Czytania Liturgiczne na 7 lutego (25 stycznia) 2024 roku

1Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Amen, amen, mówię wam: – Kto nie wchodzi do zagrody owiec przez bramę, ale gdzie indziej przechodzi, ten jest złodziejem i zbójem.

1Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: А҆ми́нь а҆ми́нь глаго́лю ва́мъ: не входѧ́й две́рьми во дво́ръ ѻ҆́вчїй, но прела́зѧ и҆́нꙋдѣ, то́й та́ть є҆́сть и҆ разбо́йникъ.

2Ten zaś, co przez bramę przechodzi, jest pasterzem owiec.

2а҆ входѧ́й две́рьми па́стырь є҆́сть ѻ҆вца́мъ:

3Temu stróż otwiera, a owce głos jego słyszą i woła swoje owce po imieniu, i wyprowadza je.

3семꙋ̀ две́рникъ ѿверза́етъ, и҆ ѻ҆́вцы гла́съ є҆гѡ̀ слы́шатъ, и҆ своѧ̑ ѻ҆́вцы глаша́етъ по и҆́мени, и҆ и҆зго́нитъ и҆̀хъ:

4Kiedy swoje owce wywiedzie, przed nimi idzie, a owce w ślad za nim idą, bo głos jego znają.

4и҆ є҆гда̀ своѧ̑ ѻ҆́вцы и҆ждене́тъ, пред̾ ни́ми хо́дитъ: и҆ ѻ҆́вцы по не́мъ и҆́дꙋтъ, ꙗ҆́кѡ вѣ́дѧтъ гла́съ є҆гѡ̀:

5Za obcym zaś w ślad nie pójdą, lecz uciekają od niego, albowiem głosu obcych nie znają.

5по чꙋжде́мъ же не и҆́дꙋтъ, но бѣжа́тъ ѿ негѡ̀, ꙗ҆́кѡ не зна́ютъ чꙋжда́гѡ гла́са.

6Taką to przypowieść powiedział im Jezus, oni zaś nie pojęli tego, co im mówił.

6Сїю̀ при́тчꙋ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: ѻ҆ни́ же не разꙋмѣ́ша, что̀ бѧ́ше, ꙗ҆̀же гл҃аше и҆̀мъ.

7Rzekł im więc znowu Jezus: – Amen, amen, mówię wam, że Ja jestem bramą owiec.

7Рече́ же па́ки и҆̀мъ і҆и҃съ: а҆ми́нь, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ є҆́смь две́рь ѻ҆вца́мъ.

8Wszyscy, którzy przychodzili przede Mną, złodziejami są i zbójami, ich jednak owce nie usłuchały.

8Всѝ, є҆ли́кѡ (и҆́хъ) прїи́де пре́жде менє̀, та́тїе сꙋ́ть и҆ разбѡ́йницы: но не послꙋ́шаша и҆́хъ ѻ҆́вцы.

9Ja jestem bramą, przeze Mnie jeśli ktoś wejdzie, zbawiony zostanie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie.

9А҆́зъ є҆́смь две́рь: мно́ю а҆́ще кто̀ вни́детъ, сп҃се́тсѧ, и҆ вни́детъ и҆ и҆зы́детъ, и҆ па́жить ѡ҆брѧ́щетъ.

7A każdemu dane jest objawienie Ducha ku pożytkowi.

7Бра́тїе, комꙋ́ждо дае́тсѧ ꙗ҆вле́нїе дх҃а на по́льзꙋ.

8Bo jednemu dane zostało przez Ducha słowo mądrości, a innemu słowo poznania według tego samego Ducha,

8ѻ҆́вомꙋ бо дх҃омъ дае́тсѧ сло́во премⷣрости, и҆но́мꙋ же сло́во ра́зꙋма, ѡ҆ то́мже дс҃ѣ:

9jeszcze innemu wiara w tymże Duchu, a innemu dary uzdrawiania w tym samym Duchu,

9дрꙋго́мꙋ же вѣ́ра, тѣ́мже дх҃омъ: и҆но́мꙋ же дарова̑нїѧ и҆сцѣле́нїй, ѡ҆ то́мже дс҃ѣ:

10innemu dzieła mocy, innemu prorokowanie, innemu rozróżnianie duchów, jeszcze innemu różne języki, a innemu tłumaczenie języków.

10дрꙋго́мꙋ же дѣ̑йствїѧ си́лъ, и҆но́мꙋ же прⷪ҇ро́чество, дрꙋго́мꙋ же разсꙋждє́нїѧ дꙋховѡ́мъ, и҆но́мꙋ же ро́ди ѧ҆зы́кѡвъ, дрꙋго́мꙋ же сказа̑нїѧ ѧ҆зы́кѡвъ.

11I wszystko to sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając [władzą] z osobna każdemu, jak chce.

11Всѧ̑ же сїѧ̑ дѣ́йствꙋетъ є҆ди́нъ и҆ то́йжде дх҃ъ, раздѣлѧ́ѧ вла́стїю коемꙋ́ждо ꙗ҆́коже хо́щетъ.

