Czytania Liturgiczne na 18(5) lipiec 2025 roku

5Tak więc nie sądźcie niczego przed czasem, póki nie przyjdzie Pan, który oświetli to, co ukryte w ciemności, i ujawni zamysły serc; wówczas każdy otrzyma pochwałę od Boga.

5Бра́тїе, пре́жде вре́мене ничто́же сꙋди́те, до́ндеже прїи́детъ гдⷭ҇ь, и҆́же во свѣ́тѣ приведе́тъ та̑йнаѧ тмы̀, и҆ ѡ҆б̾ѧви́тъ совѣ́ты сердє́чныѧ: и҆ тогда̀ похвала̀ бꙋ́детъ комꙋ́ждо ѿ бг҃а.

6A to, bracia moi, odniosłem do siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście się od nas nauczyli: nic nie rozsądzać ponad to, co jest napisane, aby jeden nie wynosił się nad drugiego.

6Сїѧ̑ же, бра́тїе (моѧ̑), преѡбрази́хъ на себѐ и҆ а҆поллѡ́са ва́съ ра́ди, да ѿ на́ю наꙋчите́сѧ не па́че напи́санныхъ мꙋ́дрствовати, да не є҆ди́нъ по є҆ди́номꙋ гордите́сѧ на дрꙋга́го.

7Bo któż cię wyróżnia? Co masz, czego byś nie otrzymał? A jeżeli otrzymałeś, dlaczego chełpisz się, jakbyś nie otrzymał?

7Кто́ бо тѧ̀ разсꙋжда́етъ; Что́ же и҆́маши, є҆гѡ́же нѣ́си прїѧ́лъ; А҆́ще же и҆ прїѧ́лъ є҆сѝ, что̀ хва́лишисѧ ꙗ҆́кѡ не прїе́мъ;

8Już nasyceni jesteście, już wzbogaciliście się, bez nas zaczęliście królować i obyście rzeczywiście królowali, abyśmy i my z wami współkrólowali.

8Сѐ, сы́ти є҆стѐ, сѐ, ѡ҆богати́стесѧ, без̾ на́съ воцари́стесѧ: и҆ ѽ, дабы̀ воцари́лисѧ є҆стѐ, да и҆ мы̀ бы́хомъ съ ва́ми ца́рствовали.

44Rzecze Pan taką przypowieść: Królestwo Niebios podobne jest też do skarbu ukrytego w polu, który człowiek znalazłszy, schował, z radością odchodzi, i wszystko, co ma, sprzedaje i kupuje to właśnie pole.

44Речѐ гдⷭ҇ь при́тчꙋ сїю̀: подо́бно є҆́сть црⷭ҇твїе нбⷭ҇ное сокро́вищꙋ сокрове́нꙋ на селѣ̀, є҆́же ѡ҆брѣ́тъ человѣ́къ скры̀. и҆ ѿ ра́дости є҆гѡ̀ и҆́детъ и҆ всѧ̑, є҆ли̑ка и҆́мать, продае́тъ, и҆ кꙋпꙋ́етъ село̀ то̀.

45Podobne jest też Królestwo Niebios do człowieka, który jako kupiec poszukuje pięknych pereł.

45Па́ки подо́бно є҆́сть црⷭ҇твїе нбⷭ҇ное человѣ́кꙋ кꙋпцꙋ̀, и҆́щꙋщꙋ до́брыхъ би́серей,

46Znalazłszy zaś jedną drogocenną perłę, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.

46и҆́же ѡ҆брѣ́тъ є҆ди́нъ многоцѣ́ненъ би́серъ, ше́дъ продадѐ всѧ̑, є҆ли̑ка и҆мѧ́ше, и҆ кꙋпѝ є҆го̀.

47Królestwo Niebios podobne jest także do sieci zarzuconej w morze i zbierającej wszystkie rodzaje [ryb],

47Па́ки подо́бно є҆́сть црⷭ҇твїе нбⷭ҇ное не́водꙋ вве́рженꙋ въ мо́ре и҆ ѿ всѧ́кагѡ ро́да собра́вшꙋ,

48a kiedy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i siadłszy, zebrali, co dobre, do naczyń, złe zaś precz wyrzucili.

48и҆́же є҆гда̀ и҆спо́лнисѧ, и҆звлеко́ша и҆̀ на кра́й, и҆ сѣ́дше и҆збра́ша дѡ́брыѧ въ сосꙋ́ды, а҆ ѕлы̑ѧ и҆зверго́ша во́нъ.

49Tak będzie na końcu wieku: wyjdą aniołowie i wydzielą złych spośród sprawiedliwych,

49Та́кѡ бꙋ́детъ въ сконча́нїе вѣ́ка: и҆зы́дꙋтъ а҆́гг҃ли, и҆ ѿлꙋча́тъ ѕлы̑ѧ ѿ среды̀ првⷣныхъ,

50i rzucą ich w piec ognisty. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

50и҆ вве́ргꙋтъ и҆̀хъ въ пе́щь ѻ҆́гненнꙋю: тꙋ̀ бꙋ́детъ пла́чь и҆ скре́жетъ зꙋбѡ́мъ.

51Jezus ich zapytał: Czy pojęliście to wszystko? Mówią Mu: – Tak, Panie.

51Гл҃а и҆̀мъ і҆и҃съ: разꙋмѣ́сте ли сїѧ̑ всѧ̑; Глаго́лаша є҆мꙋ̀: є҆́й, гдⷭ҇и.

52On zaś powiedział im: – Dlatego każdy znawca Ksiąg, stawszy się uczniem Królestwa Niebios, podobny jest do człowieka, który jak gospodarz wyjmuje ze skarbca swego, co nowe i stare.

52Ѻ҆́нъ же речѐ и҆̀мъ: сегѡ̀ ра́ди всѧ́къ кни́жникъ, наꙋчи́всѧ црⷭ҇твїю нбⷭ҇номꙋ, подо́бенъ є҆́сть человѣ́кꙋ домови́тꙋ, и҆́же и҆зно́ситъ ѿ сокро́вища своегѡ̀ нѡ́ваѧ и҆ вє́тхаѧ.

53I stało się, że gdy Jezus skończył te przypowieści, odszedł stamtąd.

53И҆ бы́сть, є҆гда̀ сконча̀ і҆и҃съ при̑тчи сїѧ̑, пре́йде ѿтꙋ́дꙋ.

54I przyszedłszy do swojej ojczyzny, nauczał ich w synagodze tak, że oni dziwili się i mówili: – Skąd u Niego ta mądrość i moc?

54И҆ прише́дъ во ѻ҆те́чествїе своѐ, ᲂу҆ча́ше и҆̀хъ на со́нмищи и҆́хъ, ꙗ҆́кѡ диви́тисѧ и҆̀мъ и҆ глаго́лати: ѿкꙋ́дꙋ семꙋ̀ премⷣрость сїѧ̀ и҆ си̑лы;