Przybycie relikwii bł. Pawła z Taganrogu do Gruzji

Niewielka, bo licząca około 2000 osób diaspora prawosławnych Asyryjczyków w Gruzji – narodu mówiącego językiem Chrystusa, tj. aramejskim – zwróciła się z prośbą do diecezji rostowskiej (Rosja) o przywiezienie ikony św. Pawła z Taganrogu z cząsteczką relikwii. Oficjalnie z prośbą zwrócili się metropolita bordżomski i bakuriański Serafin oraz opiekun duchowy asyryjskiej diaspory w Gruzji - schiarchimandryta Serafin (Bitbunow). Jak wyjaśnił o. Serafin, liczna grupa Asyryjczyków darzy dużą czcią błogosławionego Pawła z Taganrogu i to właśnie było przyczyną, że poproszono diecezję rostowską o ikonę z relikwiami.

Prośbę spełniono, i pod koniec kwietnia wspólnota w Bordżomi (miasteczko w północnej części kraju) powitała ikonę w miejscowym soborze pw. św. Mikołaja Cudotwórcy. Ikonę przekazali dziekan okręgu taganroskiego – ks. Aleksy Łysikow – oraz hieromnich Gabriel (Zwiagincew) z monasteru nowoczerkaskiego. Metropolita Serafin w trakcie uroczystości powitalnej opowiedział o duchownej więzi między Gruzińską a Rosyjską Cerkwią:
Wielu rosyjskich ascetów XX wieku, takich jak schiarchimandryta Witalis (Sidorenko), schimnich Serafin (Mażuga), w czasie prześladowań znalazło schronienie w gruzińskiej Cerkwi. Po raz pierwszy w Gruzji o wielkim świętym ziemi taganoroskiej dowiedziano się od schiarchimandryty Witalista (Sidorenko) i Serafiny (Diaczenko), którzy głęboko czcili starca Pawła z Taganrogu, kiedy nie był on jeszcze kanonizowany. Nasi wierni od zawsze marzyli, aby mieć u siebie taką świętość, jaką dziś powitaliśmy na ziemi gruzińskiej.

Po nabożeństwie dziękczynnym (cs. molebniu) przed ikoną władyka Serafin pozdrowił delegację z diecezji rostowskiej, podziękował metropolicie Rostowa i Nowoczerkaska Merkuriuszowi za ten dar i wyraził nadzieję, że duchowna więź między diecezją rostowską i bordżomską nigdy nie zostanie przerwana. Następnie wyruszyła procesja (cs. krestnyj chod) z ikoną do monasterów i cerkwi diecezji bordżomskiej.

Nabożeństwo dziękczynne odprawiono również w monasterze Trzynastu Ojców Asyryjskich we wsi Stara Kanda, w którym przełożonym (igumenem) jest właśnie schiarchimandryta Serafin. Na powitanie ikony przybyło tu wielu wiernych.
W ciągu roku ikona będzie się przemieszczać po monasterach i cerkwiach diecezji bordżomskiej, a następnie na stałe pozostanie w jednym z żeńskich monasterów.

_________________________________________________

Asyryjczycy przybyli do Gruzji w XVIII wieku, uciekając przed prześladowaniami ze strony muzułmanów w Imperium Osmańskim. Grupa ta podlegała wówczas nestoriańskiemu Kościołowi (inaczej „Kościół asyryjski”, który odłączył się od Kościoła powszechnego w V wieku na wskutek herezji nestorianizmu); z czasem około 80% tej diaspory wróciło do Prawosławia, a teksty liturgiczne i modlitwy, których nie było po aramejsku, przełożono właśnie na ten język; po dziś dzień bowiem Asyryjczycy (Aramejczycy) – zarówno prawosławni jak i innych wyznań – stosują w liturgii właśnie język Chrystusa; sami natomiast w życiu codziennym często posługują się dialektami języka syriackiego – nowszej, choć bardzo zbliżonej odmiany języka aramejskiego.
Wspólnota gruzińska Asyryjczyków jest o tyle wyjątkowa, iż to jedna z nielicznych grup chrześcijan aramejskojęzycznych, która przyjęła ryt bizantyjski; pozostali stosują ryt zachodniosyriacki (orientalna Syryjska Cerkiew Prawosławna i jej katolicki „odpowiednik”, a także prawosławna Cerkiew malankarska-indyjska) lub wschodniosyriacki (Kościół nestoriański i jego katolicki „odpowiednik” – chaldejski oraz wspólnoty w Indiach tych dwóch).

