Czytania Liturgiczne na 29(16) sierpień 2023 roku

51W owym czasie, stało się, gdy dopełniły się dni wstępowania Jezusa, obrócił oblicze, by pójść do Jeruzalem,

51Во вре́мѧ ѻ҆́но, бы́сть є҆гда̀ скончава́хꙋсѧ дні́е восхожде́нїю і҆и҃совꙋ, и҆ то́й ᲂу҆твердѝ лицѐ своѐ и҆тѝ во і҆ерꙋсали́мъ.

52i posłał przed sobą zwiastunów. I wyruszywszy, weszli do wsi Samarytan, aby poczynić dla Niego przygotowania.

52и҆ посла̀ вѣ́стники пред̾ лице́мъ свои́мъ: и҆ и҆зше́дше внидо́ша въ ве́сь самарѧ́нскꙋ, ꙗ҆́кѡ да ᲂу҆гото́вѧтъ є҆мꙋ̀:

53I nie przyjęli Go, bo widać było, że idzie do Jeruzalem.

53и҆ не прїѧ́ша є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ лицѐ є҆гѡ̀ бѣ̀ грѧдꙋ́щее во і҆ерⷭ҇ли́мъ.

54Widząc to, uczniowie Jakub i Jan powiedzieli: – Panie, chcesz, abyśmy nakazali ogniowi zstąpić z nieba i ich pochłonąć, tak jak to Eliasz uczynił?

54Ви̑дѣвша же ᲂу҆чн҃ка̑ є҆гѡ̀ і҆а́кѡвъ и҆ і҆ѡа́ннъ, рѣ́ста: гдⷭ҇и, хо́щеши ли, рече́ма, да ѻ҆́гнь сни́детъ съ небесѐ и҆ потреби́тъ и҆̀хъ, ꙗ҆́коже и҆ и҆лїа̀ сотворѝ;

55Odwróciwszy się, zgromił ich, i rzekł: – Nie wiecie, jakiego ducha jesteście?

55Ѡ҆бра́щьсѧ же запретѝ и҆́ма, и҆ речѐ: не вѣ́ста, ко́егѡ дꙋ́ха є҆ста̀ вы̀:

56Nie przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zgubić dusze ludzi, lecz je zbawić. I poszli do innej wsi.

56сн҃ъ бо чл҃вѣ́ческїй не прїи́де дꙋ́шъ человѣ́ческихъ погꙋби́ти, но спⷭ҇тѝ. И҆ и҆до́ша во и҆́нꙋ ве́сь.

22Wszystko zostało mi przekazane przez Ojca Mego i nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, i kim jest Ojciec, tylko Syn, i ten, któremu Syn chciałby objawić.

22И҆ ѡ҆бра́щьсѧ ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ, речѐ: всѧ̑ мнѣ̀ прє́дана бы́ша ѿ ѻ҆ц҃а̀ моегѡ̀: и҆ никто́же вѣ́сть, кто̀ є҆́сть сн҃ъ, то́кмѡ ѻ҆ц҃ъ: и҆ кто̀ є҆́сть ѻ҆ц҃ъ, то́кмѡ сн҃ъ, и҆ є҆мꙋ́же а҆́ще хо́щетъ сн҃ъ ѿкры́ти.

23Potem zwracając się osobno do uczniów, powiedział: – Błogosławione oczy, które widzą, co widzicie.

23И҆ ѡ҆бра́щьсѧ ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ, є҆ди́нъ {ѡ҆со́бь} речѐ: бл҃же́ни ѻ҆́чи ви́дѧщїи, ꙗ҆̀же ви́дите:

24Mówię wam bowiem:–Wielu proroków i królów chciało widzieć, co wy widzicie, a nie widzieli, i słyszeć, co wy słyszycie, a nie słyszeli.

24гл҃ю бо ва́мъ, ꙗ҆́кѡ мно́зи прⷪ҇ро́цы и҆ ца́рїе восхотѣ́ша ви́дѣти, ꙗ҆̀же вы̀ ви́дите, и҆ не ви́дѣша: и҆ слы́шати, ꙗ҆̀же слы́шите, и҆ не слы́шаша.

16Bogu niech będą dzięki, Temu, który taką gorliwością o was obdarzył serce Tytusa.

