Śmierć metropolity San Fransisco Antoniego

25 grudnia zmarł metropolita San Francisco Antoni. Miał 69 lat. Został mianowany biskupem diecezji San Francisco w czerwcu 1979r. Swą funkcję jako biskup i późniejszy metropolita pełnił przez 25 lat. Przez ten czas duchowo opiekował się niektórymi stanami Ameryki m.in. Kalifornią, Arizoną, Nevadą, Alaską i Hawajami.

Metropolita Antoni urodził się 2 marca 1935 r. w niewielkiej miejscowości na Krecie. Był szóstym dzieckiem w rodzinie. Dorastał w trudnych warunkach w czasie niemieckiej okupacji. Uczęszczał do kościelnej szkoły na Krecie. Po jej ukończeniu wstąpił do odnowionej wówczas, międzynarodowej Teologicznej Szkoły Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu. Ukończył ją w 1960r. Jeszcze w trakcie nauki został wyświęcony na diakona a w 1960r. na prezbitra. Po święceniach kapłańskich przybył do Stanów Zjednoczonych w celu ukończenia studiów jak i służenia Cerkwi w tym kraju. Będąc parafialnym duchownym zdobył tytuł magistra teologii na Uniwersytecie Yale. Potem kontynuował studia na Uniwersytecie w Chicago (współczesna historia Kościoła), a także na Uniwersytecie w Wisconsin (historia Rosji i Bałkanów).

W 1974r. mianowany został dziekanem katedry św. Grzegorza w Montrealu, gdzie pozostał aż do chwili, kiedy został biskupem (21 maja 1978r.). Diecezją San Francisco opiekował się od 1979. Swoją długą pracą w diecezji przyczynił się do ogromnego rozwoju działalności duchowieństwa i odnowy życia Cerkwi w tym mieście. Za jego kadencji powstało tam około 20 nowych parafii i 3 monastery. Metropolita przekształcił doroczny Festiwal Tańca Folkowego w największy na świecie pokaz prawdziwych greckich zwyczajów, muzyki i strojów. Przy współpracy z metropolią Philoptochos utworzył Fundusz Pomocy Studentom, skąd seminarzyści i studenci, uczący się m.in. w teologicznej szkole św. Krzyża w Brooklynie otrzymywali pomoc finansową.

Metropolita Antoni był źródłem inspiracji dla niezliczonych wiernych prawosławnych, nie tylko Greków. Wiele osób widziało w nim prawdziwego duchowego ojca i człowieka wielkiej wiary.

— Agnieszka Kieńko