Czytania Liturgiczne na 20(7) luty 2025 roku

20Jeśliby ktoś powiedział, że: – Miłuję Boga, a brata swojego nienawidziłby, to kłamcą jest. Albowiem kto nie miłuje brata swego, którego ujrzał, to Boga, którego nie ujrzał, jakże może miłować?

20Возлю́бленнїи, а҆́ще кто̀ рече́тъ, ꙗ҆́кѡ люблю̀ бг҃а, а҆ бра́та своего̀ ненави́дитъ, ло́жъ є҆́сть: и҆́бо не любѧ́й бра́та своегѡ̀, є҆го́же ви́дѣ, бг҃а, є҆гѡ́же не ви́дѣ, ка́кѡ мо́жетъ люби́ти;

21I to przykazanie mamy od Niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też swego brata.

21И҆ сїю̀ за́повѣдь и҆́мамы ѿ негѡ̀, да любѧ́й бг҃а лю́битъ и҆ бра́та своего̀.

1Każdy wierzący, że Jezus jest Chrystusem, z Boga został zrodzony i każdy miłujący Tego, który zrodził, miłuje także zrodzonego z Niego.

1Всѧ́къ вѣ́рꙋѧй, ꙗ҆́кѡ і҆и҃съ є҆́сть хрⷭ҇то́съ, ѿ бг҃а рожде́нъ є҆́сть: и҆ всѧ́къ любѧ́й ро́ждшаго лю́битъ и҆ рожде́ннаго ѿ негѡ̀.

2Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wykonujemy Jego przykazania.

2Ѡ҆ се́мъ вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ лю́бимъ ча̑да бж҃їѧ, є҆гда̀ бг҃а лю́бимъ и҆ за́пѡвѣди є҆гѡ̀ соблюда́емъ.

3To jest bowiem miłość Boga, że przestrzegamy Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie.

3Сїѧ́ бо є҆́сть любы̀ бж҃їѧ, да за́пѡвѣди є҆гѡ̀ соблюда́емъ: и҆ за́пѡвѣди є҆гѡ̀ тѧ̑жки не сꙋ́ть.

4Albowiem każdy, kto z Boga zrodzony, pokonuje świat. A to jest zwycięstwo, które pokonało świat – wiara nasza.

4Ꙗ҆́кѡ всѧ́къ рожде́нный ѿ бг҃а побѣжда́етъ мі́ръ: и҆ сїѧ̀ є҆́сть побѣ́да, побѣди́вшаѧ мі́ръ, вѣ́ра на́ша.

5A kto pokonuje świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?

5Кто̀ є҆́сть побѣжда́ѧй мі́ръ, то́кмѡ вѣ́рꙋѧй, ꙗ҆́кѡ і҆и҃съ є҆́сть сн҃ъ бж҃їй;

6To jest Ten, który przyszedł przez wodę i krew, i duchem, Jezus Chrystus. Nie w wodzie jedynie, lecz w wodzie i we krwi. A Duch jest Tym, który świadczy, że Duch jest prawdą.

6Се́й є҆́сть прише́дый водо́ю и҆ кро́вїю и҆ дх҃омъ, і҆и҃съ хрⷭ҇то́съ, не водо́ю то́чїю, но водо́ю и҆ кро́вїю: и҆ дх҃ъ є҆́сть свидѣ́тельствꙋѧй, ꙗ҆́кѡ дх҃ъ є҆́сть и҆́стина.

7Gdyż trzech jest, którzy świadczą na niebiosach: Ojciec, Słowo i Święty Duch, i ci trzej jedno są.

7Ꙗ҆́кѡ трїѐ сꙋ́ть свидѣ́тельствꙋющїи на нб҃сѝ, ѻ҆ц҃ъ, сло́во и҆ ст҃ы́й дх҃ъ: и҆ сі́и трѝ є҆ди́но сꙋ́ть.

8I troje jest tych, którzy świadczą na ziemi: duch, i woda, i krew, tych troje jest ku jednemu.

8И҆ трїѐ сꙋ́ть свидѣ́тельствꙋющїи на землѝ, дꙋ́хъ и҆ вода̀ и҆ кро́вь: и҆ трїѐ во є҆ди́но сꙋ́ть.

9Jeśli świadectwo ludzi przyjmujemy, to świadectwo Boże jest większe. Gdyż to jest świadectwo Boga, że zaświadczył o Synu swoim.

9А҆́ще свидѣ́тельство человѣ́ческое прїе́млемъ, свидѣ́тельство бж҃їе бо́лѣе є҆́сть: ꙗ҆́кѡ сїѐ є҆́сть свидѣ́тельство бж҃їе, є҆́же свидѣ́тельствова ѡ҆ сн҃ѣ свое́мъ.

10Wierzący w Syna Bożego ma to świadectwo w sobie. Ten, kto nie wierzy Bogu, uczynił Go kłamcą, ponieważ nie uwierzył w świadectwo, którym Bóg zaświadczył o Synu swoim.