16Бра́тїе, бл҃годаре́нїе бг҃ови, да́вшемꙋ то́жде тща́нїе ѡ҆ ва́съ въ се́рдце ті́тово:

17Albowiem przyjął tę zachętę, a będąc jeszcze bardziej gorliwy, z własnej woli poszedł do was.

17ꙗ҆́кѡ моле́нїе ᲂу҆́бѡ прїѧ́тъ, тщали́вѣйшїй же сы́й, свое́ю во́лею и҆зы́де къ ва́мъ.

18Posłaliśmy z nim brata, którego za zwiastowanie Ewangelii sławią wszystkie Cerkwie.

18Посла́хомъ же съ ни́мъ (и҆) бра́та, є҆гѡ́же похвала̀ во є҆ѵⷢ҇лїи по всѣ̑мъ цр҃квамъ:

19A nie tylko to, lecz został wyświęcony przez Cerkwie, aby z nami podążał w tej łasce, której służymy na chwałę samego Pana i dla waszej gorliwości,

19не то́чїю же, но и҆ ѡ҆сщ҃е́нъ ѿ цр҃кве́й съ на́ми ходи́ти, со блгⷣтїю се́ю, слꙋжи́мою на́ми къ самогѡ̀ гдⷭ҇а сла́вѣ и҆ ᲂу҆се́рдїю ва́шемꙋ:

20strzegąc się tego, aby ktoś nas nie obmawiał z powodu hojności [darów], którymi służymy.

20блюдꙋ́щесѧ тогѡ̀, да не кто̀ на́съ порече́тъ во ѻ҆би́лїи се́мъ слꙋжи́мѣмъ на́ми:

21Myślimy bowiem o tym, co jest dobre nie tylko przed Bogiem, ale i przed ludźmi.

21промышлѧ́юще дѡ́браѧ не то́кмѡ пред̾ бг҃омъ, но и҆ пред̾ человѣ̑ки.

22Posłaliśmy z nimi i brata naszego, którego wielokrotnie w wielu sprawach wypróbowaliśmy jako gorliwego, a który teraz okazał się jeszcze gorliwszy z powodu pokładanej w was wielkiej nadziei.

22Посла́хомъ же съ ни́ми (и҆) бра́та на́шего, є҆го́же и҆скꙋси́хомъ во мно́гихъ мно́гащи встанли́ва {мно́гажды тща́тельна} сꙋ́ща, нн҃ѣ же ѕѣлѡ̀ встанли́вѣйша {мно́жае тща́тельнѣйша}, надѣ́ѧнїемъ мно́гимъ на ва́съ.

23Jeśli chodzi o Tytusa, to jest mi współtowarzyszem, a wśród was współpracownikiem, a jeśli chodzi o braci naszych, to są wysłannikami Cerkwi – chwałą Chrystusową.

23А҆́ще ли же ѡ҆ ті́тѣ, ѻ҆́бщникъ мнѣ̀ и҆ къ ва́мъ споспѣ́шникъ: а҆́ще ли бра́тїѧ на̑ша, посла̑нницы цр҃кве́й, сла́ва хрⷭ҇то́ва.

24Okażcie więc im miłość waszą, a dumę naszą z was przed obliczem Cerkwi.

24Показа́нїе ᲂу҆̀бо любвѐ ва́шеѧ и҆ на́шегѡ хвале́нїѧ ѡ҆ ва́съ, къ ни̑мъ покажи́те, и҆ въ лицѐ цр҃кве́й.

1O służbie zaś wobec świętych nie potrzebuję wam pisać.

1Ѡ҆ слꙋ́жбѣ бо, ꙗ҆́же ко ст҃ы̑мъ, ли́шше мѝ є҆́сть писа́ти ва́мъ,

2Znam bowiem waszą gorliwość, którą chlubię się przed Macedończykami, mówiąc, że Achaja jest gotowa od ubiegłego roku; a wasza gorliwość rozdrażniła wielu.

2вѣ́мъ бо ᲂу҆се́рдїе ва́ше, и҆́мже ѡ҆ ва́съ хвалю́сѧ македо́нѧнѡмъ, ꙗ҆́кѡ а҆ха́їа пригото́висѧ ѿ мимоше́дшагѡ лѣ́та: и҆ ꙗ҆́же ѿ ва́съ ре́вность раздражѝ мно́жайшихъ.

