Czytania Liturgiczne na 29(16) październik 2025 roku

18I On jest Głową Ciała – Cerkwi, Który jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam miał we wszystkim pierwszeństwo.

18Бра́тїе, хрⷭ҇то́съ є҆́сть глава̀ тѣ́лꙋ це́ркве, и҆́же є҆́сть нача́токъ, перворожде́нъ и҆з̾ ме́ртвыхъ, ꙗ҆́кѡ да бꙋ́детъ во всѣ́хъ то́й пе́рвенствꙋѧ.

19Albowiem w Nim miał upodobanie, aby zamieszkała [w Nim] pełnia

19ꙗ҆́кѡ въ не́мъ благоизво́ли всемꙋ̀ и҆сполне́нїю всели́тисѧ,

20i aby przez Niego pojednać wszystko w Nim, czyniąc pokój przez krew Krzyża Jego, przez Niego czy to, co na ziemi, czy to, co w niebie.

20и҆ тѣ́мъ примири́ти всѧ́чєскаѧ къ себѣ̀, ᲂу҆миротвори́въ кро́вїю крⷭ҇та̀ є҆гѡ̀, чрез̾ него̀, а҆́ще земна̑ѧ, а҆́ще ли нбⷭ҇наѧ.

21I was, którzy kiedyś byliście obcymi i wrogami z powodu myśli o złych czynach,

21И҆ ва́съ, и҆ногда̀ сꙋ́щихъ ѿчꙋжде́нныхъ и҆ врагѡ́въ помышле́ньми въ дѣ́лѣхъ лꙋка́выхъ,

22teraz bowiem pojednał w Jego ziemskim ciele przez śmierć Jego, aby stawić was jako świętych, nieskalanych i niewinnych przed Nim;

22нн҃ѣ же примирѝ въ тѣ́лѣ пло́ти є҆гѡ̀ сме́ртїю є҆гѡ̀, предста́вити ва́съ ст҃ы́хъ и҆ непоро́чныхъ и҆ непови́нныхъ пред̾ собо́ю,

23jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i mocni, i niedający się odwieść od nadziei Ewangelii, którą słyszeliście – zwiastowanej w całym stworzeniu, które jest pod niebem. A ja, Paweł, stałem się jej sługą.

23а҆́ще ᲂу҆̀бо пребыва́ете въ вѣ́рѣ ѡ҆снова́ни и҆ тве́рди, и҆ неподви́жими ѿ ᲂу҆пова́нїѧ бл҃говѣствова́нїѧ, є҆́же слы́шасте, проповѣ́данное все́й тва́ри поднебе́снѣй, є҆мꙋ́же бы́хъ а҆́зъ па́ѵелъ слꙋжи́тель.

44Rzecze Pan swoim uczniom: – Wysłuchajcie uważnie słów tych: Syn Człowieczy ma być wydany w ludzkie ręce.

44Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ: Вложи́те вы̀ во ᲂу҆́ши ва́ши словеса̀ сїѧ̀: сн҃ъ бо человѣ́ческїй и҆́мать преда́тисѧ въ рꙋ́цѣ человѣ́честѣ.

45Oni jednak nie rozumieli tego słowa i było zasłonięte przed nimi, aby go nie pojęli, a bali się zapytać Go o to słowo.

45Ѻ҆ни́ же не разꙋмѣ́ша гл҃го́ла сегѡ̀, бѣ́ бо прикрове́нъ ѿ ни́хъ, да не ѡ҆щꙋтѧ́тъ є҆гѡ̀: и҆ боѧ́хꙋсѧ вопроси́ти є҆го̀ ѡ҆ гл҃го́лѣ се́мъ.

46Przyszło im na myśl, kto z nich byłby większy.

46Вни́де же помышле́нїе въ ни́хъ, кто̀ и҆́хъ вѧ́щшїй бы бы́лъ.

47Jezus zaś, poznawszy myśl ich serca, wziąwszy dziecko, postawił je przy sobie

47І҆и҃съ же вѣ́дый помышле́нїе серде́цъ и҆́хъ, прїе́мь ѻ҆троча̀, поста́ви є҆̀ ᲂу҆ себє̀

48i powiedział im: – Kto by przyjął to dziecko w imię Moje, Mnie przyjmuje, a kto by Mnie przyjął, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem jest wśród was wszystkich mniejszy, ten jest wielki.

48и҆ речѐ и҆̀мъ: и҆́же а҆́ще прїи́метъ сїѐ ѻ҆троча̀ во и҆́мѧ моѐ, менѐ прїе́млетъ: и҆ и҆́же а҆́ще менѐ прїе́млетъ, прїе́млетъ посла́вшаго мѧ̀: и҆́же бо ме́ньшїй є҆́сть въ ва́съ, се́й є҆́сть вели́къ.

49Odpowiadając, Jan rzekł: – Mistrzu, widzieliśmy kogoś wyrzucającego w Twoje imię demony i zabroniliśmy mu, bo nie chodzi z nami.

49Ѿвѣща́въ же і҆ѡа́ннъ речѐ: наста́вниче, ви́дѣхомъ нѣ́коего ѡ҆ и҆́мени твое́мъ и҆згонѧ́ща бѣ́сы: и҆ возбрани́хомъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ в̾слѣ́дъ не хо́дитъ съ на́ми.

50Jezus zaś powiedział mu: – Nie zabraniajcie, kto bowiem nie jest przeciw wam, jest z wami.

50И҆ речѐ къ немꙋ̀ і҆и҃съ: не брани́те: и҆́же бо нѣ́сть на вы̀, по ва́съ є҆́сть.