8Mnie, najmniejszemu spośród świętych, została dana ta łaska: zwiastować poganom niezgłębione bogactwo Chrystusa

8Бра́тїе, мнѣ̀ ме́ньшемꙋ всѣ́хъ ст҃ы́хъ дана̀ бы́сть бл҃года́ть сїѧ̀, во ꙗ҆зы́цѣхъ благовѣсти́ти неизслѣ́дованное бога́тство хрⷭ҇то́во,

9i oświecić wszystkich, czym jest ekonomia tajemnicy od wieków ukrytej w Bogu, który wszystko stworzył Jezusem Chrystusem;

9и҆ просвѣти́ти всѣ́хъ, что̀ є҆́сть смотре́нїе та́йны сокрове́нныѧ ѿ вѣкѡ́въ въ бз҃ѣ, созда́вшемъ всѧ́чєскаѧ і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ,

10aby teraz została poznana przez zwierzchności i władze na niebiosach [poprzez Cerkiew] różnorodna mądrość Boża,

10да ска́жетсѧ нн҃ѣ нача́лѡмъ и҆ власте́мъ на нбⷭ҇ныхъ цр҃ковїю многоразли́чнаѧ премⷣрость бж҃їѧ,

11wedle przedwiecznego postanowienia, które powziął w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

11по предложе́нїю вѣ̑къ, є҆́же сотворѝ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ гдⷭ҇ѣ на́шемъ,

12W Nim mamy śmiałość i dostęp, pełni ufności, przez wiarę w Niego.

12ѡ҆ не́мже и҆́мамы дерзнове́нїе и҆ приведе́нїе въ надѣ́ѧнїи вѣ́рою є҆гѡ̀.

13Dlatego proszę [was], aby nie poddawać się zniechęceniu w obliczu cierpień moich za was, które są chwałą waszą.

13Тѣ́мже молю̀ (вы̀) не стꙋжа́ти сѝ въ ско́рбехъ мои́хъ ѡ҆ ва́съ, ꙗ҆́же є҆́сть сла́ва ва́ша.

14Przeto zginam kolana moje ku Ojcu Pana naszego Jezusa Chrystusa,

14Сегѡ̀ ра́ди преклонѧ́ю колѣ́на моѧ̑ ко ѻ҆ц҃ꙋ̀ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀,

15od którego wywodzi swą nazwę wszelkie ojcostwo w niebie i na ziemi,

15и҆з̾ негѡ́же всѧ́ко ѻ҆те́чество на нб҃сѣ́хъ и҆ на землѝ и҆менꙋ́етсѧ:

16aby dał wam według bogactwa swojej chwały siłę, żeby przez Ducha Jego wzmocnić się w człowieka wewnętrznego.

16да да́стъ ва́мъ по бога́тствꙋ сла́вы своеѧ̀, си́лою ᲂу҆тверди́тисѧ дх҃омъ є҆гѡ̀ во внꙋ́треннемъ человѣ́цѣ,

17Tak by zamieszkał Chrystus przez wiarę w waszych sercach, żebyście byli zakorzenieni i ugruntowani w miłości,

17всели́тисѧ хрⷭ҇тꙋ̀ вѣ́рою въ сердца̀ ва̑ша: въ любвѝ вкорене́ни и҆ ѡ҆снова́ни,

18zdołali pojąć razem ze wszystkimi świętymi, czym jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość,

18да возмо́жете разꙋмѣ́ти со всѣ́ми ст҃ы́ми, что̀ широта̀ и҆ долгота̀ и҆ глꙋбина̀ и҆ высота̀,

19i poznali przewyższającą wszelką wiedzę miłość Chrystusową, tak abyście zostali napełnieni całą pełnią Bożą.

19разꙋмѣ́ти же преспѣ́ющꙋю ра́зꙋмъ любо́вь хрⷭ҇то́вꙋ, да и҆спо́лнитесѧ во всѧ́ко и҆сполне́нїе бж҃їе.

20A Temu, który może uczynić wszystko ponad wszelką miarę, o co prosimy lub myślimy, według działającej w nas mocy.

20Могꙋ́щемꙋ же па́че всѧ̑ твори́ти по преизбы́точествїю, и҆́хже про́симъ и҆лѝ разꙋмѣ́емъ, по си́лѣ дѣ́йствꙋемѣй въ на́съ,

21Jemu chwała w Cerkwi i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia wieku wieków. Amen.

21томꙋ̀ сла́ва въ цр҃кви ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ во всѧ̑ ро́ды вѣ́ка вѣкѡ́въ. А҆ми́нь.

9Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Ja jestem bramą, przeze Mnie jeśli ktoś wejdzie, zbawiony zostanie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie.

9Речѐ гдⷭ҇ь ко прише́дшымъ къ немꙋ̀ і҆ꙋде́ѡмъ: зъ є҆́смь две́рь: мно́ю а҆́ще кто̀ вни́детъ, спасе́тсѧ, и҆ вни́детъ, и҆ и҆зы́детъ, и҆ па́жить ѡ҆брѧ́щетъ.