3Posłałem zaś braci, aby nasze chlubienie się wami nie okazało się w tej sprawie próżne, lecz abyście – jak już powiedziałem – byli przygotowani.

3Посла́хъ же бра́тїю, да не похвале́нїе на́ше, є҆́же ѡ҆ ва́съ, и҆спраздни́тсѧ въ ча́сти се́й, но да, ꙗ҆́коже глаго́лахъ, пригото́вани бꙋ́дете:

4Tak że gdyby przyszli ze mną Macedończycy i zastali was nieprzygotowanymi, my, którzy się tu tak chlubimy, bylibyśmy zawstydzeni, nie mówiąc już o was w tej sprawie.

4да не ка́кѡ, а҆́ще прїи́дꙋтъ со мно́ю македо́нѧне и҆ ѡ҆брѧ́щꙋтъ ва́съ непригото́ванныхъ, постыди́мсѧ мы̀, да не глаго́лемъ вы̀, въ ча́сти се́й похвале́нїѧ.

5Za konieczne uznałem poprosić braci, aby przyszli do was wcześniej, żeby zawczasu obiecane wasze błogosławieństwo było już gotowe jako błogosławieństwo, a nie jako danina.

5Потре́бно ᲂу҆̀бо ᲂу҆мы́слихъ ᲂу҆моли́ти бра́тїю, да пре́жде прїи́дꙋтъ къ ва́мъ и҆ пред̾ꙋгото́вѧтъ пре́жде возвѣще́нное бл҃гослове́нїе ва́ше, сїѐ гото́во бы́ти та́кѡ, ꙗ҆́коже бл҃гослове́нїе, а҆ не ꙗ҆́кѡ лихои́мство.

12dziękując Bogu i Ojcu, który uzdolnił was do udziału w dziedzictwie świętych w światłości,

12Бра́тїе, благодарѧ́ще бг҃а и҆ ѻ҆ц҃а̀, призва́вшаго ва́съ въ прича́стїе наслѣ́дїѧ ст҃ы́хъ во свѣ́тѣ:

13który wyrwał nas spod władzy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna swojej miłości.

13и҆́же и҆зба́ви на́съ ѿ вла́сти те́мныѧ и҆ преста́ви въ црⷭ҇тво сн҃а любвѐ своеѧ̀,

14W Nim mamy wybawienie krwią Jego i odpuszczenie grzechów,

14ѡ҆ не́мже и҆́мамы и҆збавле́нїе кро́вїю є҆гѡ̀ и҆ ѡ҆ставле́нїе грѣхѡ́въ,

15Który jest obrazem Boga niewidzialnego, Pierworodnym wszelkiego stworzenia.

15и҆́же є҆́сть ѡ҆́бразъ бг҃а неви́димагѡ, перворожде́нъ всеѧ̀ тва́ри:

16Albowiem [w] Nim zostało stworzone wszystko, co w niebie i co na ziemi; co widzialne i co niewidzialne, czy to trony, czy to panowania, czy to zwierzchności, czy to władze. Wszystko przez Niego i w Nim zostało stworzone.

16ꙗ҆́кѡ тѣ́мъ создана̑ бы́ша всѧ́чєскаѧ, ꙗ҆̀же на нб҃сѝ и҆ ꙗ҆̀же на землѝ, ви̑димаѧ и҆ неви̑димаѧ, а҆́ще престо́ли, а҆́ще госпѡ́дствїѧ, а҆́ще нача́ла, а҆́ще вла́сти: всѧ́чєскаѧ тѣ́мъ и҆ ѡ҆ не́мъ созда́шасѧ:

17I On jest przed wszystkim, i wszystko w Nim zaistniało.

17и҆ то́й є҆́сть пре́жде всѣ́хъ, и҆ всѧ́чєскаѧ въ не́мъ состоѧ́тсѧ.

18I On jest Głową Ciała – Cerkwi, Który jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam miał we wszystkim pierwszeństwo.

18И҆ то́й є҆́сть глава̀ тѣ́лꙋ цр҃кве, и҆́же є҆́сть нача́токъ, перворожде́нъ и҆з̾ ме́ртвыхъ, ꙗ҆́кѡ да бꙋ́детъ во всѣ́хъ то́й пе́рвенствꙋѧ:

13W owym czasie, wszedł Jezus na górę i przywołuje do siebie tych, których sam wybrał. I przystąpili do Niego.

