„Syryjczycy przynoszą dziś Dziecięciu w grocie wszystkie swoje troski” – fragmenty Bożonarodzeniowego orędzia Cerkwi ant

Niebo i ziemia dzisiaj są jednością, albowiem Chrystus się rodzi.
Dzisiaj na ziemię przyszedł Bóg, a człowiek wstąpił na Niebiosa.
Dzisiaj niewidzialny z natury, dla zbawienia człowieka widziany jest w ciele.
Przeto i my, wysławiajmy Go, i zawołajmy:
„Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój”.

Tak dziś Cerkiew chwalebnie śpiewa w hymnach, wysławiając dzień, w którym Stwórca stał się obecny w ciele.
Chryste, jak bardzo potrzebujemy Twojej pokojowej obecności na ziemi, skąd Twa radosna nowina rozniosła się na cały świat! O Skarbnico Mądrości, o Słońce Sprawiedliwości, jak bardzo potrzebujemy Twojej obecności, na ziemi znużonej bębnami wojny, rozkładu i porwań! Ziemia, która powitała apostołów dwa tysiące lat temu, teraz jest tak zraniona, cierpiąca na krwotok! Jest zraniona, i jej ludowi ciosy wymierzają terroryzm, porwania i bezprecedensowy takfiryzm [radykalna wersja islamu, która pojawiła się tuż po śmierci Mahometa, kiedy to w bitwie wewnątrzmuzułmańskiej spowodowanej sporem o następcę przywódcy islamu, część odłączyła się od zwolenników zarówno Umajjadów – późniejszych sunnitów, jak i Alego – późniejszych szyitów z okrzykiem „Takfir ła hidżra” – arab. „Ogłaszam was niewiernymi i wychodzę”, przyp. tłum.]. Ta ziemia i jej wspaniali ludzie przeszli w historii przez wielkie trudności. Dziś przynoszą oni Dziecięciu w grocie wszystkie swoje troski, składając przed Jego Boską kołyską wszystkie swoje ciężary, zapalając przed Jego świętym żłobem lampy swych dusz. Tym zapłonem jest silna nadzieja i moc stania się jednym, na nowo.

Narodzenie Chrystusa dziejące się teraz wymaga od nas, byśmy pozwolili Mu wcielić się w nasze życia. Narodzenie Chrystusa to święto przede wszystkim Boskiej dyspensy, Boskiej ekonomii; to święto współczucia, dobroczynności i jałmużny. A jeszcze bardziej, Narodzenie Chrystusa to święto wcielenia krańcowej miłości, w której Bóg zstąpił do ziemskich czeluści, i tylko grota okazała się być dla Niego schronieniem, i tylko skromny żłób stał się miejscem, gdzie go złożono. Wszystko to uczynił z miłości, dobroczynności i miłosierdzia wobec nas, ludzi. W dzisiejszych bolesnych okolicznościach naszych ziem, jak bardzo antiocheńscy chrześcijanie potrzebują nauczyć się tego, jak ucieleśnić ten czyn dokonany przez Pana, i jak praktycznie pomóc finansowo i moralnie podnieść sąsiada, krewnego, brata, i ojczyznę! (…)

Cerkiew tego dnia jest wezwana, by nauczyć się, jak wielbić „Słońce Prawości i Sprawiedliwości”, to jest, Chrystusa. Wielbi Go, tak bardzo jak to tylko możliwe, kiedy stoi w obronie potrzebujących i biednych, i tych którzy cierpią nieszczęścia i rany. Wielbi Go, kiedy w każdym regionie naszej ojczyzny staje się słowem prawym w oczach tych wszystkich, którzy niszczą podstawy życia wspólnotowego. Wielbi Go, kiedy nie boi się głosić prawdy. Wielbi Go, kiedy rozpoznaje kroplę krwi utraconej przez jedną osobę, jako ważącą więcej niż baryłki ropy i interesów.

Świat z pewnością jeszcze nie obudził się ze swej drzemki, z tego co dzieje się na Bliskim Wschodzie, a zwłaszcza w Syrii. Świat jeszcze nie usłyszał, i widocznie nie chce usłyszeć, wycia złamanych serc. Świat ufa raczej językowi zawziętości i rezolutności, i zadowala się ładnie zdobionymi oświadczeniami. Świat nie chce widzieć skutków terroryzmu, takfiryzmu, porwań, niszczenia historycznych zabytków i rozbioru jednego kraju. Świat widocznie przeoczył reperkusje kryzysu w Syrii i sąsiadujących z nią państwach. Wydaje się, że głos antiocheńczyków wzywający do uwolnienia dwóch porwanych metropolitów Aleppo – Jana i Pawła – to głos wołającego na puszczy. Ale nic z tego nie wystraszyło nas, ponieważ jesteśmy złączeni z tą ziemią; jesteśmy w niej zasadzeni, i pozostaje ona naszym stałym mieszkaniem. Wszystkie nasze trudności składamy przed kochanym żłobem Jezusa, który wybrał ziemię orientu, by była ambasadorką Jego miłości dla wszechświata.

O Boskie Dziecię, które namaściło nas Swym Światłem dwa tysiące lat temu, bądź ukrzyżowane z naszą ojczyzną, która na pewno zmartwychwstanie. O Panie, bądź z Syrią, i poprzez Swoje czujne oczy zwrócone na jej granice i jej naród, uczyń ją godną odzyskania bezpieczeństwa, które kiedyś znała! Bądź z zaginionymi i porwanymi! Zachowaj Liban bezpiecznym i stabilnym, oszczędź go od widma przewrotu i braku konstytucji! Bądź z rannym Irakiem, i każdym regionem Wschodu. O Panie, bądź z każdą pogrążoną w smutku matką, i z każdym niewinnym dzieckiem, którego szkoła stała się obiektem ataku. Jak zawsze, bądź z porwanymi i zaginionymi, i pociesz nasze serca poprzez przywrócenie ich nam!

Tobie, Chryste, ofiarujemy łzy ludzi o złamanych serca jako mirrę, ich modlitwy i i wysławianie jako kadzidło, a naszą cierpliwość jako złoto, a to wszystko pośrodku nieszczęść – te dary stają się świadectwem Twej miłości wobec wszystkich ludzi. I tak jak Bogurodzica, przechowujemy do wszystko w swoich sercach, idziemy z nią i widzimy jutrzenkę Zmartwychwstania, tak w naszej ojczyźnie, jak i za granicą. (…)

Patriarcha Antiochii Jan X,
Damaszek 22 grudnia 2014

Zdjęcia pochodzą z różnych prawosławnych cerkwi w Syrii w trakcie tegorocznych obchodów Bożego Narodzenia, zostały one opublikowane na stronach poszczególnych diecezji Cerkwi antiocheńskiej (posługuje się ona nowym stylem, a 25 grudnia jest świętem państwowym, a więc wolnym od pracy).

Krótki reportaż video z Hamy

Zapis video ze świątecznej Boskiej Liturgii w prawosławnym soborze św. Jerzego w Bejrucie

Prawosławne Bożonarodzeniowe hymny i kolędy w wykonaniu różnych chórów w Syrii

— Dominika Kovačević