Czytania Liturgiczne na 9 listopada (27 października) 2022 roku

17A wszystko, co czynicie słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imieniu Pana, Jezusa Chrystusa, dziękując Bogu i Ojcu przez Niego.

17Бра́тїе, всѐ є҆́же а҆́ще что̀ творитѐ сло́вомъ, и҆лѝ дѣ́ломъ, всѧ̑ во и҆́мѧ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀, благодарѧ́ще бг҃а и҆ ѻ҆ц҃а̀ тѣ́мъ.

18Żony, bądźcie posłuszne swoim mężom, jak przystoi w Panu.

18Жєны̀, повинꙋ́йтесѧ свои̑мъ мꙋ́жємъ, ꙗ҆́коже подоба́етъ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ.

19Mężowie, miłujcie wasze żony i nie bądźcie dla nich przykrymi.

19Мꙋ́жїе, люби́те жєны̀ ва́шѧ, и҆ не ѡ҆горча́йтесѧ къ ни̑мъ.

20Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom swoim we wszystkim, bo to jest miłe Panu.

20Ча̑да, послꙋ́шайте роди́телей (свои́хъ) во все́мъ: сїе́ бо ᲂу҆го́дно є҆́сть гдⷭ҇еви.

21Ojcowie, nie drażnijcie dzieci waszych, aby nie upadały na duchu.

21Ѻ҆тцы̀, не раздража́йте ча̑дъ ва́шихъ, да не ᲂу҆ныва́ютъ.

22Niewolnicy, bądźcie posłuszni we wszystkim swoim panom według ciała, pracując nie tylko dla oczu, żeby się ludziom podobać, lecz w prostocie serca, bojąc się Pana.

22Рабѝ, послꙋ́шайте по всемꙋ̀ плотски́хъ госпо́дїй (ва́шихъ), не пред̾ ѻ҆чи́ма то́чїю рабо́тающе а҆́ки человѣкоꙋгѡ́дницы, но въ простотѣ̀ се́рдца, боѧ́щесѧ бг҃а.

23I cokolwiek byście czynili, z całej duszy pracujcie, jak dla Pana, a nie jak dla ludzi,

23И҆ всѧ́ко, є҆́же а҆́ще что̀ творитѐ, ѿ дꙋшѝ дѣ́лайте, ꙗ҆́коже гдⷭ҇ꙋ, а҆ не человѣ́кѡмъ,

24wiedząc, że od Pana przyjmiecie zapłatę dziedzictwa. Panu bowiem, Chrystusowi służycie!

24вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ ѿ гдⷭ҇а прїи́мете воздаѧ́нїе достоѧ́нїѧ: гдⷭ҇ꙋ бо хрⷭ҇тꙋ̀ рабо́таете.

25Kto bowiem czyni nieprawość, odbierze za nią nieprawość, bez względu na osobę.

25А҆ ѡ҆би́дѧй воспрїи́метъ, є҆́же ѡ҆би́дѣ: и҆ нѣ́сть лица̀ ѡ҆бинове́нїѧ.

1Panowie, zapewniajcie niewolnikom to, co sprawiedliwe i [im] należne, wiedząc, że i wy macie Pana w niebie.

1Госпо́дїе, пра́вдꙋ и҆ ᲂу҆равне́нїе рабѡ́мъ подава́йте, вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ и҆ вы̀ и҆́мате гдⷭ҇а на нб҃сѣ́хъ.

9Rzecze Pan swoim uczniom: – Proście, a dane wam będzie, szukajcie, a znajdziecie, dobijajcie się, a otworzone wam będzie.

9Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ: проси́те и҆ да́стсѧ ва́мъ: и҆щи́те и҆ ѡ҆брѧ́щете: толцы́те и҆ ѿве́рзетсѧ ва́мъ.

10Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje, kto szuka, znajduje, a temu, kto się dobija, otworzą.

10всѧ́къ бо просѧ́й прїе́млетъ, и҆ и҆щѧ́й ѡ҆брѣта́етъ, и҆ толкꙋ́щемꙋ ѿве́рзетсѧ.

11Jeśli syn poprosi któregoś z was jako ojca o chleb, to czy da mu kamień, albo o rybę i zamiast ryby da mu węża?

11Кото́рагѡ же ва́съ ѻ҆тца̀ воспро́ситъ сы́нъ хлѣ́ба, є҆да̀ ка́мень пода́стъ є҆мꙋ̀; и҆лѝ ры́бы, є҆да̀ въ ры́бы мѣ́сто ѕмїю̀ пода́стъ є҆мꙋ̀;

12Albo gdy poprosi o jajko, czy poda mu skorpiona?

12и҆лѝ а҆́ще попро́ситъ ꙗ҆ица̀, є҆да̀ пода́стъ є҆мꙋ̀ скорпі́ю;

13Jeśli więc wy, źli będąc, dobre rzeczy potraficie dawać dzieciom swoim, o ileż bardziej Ojciec z niebios da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą.

13А҆́ще ᲂу҆̀бо вы̀ ѕлѝ сꙋ́ще, ᲂу҆мѣ́ете даѧ̑нїѧ бла̑га даѧ́ти ча́дѡмъ ва́шымъ, кольмѝ па́че ѻ҆ц҃ъ, и҆́же съ нб҃сѐ, да́стъ дх҃а ст҃а́го просѧ́щымъ ᲂу҆ негѡ̀;