13Во вре́мѧ ѻ҆́но, взы́де і҆и҃съ на горꙋ̀, и҆ призва̀ и҆̀хже хотѧ́ше са́мъ: и҆ прїидо́ша къ немꙋ̀.

14Tak ustanowił dwunastu, aby z Nim byli i aby mógł ich posłać, by zwiastowali,

14И҆ сотворѝ двана́десѧте, да бꙋ́дꙋтъ съ ни́мъ, и҆ да посыла́етъ и҆̀хъ проповѣ́дати,

15i mieli władzę uzdrawiania i wypędzania demonów:

15и҆ и҆мѣ́ти вла́сть цѣли́ти недꙋ́ги и҆ и҆згони́ти бѣ́сы:

16Szymona, którego nazwał Piotrem,

16и҆ наречѐ сі́мѡнꙋ и҆́мѧ пе́тръ:

17i Jakuba, [syna] Zebedeusza, Jana, brata Jakuba, których nazwał „Boanerges”, to znaczy: Synowie Gromu,

17и҆ і҆а́кѡва зеведе́ова и҆ і҆ѡа́нна бра́та і҆а́кѡвлѧ: и҆ наречѐ и҆́ма и҆мена̀ воанерге́съ, є҆́же є҆́сть сы̑на гро́мѡва:

18i Andrzeja, i Filipa, i Bartłomieja, i Mateusza, i Tomasza, i Jakuba [syna] Alfeusza, i Tadeusza, i Szymona Kananejczyka,

18и҆ а҆ндре́а, и҆ фїлі́ппа, и҆ варѳоломе́а, и҆ матѳе́а, и҆ ѳѡмꙋ̀, и҆ і҆а́кѡва а҆лфе́ова, и҆ ѳадде́а, и҆ сі́мѡна канані́та,

19i Judasza Iskariotę, który Go wydał.

19и҆ і҆ꙋ́дꙋ і҆скарїѡ́тскаго, и҆́же и҆ предадѐ є҆го̀.

51W owym czasie, stało się, gdy dopełniły się dni wstępowania Jezusa, obrócił oblicze, by pójść do Jeruzalem,

51Во вре́мѧ ѻ҆́но, бы́сть є҆гда̀ скончава́хꙋсѧ дні́е восхожде́нїю і҆и҃совꙋ, и҆ то́й ᲂу҆твердѝ лицѐ своѐ и҆тѝ во і҆ерꙋсали́мъ.

52i posłał przed sobą zwiastunów. I wyruszywszy, weszli do wsi Samarytan, aby poczynić dla Niego przygotowania.

52и҆ посла̀ вѣ́стники пред̾ лице́мъ свои́мъ: и҆ и҆зше́дше внидо́ша въ ве́сь самарѧ́нскꙋ, ꙗ҆́кѡ да ᲂу҆гото́вѧтъ є҆мꙋ̀:

53I nie przyjęli Go, bo widać było, że idzie do Jeruzalem.

53и҆ не прїѧ́ша є҆гѡ̀, ꙗ҆́кѡ лицѐ є҆гѡ̀ бѣ̀ грѧдꙋ́щее во і҆ерⷭ҇ли́мъ.

54Widząc to, uczniowie Jakub i Jan powiedzieli: – Panie, chcesz, abyśmy nakazali ogniowi zstąpić z nieba i ich pochłonąć, tak jak to Eliasz uczynił?

54Ви̑дѣвша же ᲂу҆чн҃ка̑ є҆гѡ̀ і҆а́кѡвъ и҆ і҆ѡа́ннъ, рѣ́ста: гдⷭ҇и, хо́щеши ли, рече́ма, да ѻ҆́гнь сни́детъ съ небесѐ и҆ потреби́тъ и҆̀хъ, ꙗ҆́коже и҆ и҆лїа̀ сотворѝ;

55Odwróciwszy się, zgromił ich, i rzekł: – Nie wiecie, jakiego ducha jesteście?

55Ѡ҆бра́щьсѧ же запретѝ и҆́ма, и҆ речѐ: не вѣ́ста, ко́егѡ дꙋ́ха є҆ста̀ вы̀:

56Nie przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zgubić dusze ludzi, lecz je zbawić. I poszli do innej wsi.

