Czytania Liturgiczne na 25(12) lipiec 2025 roku

35A mówię to dla waszej korzyści, nie aby sidła na was zastawić, lecz abyście godnie i z oddaniem trwali przy Panu.

35Бра́тїе, къ по́льзѣ ва́мъ самѣ́мъ глаго́лю, не да сило̀ ва́мъ наложꙋ̀, но къ бл҃гоѻбра́зїю и҆ бл҃гопристꙋпа́нїю гдⷭ҇ви безмо́лвнꙋ.

36A jeśli ktoś uważa, że to wstyd dla powierzonej mu panny, iż lata jej nieuchronnie przemijają, to niech czyni, co chce; nie zgrzeszy, jeśli wyjdzie za mąż.

36А҆́ще ли же кто̀ без̾ѡбрази́ти ѡ҆ дѣ́вѣ свое́й непщꙋ́етъ, а҆́ще є҆́сть превозра́стна, и҆ та́кѡ должна̀ є҆́сть бы́ти: є҆́же хо́щетъ, да твори́тъ: не согрѣша́етъ, а҆́ще посѧ́гнетъ.

37Lecz kto w swoim sercu twardo postanowił, bez przymusu, i w pełni panując nad swą wolą, powziął zamiar w swoim sercu, by chronić swoją pannę, dobrze czyni.

37А҆ и҆́же стои́тъ тве́рдѡ се́рдцемъ, не и҆мы́й нꙋ́жды, вла́сть же и҆́мать ѡ҆ свое́й во́ли, и҆ сѐ разсꙋди́лъ є҆́сть въ се́рдцы свое́мъ блюстѝ дѣ́вꙋ свою̀, до́брѣ твори́тъ.

38Kto więc wydaje swoją pannę za mąż, dobrze czyni, a kto nie wydaje – lepiej czyni.

38Тѣ́мже и҆ вдаѧ́й бра́кꙋ свою̀ дѣ́вꙋ до́брѣ твори́тъ: и҆ не вдаѧ́й лꙋ́чше твори́тъ.

39Żona związana jest Prawem, dopóki żyje jej mąż, a gdyby umarł mąż, wolno jej poślubić kogo chce, lecz tylko w Panu.

39Жена̀ привѧ́зана є҆́сть зако́номъ, въ є҆ли́ко вре́мѧ живе́тъ мꙋ́жъ є҆ѧ̀: а҆́ще же ᲂу҆́мретъ мꙋ́жъ є҆ѧ̀, свобо́дна є҆́сть, за него́же хо́щетъ, посѧ́гнꙋти, то́чїю ѡ҆ гдⷭ҇ѣ.

40Szczęśliwsza jednak będzie, jeśli za moją radą tak pozostanie, a mniemam, że i ja mam Ducha Bożego.

40Бл҃же́ннѣйша же є҆́сть, а҆́ще та́кѡ пребꙋ́детъ, по моемꙋ̀ совѣ́тꙋ: мню́сѧ бо и҆ а҆́зъ дх҃а бж҃їѧ и҆мѣ́ти.

1Co do mięsa z ofiar pogańskich, wszyscy mamy należytą wiedzę. Wiedza bowiem nadyma, lecz miłość buduje.

1Ѡ҆ і҆дѡложе́ртвенныхъ же вѣ́мы: ꙗ҆́кѡ всѝ ра́зꙋмъ и҆́мамы. Ра́зꙋмъ (ᲂу҆́бѡ) кичи́тъ, а҆ любы̀ созида́етъ.

2Jeśli ktoś mniema, że coś wie, to jeszcze nie wie, jak należy wiedzieć.

2А҆́ще ли кто̀ мни́тсѧ вѣ́дѣти что̀, не ᲂу҆̀ что̀ разꙋмѣ̀, ꙗ҆́коже подоба́етъ разꙋмѣ́ти:

3Lecz jeśli ktoś miłuje Boga, to ten został przez Niego poznany.

3а҆́ще же кто̀ лю́битъ бг҃а, се́й позна́нъ бы́сть ѿ негѡ̀.

4O spożywaniu zaś mięsa z ofiar pogańskich wiemy, że nie ma żadnego bożka w świecie i że nie ma innego Boga z wyjątkiem Jednego.

4Ѡ҆ ꙗ҆де́нїи же і҆дѡложе́ртвенныхъ вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ і҆́дѡлъ ничто́же є҆́сть въ мі́рѣ, и҆ ꙗ҆́кѡ никто́же бг҃ъ и҆́нъ, то́кмѡ є҆ди́нъ.

5Jakkolwiek są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy to na ziemi, są bowiem bogowie liczni i panowie liczni,

5А҆́ще бо и҆ сꙋ́ть глаго́лемїи бо́зи, и҆лѝ на небесѝ, и҆лѝ на землѝ: ꙗ҆́коже сꙋ́ть бо́зи мно́зи и҆ госпо́дїе мно́зи:

6dla nas jednak [jest] jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko i my ku Niemu, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko i my przez Niego.

6но на́мъ є҆ди́нъ бг҃ъ ѻ҆ц҃ъ, и҆з̾ негѡ́же всѧ̑, и҆ мы̀ ᲂу҆ негѡ̀, и҆ є҆ди́нъ гдⷭ҇ь і҆и҃съ хрⷭ҇то́съ, и҆́мже всѧ̑, и҆ мы̀ тѣ́мъ.

7Ale nie wszyscy to wiedzą. Bo niektórzy z przyzwyczajenia aż dotąd spożywają mięso ofiarne jako ofiarę bożkom i ich słabe sumienie kala się.

7Но не во всѣ́хъ ра́зꙋмъ: нѣ́цыи же со́вѣстїю і҆́дѡльскою да́же досе́лѣ ꙗ҆́коже і҆дѡложе́ртвенное ꙗ҆дѧ́тъ, и҆ со́вѣсть и҆́хъ, немощна̀ сꙋ́щи, скверни́тсѧ.

29W owym czasie, przyszedł Jezus nad Morze Galilejskie. I wszedłszy na górę, usiadł tam.

29Во вре́мѧ ѻ҆́но, прїи́де і҆и҃съ на мо́ре галїле́йское: и҆ возше́дъ на горꙋ̀, сѣ́де тꙋ̀.

30I przystąpiły do Niego wielkie tłumy, prowadząc ze sobą chromych, ślepych, niemych, kalekich i wielu innych; kładli ich u stóp Jezusa, a On ich uzdrowił,

30И҆ пристꙋпи́ша къ немꙋ̀ наро́ди мно́зи, и҆мꙋ́ще съ собо́ю хрѡмы́ѧ, слѣпы̑ѧ, нѣмы̑ѧ, бѣ̑дныѧ и҆ и҆́ны мнѡ́ги, и҆ приверго́ша и҆̀хъ къ нога́ма і҆и҃совыма: и҆ и҆сцѣлѝ и҆̀хъ:

31tak że tłum dziwił się, widząc niemych – mówiącymi, kalekich – zdrowymi, chromych – chodzącymi i ślepych – widzącymi; i sławili Boga Izraela.

31ꙗ҆́коже наро́дѡмъ диви́тисѧ, ви́дѧщымъ нѣмы̑ѧ глаго́лющѧ, бѣ̑дныѧ здра̑вы, хрѡмы́ѧ ходѧ́щѧ и҆ слѣпы̑ѧ ви́дѧщѧ: и҆ сла́влѧхꙋ бг҃а і҆и҃лева.