CHARYTON WYZNAWCA, mnich (Prepodobnyj Chariton Ispowiednik), 28 września/11 października.
Żył na przełomie III i IV w. i pochodził z miasta Ikonium w Likaonii. Za panowania nieprawego cesarza Aureliana (270-275) został osądzony i skazany za otwarte wyznawanie religii chrześcijańskiej. Poddano go licznym, ciężkim torturom, które jednak przeżył.
Wraz z objęciem tronu przez cesarza Tacyta (275-276) prześladowania chrześcijan ustały i Charyton wyszedł na wolność. Wyrzekając się zgiełku świata postanowił udać się do Jerozolimy. Po drodze napadli go rozbójnicy i wtrącili do groty. Zmarli jednak po wypiciu wina zawierającego jad żmili. Charyton odzyskał wolność, odkrywając równocześnie w grocie nagromadzone przez przestępców złoto. Rozdał je ubogim i cerkwiom, a sam w tym miejscu założył monaster Farus.
Kierując powstałą wokół siebie wspólnotą zakonną mnich uzdrawiał chorych i wypędzał demony. Pragnienie samotności sprawiło jednak, iż na stanowisko ihumena wyznaczył jednego z braci, a sam udał się w okolice Jerycha i zamieszkał w jaskini. Tu znaleźli go współbracia i zaczęli osiedlać się w pobliżu swego ojca duchowego. Tak powstał nowy monaster. Charyton ponownie odszedł na pustynie, tym razem wędrując z miejsca na miejsce. Założył też trzeci monaster, zwany Starą Ławrą lub Monasterem Sukijskim. Zamieszkał w jego pobliżu na szczycie góry. Zmarł w głębokiej starości około 350 r. w pierwszym z założonych przez siebie monasterów (gdzie pragnął zostać pochowany). Świętemu przypisywane jest wprowadzenie obrządku postrzyżyn mniszych.
Święty przedstawiany jest jako siwobrody mnich w czarnych lub (co charakterystyczne) purpurowych szatach. Prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma zwinięty zwój.
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
