Noworoczna patriarsza Liturgia w Damaszku

Pierwszego stycznia, w święto Obrzezania Pańskiego i Bazylego Wielkiego, w stolicy ogarniętej straszną wojną domową Syrii, w soborze Przenajświętszej Bogurodzicy znanym jako Mariamite, tradycyjnie odbyła się uroczysta Boska Liturgia, które w asyście licznie zgromadzonego duchowieństwa przewodniczył patriarcha antiocheński, Jan X.

Nabożeństwo, mimo trudnej sytuacji, zgromadziło dość wielu wiernych, i było transmitowane przez jedną z libańskich telewizji, a patriarsze kazanie pokazano również w innych stacjach.

Zwierzchnik Cerkwi antiocheńskiej wzywał w nim polityków do pokojowego rozwiązania trwającego konfliktu w Syrii. Wołam z centrum Damaszku, miasta uczonych: jedyną możliwością zbawienia Syrii jest pokojowa wola polityków, dialog. Pragniemy, by Syria, tak jak kiedyś, była krajem prawdziwej wspólnoty, gdzie obok siebie istnieją minarety i dzwonnice cerkwi, a nad którym władze mają pokój i spokój, a nie bicz terroryzmu. Syria nie została stworzona po to, by była zmuszona ocierać łzy widząc swe rozproszone dzieci, lecz by jasno świadczyła światu o swych świętych miejscach - celach pielgrzymów chrześcijańskich, a nawet muzułmańskich. Dość wojny! Dość terroryzmu, uchodźctwa… Bo przecież źródła, początki naszego kraju tkwią w spotykaniu jednego człowieka przez drugiego, w miłości do ojczyzny, w ochronie niewinnych…

W trakcie nabożeństwa hierarcha wznosił również szczególne modlitwy za Liban – kraj, który wraz Syrią podlega Patriarchatowi Antiocheńskiemu, i w którym do dzisiaj prawie połowa mieszkańców to chrześcijanie, a w ostatnim miesiącu dochodziło do dużych niepokoi politycznych oraz zamachów na tym tle – oraz zapomnianą przez wielu, ranioną Palestynę, Egipt, Irak, a także porwanych w kwietniu ubiegłego roku prawosławnych metropolitów Pawła i Jana oraz wciąż przetrzymane przez muzułmańskich rebeliantów prawosławne mniszki z monasteru św. Tekli w Maalouli. Patriarcha ponownie wezwał polityków i rządzących w tym świecie do potępienia tej sytuacji i podjęcia stanowczych kroków w tej sprawie, bo, jak dotychczas, oni tylko próżnie chwalą się poszanowaniem praw człowieka .

Ośmiominutowa relacja z tej Liturgii

Pierwszy stycznia jest dniem wolnym w Syrii, podobnie jak Boże Narodzenie (wg nowego stylu, gdyż wszystkie obecne tam Kościoły, wśród których największym jest prawosławny, posługują się kalendarzem neojuliańskim), oraz Wielkanoc (zarówno wg paschaliów prawosławnych, jak i zachodnich).

Przed rewolucją w Syrii okres od Bożego Narodzenia do Epifanii był jawnie i hucznie obchodzony: zgodnie z niemalże dwutysiącletnim zwyczajem po domach i ulicach chodzili kolędnicy wieszczący radość o narodzonym Chrystusie i wzywający na nabożeństwa do cerkwi, śpiewano i tańczono na ulicach po zakończonym poście przygotowującym do Bożego Narodzenia, a także wzajemnie się odwiedzano – nie tylko własną rodzinę czy przyjaciół, lecz nawet inne domy, jeśli tylko były chrześcijańskie. Obyczaje te praktykowano zwłaszcza w prawosławnych miejscowościach oraz chrześcijańskich dzielnicach w dużych miastach, jak np. największym syryjskim mieście – Aleppo – z którego pochodzą obydwaj porwani metropolici, a gdzie do wojny aż 25% stanowili chrześcijanie, w przeważającej części prawosławni. Obecnie część syryjskich chrześcijan nie ma możliwości pójścia do cerkwi nawet w wielkie święta: co najmniej kilkadziesiąt świątyń zniszczono, a w wielu miejscach jest to po prostu niebezpieczne.

Na podstawie: antiochpatriarchate.org

— Dominika Kovačević