Intronizacja nowego zwierzchnika antiocheńskiej Cerkwi w Ameryce Północnej

Decyzją Świętego Synodu Cerkwi antiocheńskiej 3 lipca. br., jako następcę metropolity Filipa zmarłego w marcu br., nowym jej zwierzchnikiem w Ameryce Północnej mianowano arcybiskupa Józefa (Zehlawiego). Archidiecezja Antiocheńska w Ameryce Północnej to druga co do wielkości prawosławna jurysdykcja w USA, i ma tytuł samorządnej – bliski autonomii. Liczy 9 diecezji, 266 parafii, ponad 400 kapłanów, i około 100 tysięcy wiernych.

Uroczystości intronizacyjne zostały połączone ze świętem głównej katedry archidiecezji – św. Mikołaja na Brooklinie w Nowym Jorku. Przewodniczył im patriarcha Antiochii Jan X, który przyleciał do USA trzeciego grudnia wieczorem. Zwierzchnik Cerkwi antiocheńskiej rozpoczął uroczystości intronizacyjne sprawowaniem wielkiej wieczerni z litiją 5 grudnia wieczorem – kiedy liturgicznie już zaczyna się nowy dzień, a więc w tym przypadku – święto św. biskupa Miry Licyjskiej Mikołaja.

Szóstego grudnia patriarcha Jan z licznie zgromadzonym klerem celebrował Boską Liturgię w brooklińskim soborze. Popołudniu w tej samej świątyni miało miejsce specjalne nabożeństwo dziękczynne i intronizacyjne metropolity Józefa – wielkie wydarzenie nie tylko dla prawosławnych w jurysdykcji antiocheńskiej, lecz dla wszystkich wiernych w USA, gdyż to epokowa zmiana – poprzedni metropolita antiocheńskiej diecezji w Ameryce Północnej, metropolita Filip, pełnił swój urząd przez 48 lat, w którym to czasie prawosławna arabska emigracja na Zachód zwiększyła się kilkukrotnie.

W trakcie intronizacji jako pierwszy głos zabrał patriarcha Jan – przewodnicząc Cerkwi antiocheńskiej, będąc tym samym następcą świętych apostołów Piotra i Pawła:
Przybywam tu z katedry Mariamite [tj. Bogurodzicy] w Damaszku, niosąc w swym sercu symfonię miłości, wiarę i silną nadzieję wygrywaną przez dzwony naszych cerkwi na Wschodzie. Przybywam powiedzieć, iż historyczne terytorium Patriarchatu Antiocheńskiego nie jest tylko czymś symbolicznym w naszym życiu. To podstawowa część naszej tożsamości. Ta tożsamość została ochrzczona przez Piotra i Pawła, i zanurza w krwi świętych męczenników. Ta tożsamość zaczyna się wraz z pierwszymi krokami tych uczniów, którzy zostali nazwanymi „chrześcijanami” jako pierwsi właśnie w Antiochii. To wszystko kontynuujemy, mimo wszystkich tragedii mających miejsce w naszej ojczystej ziemi. Ta tożsamość jest wyrzeźbiona przez góry Libanu i zaszczepiona w jego wybrzeża i doliny. Ta tożsamość ogarnia wschód słońca w Syrii i wschód słońca historii Syrii. Ta tożsamość pochodzi z okolic Betlejem. Ta tożsamość pochodzi z chrześcijańskiej Jerozolimy. Wylewa się ona z wód Eufratu, Jordanu, Nilu i Tygrysu, i w raz z nimi, daje życie glebie Iraku, Egiptu, Palestyny i Jordanii.
Przybywam do Stanów Zjednoczonych, by być wzbogaconym obecnością naszej umiłowanej wspólnoty. Piąta i szósta generacja Amerykanów, lecz wciąż pozostająca antiocheńską, nosi w swym sercu Cerkwie antiocheńską i ojczyste ziemie podczas każdego Eucharystycznego zebrania.

Patriarcha odniósł się także do obecnych dramatycznych wydarzeń na Bliskim Wschodzie:
Pozwólcie naszym ludziom żyć! Pozwólcie żyć Syrii! Pozwólcie żyć Libanowi! Pozwólcie żyć Irakowi! Pozwólcie żyć Jordanii! Niech Palestyna uleczy swe rany, i niech żyje! Pozwólcie żyć Egiptowi! Niektórzy twierdzą, że kryzys w Syrii ma charakter tylko wewnętrzny, to jest – wojny domowej. Ale nikt na świecie tak naprawdę nie wierzy, że ten domniemany wewnętrznych charakter może wyjaśnić oczywisty jego zewnętrzny charakter. Będę jeszcze bardziej szczery: nasi synowie są zabijani przez bomby posyłane z zewnątrz. A część naszych synów została poddana praniu mózgu ekstremistycznych ideologii. (…) Przypadek porwania metropolitów Aleppo, Jana (Ibrahima) i Pawła (Jazidżiego) wraz z wieloma innymi, daje nam jasny obraz tego, co dzieje się na naszych ojczystych ziemiach. Międzynarodowe milczenie w związku z tym porwaniem to wielki wstyd. Niech świat ujrzy tę konkretną i prawdziwą tragedią taką, jaką ona jest. Niech świat zobaczy to dwoma szeroko otwartymi oczami, a nie przez perspektywę jakiegoś własnego interesu.

