Uroczyste obchody w Serbii

W ostatnim czasie miały miejsce ważne dla Serbów wydarzenia. Zakończono pierwszą fazą budowy świątyni św. Sawy na wzgórzu Wraczar, w belgradzkiej dzielnicy noszącej tę samą nazwę. Jednocześnie obchodzono dwusetną rocznicę wybuchu Pierwszego Powstania Serbskiego, które doprowadziło do powstania nowoczesnego państwa serbskiego. Z tej okazji do Belgradu przybyli zwierzchnicy oraz przedstawiciele niemal wszystkich lokalnych Kościołów prawosławnych.

Pośród nich znaleźli się Patriarcha Ekumeniczny Bartłomiej I oraz Metropolita Warszawski i Całej Polski – Sawa, którego życie w sposób szczególny związane jest z Serbią oraz postacią świętego Sawy, który jest jego patronem.

W trakcie uroczystych obchodów ulicami Belgradu przeszła ogromna procesja, w której uczestniczyli wyżej wspomniani dostojnicy, członkowie rodziny królewskiej oraz kolorowo ubrani mieszkańcy Belgradu. W dniu 11 maja 2004 r. w dzień, w którym Prawosławny Kościół Serbii obchodzi święto spalenia relikwii świętego Sawy, zgromadzeni biskupi i kapłani pod przewodnictwem Patriarchy Ekumenicznego – Bartłomieja I wspólnie celebrowali Patriarszą Boską Liturgię.

Przypomnijmy, że św. Sawa (noszący świeckie imię Rastko) żył w latach ok. 1175-1235. Jest on jedną z najważniejszych dla Serbów postaci. Był synem założyciela serbskiej dynastii Nemanjiciów - Stefana Nemanji. Jako młodzieniec zanim został mnichem na świetej górze Athos, przekazał władzę świecką w królestwie swemu bratu. Był teologiem, pisarzem, mężem stanu, krzewicielem oświaty. Stanowi kluczową postać serbskiej historii, która poprzez swoją wizję i bezkrwawe działanie włączył Serbów do bizantyńskiej wspólnoty państw i cywilizacji. W 1219 roku św. Sawa został podniesiony do godności biskupiej i stał się faktycznym twórcą niezależnego Kościoła serbskiego. Kierował on tym Kościołem przez 14 lat. Jest to okres najwspanialszego rozkwitu serbskiej kultury religijnej.

W 1594 roku relikwie św. Sawy, z rozkazu Si(y)nan-paszy, lokalnego zarządcy administracyjnego Imperium Osmańskiego pochodzenia albańskiego, zostały przeniesione z monasteru Mileszewa, przywiezione na miejsce, na którym wznoszona jest dziś świątynia św. Sawy (wówczas poza granicami Belgradu) - tj. wzgórze Wraczar i spalone, by ukarać zbuntowanych Serbów, którzy w owym czasie wzniecali serie mniejszych powstań, by wywalczyć wolność.

Na zdjęciu: Katedra świętego Sawy w Belgradzie.

— DušanV. Paždjerski i Ewelina Chacia