10Złodziej przychodzi tylko, aby ukraść, zabić i zatracić. Ja przyszedłem, aby życie mieli i mieli w obfitości.

10Та́ть не прихо́дитъ, ра́звѣ да ᲂу҆кра́детъ и҆ ᲂу҆бїе́тъ и҆ погꙋби́тъ: а҆́зъ прїидо́хъ, да живо́тъ и҆́мꙋтъ и҆ ли́шше и҆́мꙋтъ.

11Ja jestem dobrym pasterzem; dobry pasterz życie swoje oddaje za owce.

11А҆́зъ є҆́смь па́стырь до́брый: па́стырь до́брый дꙋ́шꙋ свою̀ полага́етъ за ѻ҆́вцы:

12Najemnik, który nie jest pasterzem, dla którego te owce nie są własne, widzi nadchodzącego wilka i porzuca owce, i ucieka, a wilk porywa je i rozprasza.

12а҆ нае́мникъ, и҆́же нѣ́сть па́стырь, є҆мꙋ́же не сꙋ́ть ѻ҆́вцы своѧ̑, ви́дитъ во́лка грѧдꙋ́ща и҆ ѡ҆ставлѧ́етъ ѻ҆́вцы и҆ бѣ́гаетъ, и҆ во́лкъ расхи́титъ и҆̀хъ и҆ распꙋ́дитъ ѻ҆́вцы:

13A najemnik ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce.

13а҆ нае́мникъ бѣжи́тъ, ꙗ҆́кѡ нае́мникъ є҆́сть и҆ неради́тъ ѡ҆ ѻ҆вца́хъ.

14Ja jestem dobrym pasterzem i znam Moje, i Moje Mnie znają.

14А҆́зъ є҆́смь па́стырь до́брый: и҆ зна́ю моѧ̑, и҆ зна́ютъ мѧ̀ моѧ̑:

15Jak Ojciec Mnie zna, tak i Ja znam Ojca i duszę Moją oddaję za owce.

15ꙗ҆́коже зна́етъ мѧ̀ ѻ҆ц҃ъ, и҆ а҆́зъ зна́ю ѻ҆ц҃а̀: и҆ дꙋ́шꙋ мою̀ полага́ю за ѻ҆́вцы.

16A mam inne owce, które nie są z tej zagrody. I te trzeba Mi prowadzić, i głos Mój usłyszą, i nastanie jedno stado i jeden pasterz.

16И҆ и҆́ны ѻ҆́вцы и҆́мамъ, ꙗ҆̀же не сꙋ́ть ѿ двора̀ сегѡ̀, и҆ ты̑ѧ мѝ подоба́етъ привестѝ: и҆ гла́съ мо́й ᲂу҆слы́шатъ, и҆ бꙋ́детъ є҆ди́но ста́до (и҆) є҆ди́нъ па́стырь.

23Amen, powiadam wam: – Gdyby ktoś tej oto górze powiedział: Wznieś się i rzuć do morza, a nie zwątpił w sercu swoim, lecz wierzył, że spełnią się jego słowa – stanie się to, o czym mówi.

23и҆мѣ́йте вѣ́рꙋ бж҃їю: а҆ми́нь бо гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ, и҆́же а҆́ще рече́тъ горѣ̀ се́й: дви́гнисѧ и҆ ве́рзисѧ въ мо́ре: и҆ не размы́слитъ въ се́рдцы свое́мъ, но вѣ́рꙋ и҆́метъ, ꙗ҆́кѡ є҆́же глаго́летъ, быва́етъ: бꙋ́детъ є҆мꙋ̀, є҆́же а҆́ще рече́тъ:

24I dlatego mówię wam: wierzcie, że otrzymacie wszystko, o co modląc się będziecie prosili; spełni się to.

24сегѡ̀ ра́ди гл҃ю ва́мъ: всѧ̑ є҆ли̑ка а҆́ще молѧ́щесѧ про́сите, вѣ́рꙋйте, ꙗ҆́кѡ прїе́млете: и҆ бꙋ́детъ ва́мъ:

25A kiedy stoicie modląc się i macie coś przeciwko komuś, przebaczcie mu, aby i Ojciec wasz w niebiosach przebaczył wam przewinienia wasze.

25и҆ є҆гда̀ стоитѐ молѧ́щесѧ, ѿпꙋща́йте, а҆́ще что̀ и҆́мате на кого̀, да и҆ ѻ҆ц҃ъ ва́шъ, и҆́же є҆́сть на нб҃сѣ́хъ, ѿпꙋ́ститъ ва́мъ согрѣшє́нїѧ ва̑ша:

26Jeśli zaś wy nie przebaczacie, to i Ojciec wasz, Który jest w niebiosach, nie przebaczy wam waszych przewinień.

26а҆́ще ли же вы̀ не ѿпꙋща́ете, ни ѻ҆ц҃ъ ва́шъ, и҆́же є҆́сть на нб҃сѣ́хъ, ѿпꙋ́ститъ ва́мъ согрѣше́нїй ва́шихъ.