pozwolenia na uruchomienie Drukarni. Dopiero w 1982 r. udało się uruchomić własną Drukarnię Kościoła Prawosławnego w Polsce.
Na podst.:
L. Utrutko, Działalność wydawnicza metropolii w latach powojennych, w: Prawosławne oficyny wydawnicze w Rzeczpospolitej, red. P. Chomik, A. Mironowicz, U. Pawluczuk, Białystok 2004, s. 233 – 236.
A. Kuryłowicz, Prawosławne oficyny wydawnicze w II Rzeczpospolitej, w: tamże, s. 211.
Stefan Dmitruk
