Bilans strat po pożarze w monasterze Chilandar

Całe szczęście, to, co w monasterze ma największą wartość, pozostało nietknięte. Zarówno świątynia katedralna z przedsionkiem księcia Łazarza i winoroślą, wyrastającą z grobu św. Symeona, która dopiero co pokryła się listkami, jak i skarbiec, który pod względem wartości artystycznej i historycznej jest jednym z najbardziej wartościowych na Świętej Górze Atos. Należy tu również wspomnieć o nietkniętych przez płomienie fiali i dwóch cyprysach, które stanowią znak rozpoznawczy Chilandaru. Przed płomieniami uchowano wszystko to, co symbolizuje fundamenty duchowego istnienia narodu serbskiego.

Jednak ogień pochłonął między innymi piekarnię, w wyniku czego Chilandar został bez chleba. Z pomocą natychmiast przybył braterski monaster Vatopedos, w którym przez osiem lat św. Sawa (a pod koniec życia także jego ojciec, św. Symeon) przebywał jako mnich. Monaster Vatopedos zapłacił jednej z piekarni za dostarczanie Chilandarowi chleba przez cały rok.

W pożarze spłonął także przyklasztorny sklep. Ojciec Bazyli, jeden z chilandarskich mnichów ocenia, że ogień pochłonął ikony, książki, świece i inne pamiątki, których wartość wynosiła około pół miliona euro. Dlatego też dziś, kiedy ktoś zajrzy do Chilandaru, nie może wziąć na pamiątkę nawet najmniejszej papierowej ikonki.

Ale, jak głoszą słowa poety „Chilandar zamierał, ale nigdy nie umierał”. Potwierdza ten fakt główny ganek wejściowy z XVII wieku. Chociaż masywne drzwi oprawione żelazem zamknięte są na cztery spusty, a całe wejście ogrodzone drucianym płotem, fresk, który przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Bogurodzicy (święto monasteru Chilandar), nie został uszkodzony przez pożar. Tylko postaci fundatorów z lewej i prawej strony wejścia – św. Sawy i św. Symeona – są lekko osmalone. Na podst. politika.co.yu

tłum. z serbskiego Ewelina Chacia

— Dušan-Vladislav Paždjerski