10Вѣ́рꙋѧй въ сн҃а бж҃їѧ и҆́мать свидѣ́тельство въ себѣ̀: не вѣ́рꙋѧй бг҃ови лжа̀ сотвори́лъ є҆́сть є҆го̀, ꙗ҆́кѡ не вѣ́рова во свидѣ́тельство, є҆́же свидѣ́тельствова бг҃ъ ѡ҆ сн҃ѣ свое́мъ.

11A to jest świadectwo, że życie wieczne dał nam Bóg i to życie w Synu Jego jest.

11И҆ сїѐ є҆́сть свидѣ́тельство, ꙗ҆́кѡ живо́тъ вѣ́чный да́лъ є҆́сть на́мъ бг҃ъ, и҆ се́й живо́тъ въ сн҃ѣ є҆гѡ̀ є҆́сть.

12Kto ma Syna Bożego, ma życie, kto nie ma Syna Bożego, życia nie ma.

12И҆мѣ́ѧй сн҃а бж҃їѧ и҆́мать живо́тъ: а҆ не и҆мѣ́ѧй сн҃а бж҃їѧ живота̀ не и҆́мать.

13To wam napisałem, wam, wierzącym w imię Syna Bożego, żebyście wiedzieli, że macie życie wieczne i abyście wierzyli w imię Syna Bożego.

13Сїѧ̑ писа́хъ ва́мъ вѣ́рꙋющымъ во и҆́мѧ сн҃а бж҃їѧ, да вѣ́сте, ꙗ҆́кѡ живо́тъ вѣ́чный и҆́мате, и҆ да вѣ́рꙋете во и҆́мѧ сн҃а бж҃їѧ.

14A to jest śmiałość, którą mamy wobec Niego, że jeśli o coś prosimy według Jego woli, to wysłuchuje nas.

14И҆ сїѐ є҆́сть дерзнове́нїе, є҆́же и҆́мамы къ немꙋ̀, ꙗ҆́кѡ а҆́ще чесѡ̀ про́симъ по во́ли є҆гѡ̀, послꙋ́шаетъ на́съ:

15A jeśli wiemy, że nas wysłuchuje, o cokolwiek prosimy, to wiemy, że mamy to, o co Go prosiliśmy.

15и҆ а҆́ще вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ послꙋ́шаетъ на́съ, є҆́же а҆́ще про́симъ, вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ и҆́мамы прошє́нїѧ, и҆́хже проси́хомъ ѿ негѡ̀.

16Gdyby ktoś ujrzał brata swego popełniającego grzech, który nie [prowadzi] ku śmierci, to niech prosi i da mu życie – tym grzeszącym nie ku śmierci. Jest grzech ku śmierci – nie o tamtym bowiem [grzechu] mówię, aby prosił.

16А҆́ще кто̀ ᲂу҆́зритъ бра́та своего̀ согрѣша́юща грѣ́хъ не къ сме́рти, да про́ситъ, и҆ да́стъ є҆мꙋ̀ живо́тъ, согрѣша́ющымъ не къ сме́рти. Є҆́сть грѣ́хъ къ сме́рти: не ѡ҆ то́мъ, глаго́лю, да мо́литсѧ.

17Wszelka nieprawość jest grzechem; jest jednak grzech nie ku śmierci.

17Всѧ́ка непра́вда грѣ́хъ є҆́сть, и҆ є҆́сть грѣ́хъ не къ сме́рти.

18Wiemy, że każdy z Boga zrodzony nie grzeszy, lecz ten, który z Boga został zrodzony, strzeże go, a zły go nie dotyka.

18Вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ всѧ́къ рожде́нный ѿ бг҃а не согрѣша́етъ: но рожде́нный ѿ бг҃а блюде́тъ себѐ, и҆ лꙋка́вый не прикаса́етсѧ є҆мꙋ̀.

19Wiemy, że z Boga jesteśmy, a świat cały w złym leży.

19Вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ ѿ бг҃а є҆смы̀, и҆ мі́ръ ве́сь во ѕлѣ̀ лежи́тъ.

20I wiemy, że Syn Boży nadchodzi i dał nam (światłość i) zdolność myślenia, abyśmy poznali Boga Prawdziwego. I abyśmy byli w Prawdziwym Synu Jego, Jezusie Chrystusie. Ten jest prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym.

20Вѣ́мы же, ꙗ҆́кѡ сн҃ъ бж҃їй прїи́де и҆ да́лъ є҆́сть на́мъ (свѣ́тъ и҆) ра́зꙋмъ, да позна́емъ бг҃а и҆́стиннаго и҆ да бꙋ́демъ во и҆́стиннѣмъ сн҃ѣ є҆гѡ̀ і҆и҃сѣ хрⷭ҇тѣ̀: се́й є҆́сть и҆́стинный бг҃ъ и҆ живо́тъ вѣ́чный.

21Dzieci, chrońcie siebie przed [obrzędami] idolów! Amen.

