Czytania Liturgiczne na 31(18) grudzień 2024 roku

16Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, napominania, naprawiania, do wychowywania tego, co w sprawiedliwości,

16Ча́до тїмоѳе́е, всѧ́ко писа́нїе бг҃одꙋхнове́нно и҆ поле́зно є҆́сть ко ᲂу҆че́нїю, ко ѡ҆бличе́нїю, ко и҆справле́нїю, къ наказа́нїю є҆́же въ пра́вдѣ:

17aby pełnym był Boży człowiek, zdatny do każdego dobrego dzieła.

17да соверше́нъ бꙋ́детъ бж҃їй человѣ́къ, на всѧ́кое дѣ́ло бл҃го́е ᲂу҆гото́ванъ.

1Zaprzysięgam cię przed Bogiem i Panem naszym Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych, i na objawienie Jego, i na Królestwo Jego:

1Засвидѣ́тельствꙋю ᲂу҆̀бо а҆́зъ пред̾ бг҃омъ и҆ гдⷭ҇емъ на́шимъ і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ, хотѧ́щимъ сꙋди́ти живы̑мъ и҆ мє́ртвымъ въ ꙗ҆вле́нїи є҆гѡ̀ и҆ црⷭ҇твїи є҆гѡ̀:

2Zwiastuj słowo, stawaj w porę i nie w porę, upominaj, potęp, pocieszaj, z wszelką cierpliwością i nauczaniem.

2проповѣ́дꙋй сло́во, насто́й благовре́меннѣ и҆ безвре́меннѣ, ѡ҆бличѝ, запретѝ, ᲂу҆молѝ со всѧ́кимъ долготерпѣ́нїемъ и҆ ᲂу҆че́нїемъ.

3Albowiem nastanie czas, gdy zdrowej nauki nie będą znosić, lecz według własnych żądz namnożą sobie nauczycieli, słuchając tego, co przyjemne dla ucha.

3Бꙋ́детъ бо вре́мѧ, є҆гда̀ здра́вагѡ ᲂу҆че́нїѧ не послꙋ́шаютъ, но по свои́хъ по́хотехъ и҆зберꙋ́тъ себѣ̀ ᲂу҆чи̑тели, че́шеми слꙋ́хомъ:

4I odwrócą swoje ucho od prawdy i zwrócą się do baśni.

4и҆ ѿ и҆́стины слꙋ́хъ ѿвратѧ́тъ, и҆ къ ба́снемъ ᲂу҆клонѧ́тсѧ.

2W owym czasie, przyszli faryzeusze i pytali Jezusa: – Czy wolno mężowi odesłać żonę?

2Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋ́пльше фарїсе́є вопроси́ша і҆и҃са: а҆́ще досто́итъ мꙋ́жꙋ женꙋ̀ пꙋсти́ти; и҆скꙋша́юще є҆го̀.

3On odpowiedział, mówiąc: – Co wam nakazał Mojżesz?

3Ѻ҆́нъ же ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ: что̀ ва́мъ заповѣ́да мѡѷсе́й;

4Oni zaś odrzekli: – Mojżesz pozwolił odesłać żonę, wydając świadectwo rozwodu.

4Ѻ҆ни́ же рѣ́ша: мѡѷсе́й повелѣ̀ кни́гꙋ распꙋ́стнꙋю написа́ти, и҆ пꙋсти́ти.

5Odparł Jezus, mówiąc: – Dla twardości waszych serc dał wam takie prawo.

5И҆ ѿвѣща́въ і҆и҃съ речѐ и҆̀мъ: по жестосе́рдїю ва́шемꙋ написа̀ ва́мъ за́повѣдь сїю̀:

6Ale od początku stworzenia Bóg mężczyzną i niewiastą uczynił ich;

6ѿ нача́ла же созда́нїѧ, мꙋ́жа и҆ женꙋ̀ сотвори́лъ ѧ҆̀ є҆́сть бг҃ъ:

7dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją,

7сегѡ̀ ра́ди ѡ҆ста́витъ человѣ́къ ѻ҆тца̀ своего̀ и҆ ма́терь

8i przyłączy się do żony swojej, i staną się dwoje jednym ciałem. I tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.

8и҆ прилѣпи́тсѧ къ женѣ̀ свое́й, и҆ бꙋ́дета ѻ҆́ба въ пло́ть є҆ди́нꙋ: тѣ́мже ᲂу҆жѐ нѣ́ста два̀, но пло́ть є҆ди́на:

9Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozłącza.

9є҆́же ᲂу҆̀бо бг҃ъ сочета̀, человѣ́къ да не разлꙋча́етъ.

10W domu pytali Go o to znowu uczniowie,

10И҆ въ домꙋ̀ па́ки ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ ѡ҆ се́мъ вопроси́ша є҆го̀.

11a On im rzekł: – Kto porzuci żonę swoją i ożeni się z inną, cudzołoży względem niej.

11И҆ гл҃а и҆̀мъ: и҆́же а҆́ще пꙋ́ститъ женꙋ̀ свою̀ и҆ ѡ҆же́нитсѧ и҆но́ю, прелюбы̀ твори́тъ на ню̀:

12I jeśli ona, porzuciwszy swego męża, wychodzi za innego, cudzołoży.

12и҆ а҆́ще жена̀ пꙋ́ститъ мꙋ́жа {мꙋ́жа своего̀} и҆ посѧ́гнетъ за и҆но́го, прелюбы̀ твори́тъ.