Następnie, po symbolicznym przyjęciu metropolitarnego pastorału (cs. żezł) swoje przemówienie wygłosił władyka Józef – nowy zwierzchnik Cerkwi antiocheńskiej w Ameryce Północnej:
Co zrobił św. Mikołaj ze swym pastorałem danym od Chrystusa? Poprowadził ludzi do Boga, zaufali mu tak, że podążali do miejsc, w których nigdy przedtem nie byli. Takie jest zadanie dla każdego pasterza w Świętej Cerkwi Chrystusa: prowadzić swych ludzi do miejsc, w których nigdy nie byli, w celu ich zbawienia, odnowy, by weszli do dziedzictwa chwały świętych. „Nikt nie może siebie zbawić”, „zbawienie pochodzi od Boga”. To pastorał Pana, nie człowieka! Apostolska władza jest dana po to, by przynosić przebaczenie, uzdrowienie duszy i ciała, pojednanie, godność człowieka. Tu, w Ameryce Północnej, cieszymy się tyloma materialnymi dobrami, ale czy naprawdę jesteśmy wolni? Czy rzeczywiście jesteśmy w pokoju z sąsiadem? Czy szanujemy godność i świętość osobową każdego człowieka – a nawet, naszą własną?

Przyjmuję ten pastorał w imieniu Pana! Powierzony mi dzisiaj pastorał będę używał do głoszenia Ewangelii i obrony świętych kanonów Cerkwi na amerykańskiej ziemi, w harmonii ze Świętym Synodem świętej i wielkiej Cerkwi antiocheńskiej.
Będę używał tego pastorału w celu wzbudzenia wśród miłującego Boga kleru poczucia wykonywania obowiązków duszpasterskich w każdy mieście, miasteczku i wsi tego kraju.
Będę używał tego pastorału w celu edukacji naszego duchowieństwa, naszych świeckich wiernych i wszystkich poszukujących, którzy są spragnieni wody życia.
Będę używa tego pastorału w celu zjednoczenia, podniesienia poziomu oraz dostojeństwa porządku liturgicznego naszych cerkwi, by zasadzić życie monastyczne, powołać nowe instytucje edukacyjne i wzmocnić naszą młodzież poprzez angażowanie jej na przeróżne sposoby.

Będę używał tego pastorału w celu pocieszenia naszych cierpiących braci i sióstr w naszych rodzimych krajach, gdzie przez 2000 lat antiocheńczycy żyli razem z innym chrześcijanami i ludźmi innych religii. Tu, w Ameryce, nigdy nie będziemy odseparowani od naszej Cerkwi-Matki, założonej przez świętych Piotra i Pawła!

Użyję tego pastorału, by przynieść Chrystusa Ameryce, i Amerykę przywieść do Chrystusa. My, jako Cerkiwe antiocheńska, bardzo dobrze rozumiemy różnorodność Ameryki Północnej, gdyż w naszym starożytnym, wspaniałym mieście, przez wieki żyliśmy wielkim, wielokulturowym życiem. Obok siebie żyli tu Rzymianie, Grecy, Arabowie, Aramejczycy/Syryjczycy i muzułmanie, wzajemnie uzupełniając swoją wiedzę i wspierając się.

Z kolei 7 grudnia, w niedzielę, Boskiej Liturgii w nowojorskim soborze św. Mikołaja przewodniczyli patriarcha Jan oraz władyka Józef – po raz pierwszy jako metropolita Samorządnej Archidiecezji Antiocheńskiej Cerkwi w USA. Zakończyła ona uroczystości intronizacyjne metropolity Józefa.

Wszystkie wymienione wyżej nabożeństwa były transmitowane przez libański chrześcijański kanał Noursat, który jest dostępny w większości krajów arabskich, a przez satelitę oraz Internet – na całym świecie. Wkrótce pełne zapisy tych nagrań powinny pojawić się na stronie internetowej Samorządnej Archidiecezji Antiocheńskiej Cerkwi w USA. Na razie krótki reportaż z intronizacji można obejrzeć tutaj.

Biografię metropolity Józefa można przeczytać na łamach naszego serwisu w tym miejscu.

Na podstawie: antiochian.org

— Dominika Kovačević