Rośnie liczba prawosławnych we Włoszech

W roku 2008 liczbę prawosławnych chrześcijan mieszkających we Włoszech szacowano na 1,1 mln i wskazywano, iż niebawem będzie to druga co do wielkości po katolikach grupa wyznaniowa w kraju. Dzisiaj włoski episkopat Kościoła rzymskokatolickiego wydaje specjalny dokument, w którym instruuje swoich duchownych jak mają się zachować wobec tak dużej grupy prawosławnych.

Z kolei w Ankonie nad Adriatykiem odbywa się spotkanie delegacji włoskich diecezji ds. ekumenizmu. W inauguracyjnym wystąpieniu abp Mediolanu kardynał Dionigio Tettamanzi zauważył, iż włoska opinia publiczna nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że pośród nas mieszkają wierzący, należący do wspólnot wyznających inną wiarę od naszej i dla których, w odróżnieniu od tego, czego często jesteśmy świadkami na Zachodzie, religia nie stanowi aspektu życia należącego do sfery prywatnej, lecz jest rzeczywistością, która wymaga publicznego wyrazu i stanowi zasadniczy aspekt ich tożsamości kulturowej i narodowej.

Kardynał powołując się na słowa papieża Jana Pawła II dodał, że i nasz Kościół we Włoszech w obliczu rosnącej obecności prawosławnych, powinien zastanowić się, jaka wymiana darów możliwa jest między stykającym się z sobą wiernymi katolickimi i wspólnotami prawosławnymi. Jego zdaniem, jak podkreślił, dla naszych wiernych jest to ogromna okazja konkretnej i życiowej formacji ekumenicznej.

Wydany niedawno dokument włoskiego episkopatu powstał w wyniku starań komisji ds. ekumenizmu i dialogu oraz opublikowano na stronie internetowej episkopatu jakoswoiste vademecum dla proboszczy, księży oraz kierowników katolickich instytucji podejmujących się duszpasterstwa prawosławnych chrześcijan mieszkających w Italii. Dokument przestrzegać ma przed ukrytym prozelityzmem wobec ortodoksów. Przedstawia formalnie obowiązujące w Kościele zasady „poprawnych relacji” z wiernymi Kościoła prawosławnego.

Dokument porusza zasady dotyczące dopuszczenia prawosławnych do sakramentów, kwestie małżeństw mieszanych oraz konwertowania prawosławnych na katolicyzm. Według autorów dokumentu wielka liczba prawosławnych imigrantów sprawa, że Kościoły prawosławne pomimo podejmowanych wysiłków nie są w stanie zapewnić im należytej opieki duszpasterskiej. Poza tym wielu prawosławnych uczestniczy już w życiu wspólnot katolickich.

Vademecum przybliża łacińskiemu klerowi doktrynę Kościoła prawosławnego. W innej części określa również możliwość uczestnictwa w sakramentach – jak to określono – jest on dopuszczony jedynie w razie silnej potrzeby duchowej, nie może być osobą rozwiedzioną i ożenioną powtórnie. Zdecydowanie zakazano natomiast koncelebry eucharystycznej kapłanów obu Kościołów. Sporo miejsca dokumentu zajmuje problem małżeństw mieszanych. Wskazano tutaj na potrzebę współpracy z duszpasterstwem prawosławnym. Dokument obliguje kler Kościoła łacińskiego do upewnienia się co do stanu wolnego strony prawosławnej podczas udzielania ślubu oraz zapewnienia o niezawieranie małżeństwa w przeszłości.

Katolicki episkopat wymagać będzie starannej oceny wiernego prawosławnego, chcącego przystąpić do sakramentów w katolicyzmie. Przestrzega przed popieraniem postaw relatywizmu kościelnego. Dokument przypomniał również o posiadaniu ważnych i prawdziwych sakramentów Kościoła prawosławnego, gwarantowanych przez sukcesję apostolską. W odniesieniu do Eucharystii zaznaczono, iż dopuszczenie prawosławnego do sakramentu może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych okolicznościach.

Do 2009 roku Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny posiadał we Włoszech jedną parafię – św. Barbary w Alghero na Sardynii, która przeszła do jurysdykcji Kościoła konstantynopolitańskiego. Proboszczem parafii jest ks. Piotr Nazaruk.

Prawosławie we Włoszech

za: KAI

— Tomasz Sulima