_________________________________________________

Błogosławiony Paweł (Paweł Pawłowicz Stożkow) urodził się 8 listopada 1792 r. w rodzinie czernihowskiego szlachcica. Już w wieku 25 lat święty podąża za słowami Chrystusa: sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w Niebie (Łk 18, 22), rozdaje część swojego majątku i daje wolność chłopom. Otrzymawszy błogosławieństwo od ojca, kieruje się do monasterów, aby znaleźć w nich ukojenie duszy.

Przez około 10 lat św. Paweł spędza na pielgrzymowaniu, a następnie osiada w Taganrogu. Dzięki ciężkiej pracy w porcie i nieustannej modlitwie święty oczyścił swe ciało i duszę od wszelkich grzechów i namiętności. Widać było, iż spoczęła na nim Boża Łaska. Ludzie przychodzili do niego po radę oraz po słowa pociechy. Pod koniec życia św. Paweł zaprzestał pracy w porcie i zamieszkał małym domku, spędzając czas na modlitwie i pomagając ludziom.

Każdego ranka święty chodził się do soboru, modlił się na Liturgii, poprawiał łampady i przecierał ikony, dlatego też zawsze nosił ze sobą stołek i biały ręcznik. Po cerkwi św. Paweł zwykle wybierał się na rynek, aby pocieszać i pouczać handlarzy. Z jego ust nigdy nie schodziła modlitwa Jezusowa – uczył jej wszystkich, którzy do niego przychodzili i bez niej nigdy nikogo nie wpuszczał do swojej celi.

Św. Paweł często ofiarowywał cerkwiom ikony, łampady, świece, olej itp., zaszczepiał też w ludziach miłość do cerkwi. Starzec otrzymał od Boga dar uleczania i widzenia przyszłości (cs. prozorliwosti): ludzie szli do niego z pytaniami, kiedy chorowali lub też gdy zdarzyło im się inne nieszczęście. Wielu prosiło go, aby móc u niego pozostać. Niektórzy zostawali na tzw. „posłuszaniu” (posługiwanie w danym miejscu z pokorą i posłuszeństwem wobec przełożonego, na pierwszym planie mając Chrystusa; często pierwszy etap mniszego życia).
Dla Chrystusa święty często wyrzekał się szlacheckiego wychowania i wykształcenia, pod udawaną szorstkością po mistrzowsku ukrywał swą szlachetną duszę.

Tak jak wielu innym świętym, Bóg ujawnił św. Pawłowi dzień i godzinę jego śmierci. W przededniu starzec poprosił, aby napisano list do jego bliskich z prosząc o ich obecność na pogrzebie.
Święty odszedł z tego świata 10 marca 1879 r. W momencie śmierci wszyscy obecni widzieli, jak jego oblicze zajaśniało wielką radością, a od głowy po całym ciele przeszedł żółtawy cień, po czym ciało stało się białe jak śnieg.

Dzięki modlitwom św. Pawła wierni otrzymują od Boga uzdrowienie, pocieszenie i zbawienną pomoc.
7 (20) czerwca 1999 r. w Taganrogu odbyła się kanonizacja świętego, podczas której doszło do licznych cudów.
Cerkiew wspomina św. Pawła z Taganrogu 10 (23) marca.

Na podstawie: pravoslavie.ru, logoslovo.ru

— Agnieszka Andrejuk