Czytania Liturgiczne na 30(17) październik 2023 roku

13I was, którzyście byli martwi przez przewinienia i nieobrzezanie grzesznego ciała waszego, współożywił z Nim, wybaczywszy nam wszystkie przewinienia,

13Бра́тїе, бг҃ъ вы̀ мє́ртвы сꙋ́щѧ въ прегрѣше́нїихъ, и҆ въ неѡбрѣ́занїи пло́ти ва́шеѧ, соѡживи́лъ є҆́сть со хрⷭ҇то́мъ, дарова́въ на́мъ всѧ̀ прегрѣшє́нїѧ:

14wymazawszy wypełniony przepisami list dłużny, który był przeciwko nam; wziął go od nas, przybiwszy go do krzyża.

14и҆стреби́въ є҆́же на на́съ рꙋкописа́нїе ᲂу҆че́ньми, є҆́же бѣ̀ сопроти́вно на́мъ, и҆ то̀ взѧ́тъ ѿ среды̀, пригвозди́въ є҆̀ на крⷭ҇тѣ̀:

15Obnażywszy zwierzchności i władze, wystawił je śmiało na pokaz, odnosząc w Nim triumf nad nimi.

15совле́къ нача́ла и҆ вла̑сти, и҆зведѐ въ позо́ръ дерзнове́нїемъ, и҆з̾ѡбличи́въ и҆́хъ въ себѣ̀ {побѣди́въ и҆̀хъ на не́мъ}.

16Niech nikt więc was nie osądza za jedzenie lub picie ani z powodu święta czy też nowiu, czy szabatów,

16Да никто́же ᲂу҆̀бо ва́съ ѡ҆сꙋжда́етъ ѡ҆ ꙗ҆де́нїи, и҆лѝ ѡ҆ питїѝ, и҆лѝ ѡ҆ ча́сти пра́здника, и҆лѝ ѡ҆ новомⷭ҇чїихъ, и҆лѝ ѡ҆ сꙋббѡ́тахъ:

17które są tylko cieniem rzeczy przyszłych, Ciało zaś Chrystusa.

17ꙗ҆̀же сꙋ́ть стѣ́нь грѧдꙋ́щихъ, тѣ́ло же хрⷭ҇то́во.

18Niech nikt was nie pozbawia nagrody, ucząc pokory i służenia aniołom – czego nie widział, a naucza – wynosząc się bez umysłu umysłem swego ciała,

18Никто́же ва́съ да прельща́етъ и҆зволе́ннымъ є҆мꙋ̀ смиреномꙋ́дрїемъ и҆ слꙋ́жбою а҆́гг҃лѡвъ, ꙗ҆́же не ᲂу҆вѣ́дѣ ᲂу҆чѧ̀ {(въ тѣ́хъ) ходѧ̀}, без̾ ᲂу҆ма̀ {всꙋ́е} дмѧ́сѧ ѿ ᲂу҆ма̀ пло́ти своеѧ̀,

19i nie trzymając się Głowy, z której całe Ciało, przez stawy i ścięgna wspomagane i powiązane, rośnie wzrostem, który daje Bóg.

19а҆ не держѧ̀ главы̀, и҆з̾ неѧ́же всѐ тѣ́ло, соста̑вы и҆ соꙋ̑зы пода́емо и҆ сне́млемо, расти́тъ возраще́нїе бж҃їе.

20Jeśli bowiem umarliście z Chrystusem dla żywiołów świata, to dlaczego obciążacie się zakazami, jak byście żyli w świecie?

20А҆́ще ᲂу҆̀бо ᲂу҆мро́сте со хрⷭ҇то́мъ ѿ стїхі́й мі́ра, почто̀ а҆́ки живꙋ́ще въ мі́рѣ стѧза́етесѧ;

18W owym czasie, stało się, kiedy Jezus modlił się na osobności – byli z Nim [tylko] uczniowie – zapytał ich, mówiąc: – Za kogo uważają Mnie te tłumy?

18Во вре́мѧ ѻ҆́но, бы́сть є҆гда̀ і҆и҃съ молѧ́шесѧ є҆ди́нъ, съ ни́мъ бѣ́хꙋ ᲂу҆ченицы̀. и҆ вопросѝ и҆̀хъ глаго́лѧ: кого́ мѧ глаго́лютъ наро́ди бы́ти;

19Oni zaś odpowiadając, rzekli: – Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał.

19Ѻ҆ни́ же ѿвѣща́вше рѣ́ша: і҆ѡа́нна крⷭти́телѧ: и҆ні́и же и҆лїю̀: дрꙋзі́и же, ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́къ нѣ́кїй ѿ дре́внихъ воскре́се.

20Powiedział im: – A wy za kogo Mnie uważacie? Odpowiadając, Piotr rzekł: – Za Chrystusa Bożego!

20Рече́ же и҆̀мъ: вы́ же кого́ мѧ глаго́лете бы́ти; Ѿвѣща́въ же пе́тръ речѐ: хрⷭ҇та̀ бж҃їѧ.

21On zaś, upomniawszy ich, nakazał nikomu o tym nie mówić

21Ѻ҆́нъ же запре́щь и҆̀мъ, повелѣ̀ никомꙋ́же глаго́лати сегѡ̀,

22i dodał: – Trzeba, aby Syn Człowieczy wiele wycierpiał i został odrzucony przez starszych, arcykapłanów, znawców Ksiąg, i żeby został zabity, a trzeciego dnia powstał z martwych.

22ре́къ, ꙗ҆́кѡ подоба́етъ сн҃ꙋ чл҃вѣ́ческомꙋ мно́гѡ пострада́ти, и҆ и҆скꙋше́нꙋ {ѿве́рженꙋ} бы́ти ѿ ста́рєцъ и҆ а҆рхїерє́й и҆ кни̑жникъ, и҆ ᲂу҆бїе́нꙋ бы́ти, и҆ въ тре́тїй де́нь воста́ти.