56сн҃ъ бо чл҃вѣ́ческїй не прїи́де дꙋ́шъ человѣ́ческихъ погꙋби́ти, но спⷭ҇тѝ. И҆ и҆до́ша во и҆́нꙋ ве́сь.

22Wszystko zostało mi przekazane przez Ojca Mego i nikt nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec, i kim jest Ojciec, tylko Syn, i ten, któremu Syn chciałby objawić.

22И҆ ѡ҆бра́щьсѧ ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ, речѐ: всѧ̑ мнѣ̀ прє́дана бы́ша ѿ ѻ҆ц҃а̀ моегѡ̀: и҆ никто́же вѣ́сть, кто̀ є҆́сть сн҃ъ, то́кмѡ ѻ҆ц҃ъ: и҆ кто̀ є҆́сть ѻ҆ц҃ъ, то́кмѡ сн҃ъ, и҆ є҆мꙋ́же а҆́ще хо́щетъ сн҃ъ ѿкры́ти.

23Potem zwracając się osobno do uczniów, powiedział: – Błogosławione oczy, które widzą, co widzicie.

23И҆ ѡ҆бра́щьсѧ ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ, є҆ди́нъ {ѡ҆со́бь} речѐ: бл҃же́ни ѻ҆́чи ви́дѧщїи, ꙗ҆̀же ви́дите:

24Mówię wam bowiem:–Wielu proroków i królów chciało widzieć, co wy widzicie, a nie widzieli, i słyszeć, co wy słyszycie, a nie słyszeli.

24гл҃ю бо ва́мъ, ꙗ҆́кѡ мно́зи прⷪ҇ро́цы и҆ ца́рїе восхотѣ́ша ви́дѣти, ꙗ҆̀же вы̀ ви́дите, и҆ не ви́дѣша: и҆ слы́шати, ꙗ҆̀же слы́шите, и҆ не слы́шаша.

7Ale jak obfitujecie we wszystko, w wiarę, w słowo, w poznanie i we wszelką gorliwość oraz w naszą miłość do was, [chciałbym], abyście i w tym dziele łaski obfitowali.

7Бра́тїе, ꙗ҆́кѡ во все́мъ и҆збы́точествꙋете вѣ́рою, и҆ сло́вомъ, и҆ ра́зꙋмомъ, и҆ всѧ́цѣмъ тща́нїемъ, и҆ любо́вїю ꙗ҆́же ѿ ва́съ къ на́мъ, да и҆ въ се́й бл҃года́ти и҆збы́точествꙋете.

8Mówiąc to, nie rozkazuję, lecz wskazując na gorliwość innych, sprawdzam szczerość waszej miłości.

8Не по повелѣ́нїю глаго́лю, но за и҆ны́хъ тща́нїе и҆ ва́шеѧ любвѐ и҆́стинное и҆скꙋша́ѧ.

9Znacie przecież łaskę Pana naszego, Jezusa Chrystusa, że będąc bogatym, dla was stał się ubogim, abyście się wzbogacili Jego ubóstwem.

9Вѣ́сте бо блгⷣть гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀, ꙗ҆́кѡ ва́съ ра́ди ѡ҆бнища̀ бога́тъ сы́й, да вы̀ нището́ю є҆гѡ̀ ѡ҆богатите́сѧ.

10I radę wam daję w tej sprawie, to bowiem jest pożyteczne dla was, którzyście nie tylko zaczęli działać, ale już przed rokiem ochoczo postanowiliście,

10И҆ совѣ́тъ даю̀ ѡ҆ се́мъ: се́ бо ва́мъ є҆́сть на по́льзꙋ, и҆̀же не то́чїю, є҆́же твори́ти, но и҆ є҆́же хотѣ́ти, пре́жде нача́сте ѿ преше́дшагѡ лѣ́та.

11teraz dokończcie dzieła, aby jak ochoczy był zamiar, tak również wykonanie było według waszych możliwości.

11Нн҃ѣ же и҆ сїѐ твори́ти сконча́йте, да ꙗ҆́коже бы́сть ᲂу҆се́рдїе хотѣ́ти, та́кѡ бꙋ́детъ и҆ и҆спо́лнити ѿ (сегѡ̀,) є҆́же и҆́мате.

12Jeśli bowiem jest ochoczy zamiar, to zasługuje na uznanie według tego, co się ma, a nie według tego, czego się nie ma.

12А҆́ще бо ᲂу҆се́рдїе предлежи́тъ, по є҆ли́кꙋ а҆́ще кто̀ и҆́мать, благопрїѧ́тенъ є҆́сть, а҆ не по є҆ли́кꙋ не и҆́мать.

13Bo nie chodzi o to, aby innym ulżyć, a was udręczyć, lecz o równość.

13Не бо̀ да и҆ны̑мъ ᲂу҆́бѡ ѿра́да, ва́мъ же ско́рбь: но по и҆зравне́нїю.

14W czasie teraźniejszym wasza obfitość niech uzupełni to, czego im nie dostaje, aby i ich obfitość stała się uzupełnieniem waszego niedostatku. Aby nastała taka równość,

14Въ нн҃ѣшнее вре́мѧ ва́ше и҆збы́точествїе во ѻ҆́нѣхъ лише́нїе, да и҆ ѻ҆́нѣхъ и҆збы́токъ бꙋ́детъ въ ва́ше лише́нїе, ꙗ҆́кѡ да бꙋ́детъ ра́венство,

15bo jak napisano: Kto miał wiele, nie pomnożył, a kto miał mało, nie pomniejszył.

15ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: и҆́же мно́гое, не преꙋмно́жилъ є҆́сть: и҆ и҆́же ма́лое, не ᲂу҆ма́лилъ {не преизбы́точествова, и҆́же мно́гѡ: и҆ и҆́же ма́лѡ, не мнѣ́е прїѧ́тъ}.

6W owym czasie, zmówili się faryzeusze z herodianami przeciw [Jezusowi], naradzając się, jakby Go zgładzić.

6Во вре́мѧ ѻ҆́но, совѣ́тъ сотвори́ша фарїсе́є на і҆и҃са со и҆рѡдїа́ны, ка́кѡ є҆го̀ погꙋбѧ́тъ.

7Tymczasem Jezus odszedł ze swymi uczniami nad morze, wielka zaś rzesza ludzi podążała za Nim z Galilei i z Judei,

7І҆и҃съ же ѿи́де со ᲂу҆чн҃ки̑ свои́ми къ мо́рю: и҆ мно́гъ наро́дъ ѿ галїле́и по не́мъ и҆́де, и҆ ѿ і҆ꙋде́и,

8i z Jerozolimy, i z Idumei, i z Zajordania, i z okolic Tyru, i Sydonu – rzesza wielka – przyszli do Niego na wieść o Jego czynach.

8и҆ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма, и҆ ѿ і҆дꙋме́и, и҆ со ѻ҆́нагѡ по́лꙋ і҆ѻрда́на. И҆ ѿ тѵ́ра и҆ сїдѡ́на мно́жество мно́гое, слы́шавше, є҆ли̑ка творѧ́ше, (и҆) прїидо́ша къ немꙋ̀.

9Aby uchronić się przed naporem tłumu, polecił swoim uczniom, aby mieli w pogotowiu łódkę.

9И҆ речѐ ᲂу҆чн҃кѡ́мъ свои̑мъ, да кора́бль бꙋ́детъ ᲂу҆ негѡ̀ наро́да ра́ди, да не стꙋжа́ютъ є҆мꙋ̀.

10Wielu uzdrowił, więc inni ludzie dręczeni różnymi chorobami napierali Nań gwałtownie, aby chociaż Go dotknąć.

10Мнѡ́ги бо и҆сцѣлѝ, ꙗ҆́коже напа́дати на него̀, да є҆мꙋ̀ прико́снꙋтсѧ, є҆ли́цы и҆мѣ́ѧхꙋ ра̑ны.

11A duchy nieczyste, widząc Go, padały przed Nim z głośnym krzykiem: – Ty jesteś Synem Bożym!

11И҆ дꙋ́си нечи́стїи, є҆гда̀ ви́дѧхꙋ є҆го̀, припа́дахꙋ къ немꙋ̀ и҆ зва́хꙋ, глаго́люще, ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ сн҃ъ бж҃їй.

12On jednak surowo je napominał, by Go nie ujawniały.

12И҆ мно́гѡ преща́ше и҆̀мъ, да не ꙗ҆вле́на є҆го̀ сотворѧ́тъ.