JOZUE SYN NUNA, praojciec, sprawiedliwy (Prawiednyj praotiec Iisus Nawin), 1/14 września.
Żył w XVI w. przed Chrystusem. Był pomocnikiem patrz proroka Mojżesza od czasu wyjścia z Egiptu, podczas wędrówki na pustyni i do końca jego życia. W uznaniu wielkiego talentu organizatorskiego i wojennego Mojżesz wyznaczył go na swojego następcę. Miał czuwać nad wprowadzeniem Izraelitów do Ziemi Obiecanej i dokonaniem podziału kraju pomiędzy poszczególne plemiona oraz pilnował, aby lud zachowywał Prawo Mojżeszowe. Wypełnienie tych zadań opisuje Księga Jozuego.
Podobnie jak Mojżesz przeprowadził naród przez Morze Czarne, Jozue z całym ludem przeszedł przez Jordan po suchej ziemi. Twarzą w twarz widział wodza zastępów niebiańskich patrz archanioła Michała. Trąbieniem na baranich rogach zburzył mury miasta Jerycha. Podczas bitwy z wrogiem wstrzymał ruch słońca na niebie na tak długo, aż całkowicie pokonał nieprzyjaciela. W ciągu sześciu lat zwyciężył trzydziestu jeden władców ziemi chanaańskiej. Wprowadziwszy swój lud do Ziemi Obiecanej podzielił ją pomiędzy dwanaście plemion Izraela. Zmarł po dwudziestu pięciu latach rządów, mając sto dziesięć lat. Pochowano go w posiadłości, którą otrzymał w dziedzictwie w Timnat-Serach w górach Efraim.
Księga Jozuego wysławia jego postać i czyny. Nazywana jest "prawdziwą epopeją Jahwe", bowiem potwierdza ustawiczną i czynną obecność Boga pośród swojego narodu. Uważana jest też za pokrzepienie w wierze i nadziei.
Tradycja żydowska nazywa Jozuego prorokiem starszym.
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
