Czytania Liturgiczne na 10 lipca (27 czerwca) 2025 roku

17Mogę się więc chlubić w Chrystusie Jezusie z tego, co dotyczy Boga.

17Бра́тїе, и҆́мамъ похвалꙋ̀ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ, ꙗ҆́же къ бг҃ꙋ. и҃і Не смѣ́ю бо глаго́лати что̀, и҆́хже не содѣ́ѧ хрⷭ҇то́съ мно́ю, въ послꙋша́нїе ꙗ҆зы́кѡвъ, сло́вомъ и҆ дѣ́ломъ,

18Nie odważę się bowiem mówić o czymś, czego nie dokonał przeze mnie Chrystus słowem i czynem dla doprowadzenia pogan do posłuszeństwa,

18не смѣ́ю бо глаго́лати что̀, и҆́хже не содѣ́ѧ хрⷭ҇то́съ мно́ю, въ послꙋша́нїе ꙗ҆зы́кѡвъ, сло́вомъ и҆ дѣ́ломъ,

19w mocy znaków i cudów, w mocy Ducha Bożego, tak że od Jeruzalem i okolic aż po Ilirię wypełniłem Ewangelię Chrystusa.

19въ си́лѣ зна́менїй и҆ чꙋде́съ, си́лою дх҃а бж҃їѧ, ꙗ҆́коже мѝ ѿ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ ѡ҆́крестъ да́же до і҆ллѷрі́ка и҆спо́лнити бл҃говѣствова́нїе хрⷭ҇то́во.

20A uznałem za właściwe zwiastować Ewangelię nie tam, gdzie Chrystus jest już wyznawany, abym nie budował na cudzym fundamencie,

20Си́це же потща́хсѧ благовѣсти́ти, не и҆дѣ́же и҆менова́сѧ хрⷭ҇то́съ, да не на чꙋже́мъ ѡ҆снова́нїи сози́ждꙋ,

21lecz jak napisano: Ujrzą ci, którym nie zwiastowano o nim, i ci, którzy nie usłyszeli, zrozumieją.

21но ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: и҆̀мже не возвѣсти́сѧ ѡ҆ не́мъ, ᲂу҆́зрѧтъ, и҆ и҆̀же не слы́шаша, ᲂу҆разꙋмѣ́ютъ.

22Wielokrotnie, zatem, różne przeszkody nie dawały mi przyjść do was.

22Тѣ́мже и҆ возбране́нъ бы́хъ мно́гажды прїитѝ къ ва́мъ.

23A teraz nie mając już miejsca w tych stronach, pragnę od lat przybyć do was,

23Нн҃ѣ же ктомꙋ̀ мѣ́ста не и҆мы́й въ страна́хъ си́хъ, жела́нїе же и҆мы́й прїитѝ къ ва́мъ ѿ мно́гихъ лѣ́тъ,

24gdybym wybrał się do Hiszpanii. Mam bowiem nadzieję zobaczyć was po drodze i przez was być tam wyprawionym, gdy najpierw się trochę wami nacieszę.

24ꙗ҆́кѡ а҆́ще поидꙋ̀ во і҆спа́нїю, прїидꙋ̀ къ ва́мъ. Оу҆пова́ю бо мимогрѧды́й ви́дѣти ва́съ и҆ ва́ми проводи́тисѧ та́мѡ, а҆́ще ва́съ пре́жде ѿ ча́сти насы́щꙋсѧ.

25A teraz udaję się do Jeruzalem, by służyć świętym.

25Нн҃ѣ же грѧдꙋ̀ во і҆ерⷭ҇ли́мъ, слꙋжѧ́й ст҃ы̑мъ,

26Spodobało się bowiem Macedonii i Achai dać wyraz wspólnocie z biednymi spośród świętych w Jeruzalem.

26благоволи́ша бо македо́нїа и҆ а҆ха́їа ѻ҆бще́нїе нѣ́кое сотвори́ти къ ни́щымъ ст҃ы̑мъ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ.

27Spodobało się im, a co więcej, są ich dłużnikami. Jeśli bowiem poganie mają udział w tym, co duchowe, to powinni im służyć i w tym, co cielesne.

