Jordańczyk nowym ordynariuszem metropolii Nubii (Sudan)

Dwudziestego trzeciego listopada miało miejsce posiedzenie Świętego Synodu greckiego Patriarchatu Aleksandrii i całej Afryki. Spotkanie rozpoczęło się Boską Liturgią w patriarszej kaplicy św. Teodory, po czym rozpoczęły się obrady. Dużo czasu poświęcono dyskusji na temat nowych, trudniejszych warunków do prowadzenia działalności duszpasterskiej na Bliskim Wschodzie oraz Afryce. Omówiono również przedsięwzięcia Patriarchatu podjęte w mijającym roku.

Jednakże najważniejsze decyzje podjęto w związku z diecezjami. Diecezje Nilopolis (Egipt Dolny) oraz Heliopolis (chrześcijańskie stare miasto w Kairze) podniesiono do rangi metropolii, a za tym i ordynariuszy tych diecezji – odpowiednio Genadiusza oraz Teodora - mianowano metropolitami.

Zapełniając wakat, metropolitą Memfis został pochodzący z Wolos (Grecja) biskup Nikodem (świeckie imię Atanazy Priangelos), który zachował dotychczas pełnioną funkcję patriarszego wikariusza w Kairze. Nieobsadzona była również metropolita Chartum. Zmieniono jej nazwę na metropolię Nubii, nawiązując tym samym do starożytnej nazwy i cywilizacji Sudanu. Nowym ordynariuszem tej metropolii został archimandryta Narcyz (świeckie imię Samir Dżammuh).

Biskup-elekt urodził się w 1968 roku w prawosławnej jordańskiej rodzinie w stolicy kraju – Ammanie, gdzie też ukończył Państwową Szkołę Prawosławną; należy przypomnieć, iż około 12% Jordańczyków to prawosławni chrześcijanie. Studia teologiczne ukończył w Atenach, również w Grecji przyjął postrzyżyny mnisze i tam niósł posługę duszpasterską przez następne lata. W 2009 roku został wysłany do Patriarchatu Aleksandryjskiego. Tu został mianowany sekretarzem ds. arabskich w Patriarchacie, i prowadził aktywność katechetyczną wśród arabskojęzycznych parafii greckiego Patriarchatu Aleksandrii w Egipcie.

Sudan to liczący około 30 milionów afrykański kraj graniczący od północy z Egiptem, a na wschodzie z Etiopią i Erytreą. Chrześcijaństwo dotarło tu za sprawą Egiptu już w pierwszych wiekach, choć wielu jego wciąż mieszkańców praktykowało pogańskie obrzędy. Mimo tej sytuacji oraz postępujące ekspansji islamu, Nubia pozostawała w większości chrześcijańską, dzięki działającej tu Cerkwi koptyjskiej, aż do XVI wieku, kiedy do lokalne prawosławne księstewka podbili muzułmanie. Ostatecznym ciosem były jednak masowe wymuszenia przejścia na islam w XIX wieku. Za tym nastąpiła silna arabizacja, arabski język stał się dla wielu mieszkańców pierwszym, wypierając koptyjski oraz języki plemienne. Prawosławnych chrześcijan ostało się zaledwie kilka procent. W międzyczasie, wraz z kolonializmem, na tereny te przybyli chrześcijanie zachodni, co spowodowało zbudowanie tu struktur Kościołów rzymsko-katolickiego i anglikańskiego. Obecnie na terenie obydwu Sudanów – podzielonych na północny i południowy, by rozdzielić ludność muzułmańską i chrześcijańską – parafie posiadają grecki i koptyjski Patriarchat Aleksandrii, Cerkwie Etiopii i Erytrei, a także wspomniane Kościoły katolicki i anglikański, oraz różne odmiany protestanckie.

Na podstawie: patriarchateofalexandria.com

— Dominika Kovačević