21Ча̑дца, храни́те себѐ ѿ тре́бъ і҆́дѡльскихъ. А҆ми́нь.

1W owym czasie, arcykapłani odbyli naradę ze starszymi, znawcami Ksiąg, z całym Sanhedrynem. Po czym, związawszy Jezusa, zaprowadzili i wydali Go Piłatowi.

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, совѣ́тъ сотвори́ша а҆рхїере́є со ста́рцы и҆ кни́жники, и҆ ве́сь со́нмъ, свѧза́вше і҆и҃са ведо́ша, и҆ преда́ша є҆го̀ пїла́тꙋ.

2Zapytał Go Piłat: – Czy Ty jesteś królem Żydów? A On odpowiadając, rzecze: – Ty to mówisz.

2И҆ вопросѝ є҆го̀ пїла́тъ: ты́ ли є҆сѝ цр҃ь і҆ꙋде́йскїй; Ѻ҆́нъ же ѿвѣща́въ речѐ є҆мꙋ̀: ты̀ глаго́леши.

3Arcykapłani zaś wytaczali przeciwko Niemu liczne oskarżenia.

3И҆ глаго́лахꙋ на него̀ а҆рхїере́є мно́гѡ.

4Zapytał Go znowu Piłat: – Nic nie odpowiadasz? Zobacz, jak bardzo cię oskarżają.

4Пїла́тъ же па́ки вопросѝ є҆го̀, глаго́лѧ: не ѿвѣщава́еши ли ничто́же; ви́ждь, коли̑ка на тѧ̀ свидѣ́тельствꙋютъ.

5Ale Jezus już nic nie odpowiedział, tak że Piłat zdumiał się.

5І҆и҃съ же ктомꙋ̀ ничто́же ѿвѣща̀, ꙗ҆́кѡ диви́тисѧ пїла́тꙋ.

6Z okazji każdego święta zwalniał im jednego więźnia, o którego najbardziej prosili.

6На (всѧ́къ) же пра́здникъ ѿпꙋща́ше и҆̀мъ є҆ди́наго свѧ́знѧ, є҆го́же проша́хꙋ.

7Więziony zaś był człowiek zwany Barabaszem, pojmany wraz z innymi wichrzycielami, którzy popełnili zabójstwo w czasie rozruchów.

7Бѣ́ же нарица́емый вара́вва со скѡ́вники свои́ми свѧ́занъ, и҆̀же въ ко́вѣ ᲂу҆бі́йство сотвори́ша.

8Tłum podniósł wrzask i zaczął domagać się od Piłata, by postąpił wobec nich tak, jak zawsze to czynił.

8И҆ возопи́въ наро́дъ нача̀ проси́ти, ꙗ҆́коже всегда̀ творѧ́ше и҆̀мъ.

9Odpowiedział im: – Czy chcecie, bym wam zwolnił króla Żydów?

9Пїла́тъ же ѿвѣща̀ и҆̀мъ, глаго́лѧ: хо́щете ли, пꙋщꙋ̀ ва́мъ цр҃ѧ̀ і҆ꙋде́йска;

10Wiedział bowiem, że arcykapłani wydali Go z zazdrości.

10Вѣ́дѧше бо, ꙗ҆́кѡ за́висти ра́ди преда́ша є҆го̀ а҆рхїере́є.

11Ale arcykapłani podmówili tłum, by domagał się raczej zwolnienia Barabasza.

11А҆рхїере́є же поманꙋ́ша наро́дꙋ, да па́че вара́ввꙋ пꙋ́ститъ и҆̀мъ.

12Gdy więc Piłat zwrócił się do nich z zapytaniem: – Cóż mam począć z tym, którego nazywacie królem Żydów?

12Пїла́тъ же ѿвѣща́въ па́ки речѐ и҆̀мъ: что̀ ᲂу҆̀бо хо́щете сотворю̀, є҆го́же глаго́лете цр҃ѧ̀ і҆ꙋде́йска;

13Oni zaś znowu podnieśli wrzask, wołając: – Ukrzyżuj Go!

13Ѻ҆ни́ же па́ки возопи́ша (глаго́люще): пропнѝ є҆го̀.

14Piłat zapytał: – Cóż On złego uczynił? Ale oni krzyczeli jeszcze głośniej: – Ukrzyżuj Go!

14Пїла́тъ же глаго́лаше и҆̀мъ: что́ бо ѕло̀ сотворѝ; Ѻ҆ни́ же и҆́злиха вопїѧ́хꙋ: пропнѝ є҆го̀.

15Wówczas Piłat, aby zadowolić tłum, wypuścił im Barabasza, a Jezusa, ubiczowawszy, posłał na śmierć krzyżową.

15Пїла́тъ же хотѧ̀ наро́дꙋ хотѣ́нїе сотвори́ти, пꙋстѝ и҆̀мъ вара́ввꙋ: и҆ предадѐ і҆и҃са, би́въ, да про́пнꙋтъ є҆го̀.