27Благоволи́ша бо, и҆ до́лжни и҆̀мъ сꙋ́ть. А҆́ще бо въ дꙋхо́вныхъ и҆́хъ прича̑стницы бы́ша ꙗ҆зы́цы, до́лжни сꙋ́ть и҆ въ плотски́хъ послꙋжи́ти и҆̀мъ.

28Gdy więc to wykonam i wiernie im oddam ten owoc, odwiedziwszy was, udam się do Hiszpanii.

28Сїѐ ᲂу҆̀бо сконча́въ, и҆ запечатлѣ́въ и҆̀мъ пло́дъ се́й, поидꙋ̀ ва́ми во і҆спа́нїю:

29A wiem, że przychodząc do was, z pełnią błogosławieństwa Chrystusowego przyjdę.

29вѣ́мъ же, ꙗ҆́кѡ грѧды́й къ ва́мъ, во и҆сполне́нїи бл҃гослове́нїѧ бл҃говѣ́стїѧ хрⷭ҇то́ва прїидꙋ̀.

46W owym czasie, gdy Jezus mówił do tłumów, oto matka Jego i bracia Jego stali na zewnątrz, pragnąc z Nim mówić.

46Во вре́мѧ ѻ҆́но, глаго́лющꙋ і҆и҃сꙋ къ наро́дѡмъ, сѐ мт҃и є҆гѡ̀, и҆ бра́тїѧ є҆гѡ̀ стоѧ́хꙋ внѣ̀, и҆́щꙋще глаго́лати є҆мꙋ̀.

47Ktoś zaś rzekł do Niego: – Oto matka Twoja i bracia Twoi stoją na zewnątrz, pragnąc mówić z Tobą.

47Рече́ же нѣ́кїй є҆мꙋ̀: сѐ, мт҃и твоѧ̀ и҆ бра́тїѧ твоѧ̑ внѣ̀ стоѧ́тъ, хотѧ́ще глаго́лати тебѣ̀.

48On zaś odpowiadając, rzekł mówiącemu do Niego: – Kto jest matką Moją i kim są Moi bracia?

48Ѻ҆́нъ же ѿвѣща́въ речѐ ко глаго́лющемꙋ є҆мꙋ̀: кто̀ є҆́сть мт҃и моѧ̀, и҆ кто̀ сꙋ́ть бра́тїѧ моѧ̑;

49I wyciągnąwszy rękę swoją ku uczniom swoim, rzekł: – Oto matka Moja i bracia Moi.

49И҆ просте́ръ рꙋ́кꙋ свою̀ на ᲂу҆чн҃кѝ своѧ̑, речѐ: сѐ, мт҃и моѧ̀ и҆ бра́тїѧ моѧ̑:

50Ktokolwiek bowiem czyni wolę Ojca Mego, Który jest w niebiosach, ten jest Moim bratem i siostrą, i matką.

50и҆́же бо а҆́ще сотвори́тъ во́лю ѻ҆ц҃а̀ моегѡ̀, и҆́же є҆́сть на нб҃сѣ́хъ, то́й бра́тъ мо́й, и҆ сестра̀, и҆ мт҃и (мѝ) є҆́сть.

1Owego dnia Jezus wyszedłszy z domu usiadł nad morzem.

1Въ де́нь же то́й и҆зше́дъ і҆и҃съ и҆з̾ до́мꙋ, сѣдѧ́ше при мо́ри.

2I zgromadziły się wokół Niego wielkie tłumy, tak że wszedł do łódki, aby usiąść. A cały tłum stał na brzegu.

2И҆ собра́шасѧ къ немꙋ̀ наро́ди мно́зи, ꙗ҆́коже є҆мꙋ̀ въ кора́бль влѣ́зти и҆ сѣ́сти: и҆ ве́сь наро́дъ на бре́зѣ стоѧ́ше.

3I przemawiał do nich wiele w przypowieściach, mówiąc: – Oto wyszedł siewca siać.

3И҆ гл҃а и҆̀мъ при́тчами мно́гѡ, гл҃ѧ: сѐ, и҆зы́де сѣ́ѧй, да сѣ́етъ: