Czytania Liturgiczne na 26(13) grudzień 2025 roku

18Albowiem odrzucenie poprzedniego przykazania następuje z powodu jego słabości i nieużyteczności.

18Бра́тїе, ѿлага́йте быва́етъ пре́жде бы́вшїѧ за́повѣди, за не́мощное є҆ѧ̀ и҆ неполе́зное.

19Prawo bowiem niczego nie doprowadziło do doskonałości, ale nastąpiło wprowadzenie lepszej nadziei, przez którą zbliżamy się do Boga,

19ничто́же бо соверши́лъ зако́нъ: привведе́нїе же є҆́сть лꙋ́чшемꙋ ᲂу҆пова́нїю, и҆́мже приближа́емсѧ къ бг҃ꙋ.

20tym bardziej że nie bez przysięgi; tamci bowiem bez przysięgi stali się kapłanami.

20И҆ по є҆ли́кꙋ не без̾ клѧ́твы:

21A Ten z przysięgą, przez Mówiącego do Niego: Przysiągł Pan i nie odwoła: Ty jesteś kapłanem na wieki, według porządku Melchizedeka.

21ѻ҆ни́ бо без̾ клѧ́твы свѧще́нницы бы́ша, се́й же съ клѧ́твою чрез̾ глаго́лющаго къ немꙋ̀: клѧ́тсѧ гдⷭ҇ь и҆ не раска́етсѧ: ты̀ є҆сѝ сщ҃е́нникъ во вѣ́къ по чи́нꙋ мелхїседе́ковꙋ:

22O tyle lepszego Przymierza stał się Poręczycielem Jezus.

22по толи́кꙋ лꙋ́чшагѡ завѣ́та бы́сть и҆спорꙋ́чникъ і҆и҃съ.

23I oni, kapłani, byli tak liczni, bo śmierć nie pozwalała im trwać.

23И҆ ѻ҆нѝ мно́жайши свѧще́нницы бы́ша, занѐ сме́ртїю возбране́ни сꙋ́ть пребыва́ти:

24A Ten, jako trwający na wieki, ma nieprzemijalne kapłaństwo.

24се́й же, зане́же пребыва́етъ во вѣ́ки, непрестꙋ́пное и҆́мать сщ҃е́нство,

25Dlatego też może całkowicie zbawiać tych, którzy przychodzą przez Niego do Boga, zawsze żyw będąc, aby się wstawiać za nimi.

25тѣ́мже и҆ спⷭ҇тѝ до конца̀ мо́жетъ приходѧ́щихъ чрез̾ него̀ къ бг҃ꙋ, всегда̀ жи́въ сы́й, во є҆́же хода́тайствовати ѡ҆ ни́хъ.

33W owym czasie, przybywa Jezus i uczniowie Jego do Kafarnaum. Gdy znalazł się w domu, zapytał ich: – O czym to rozmawialiście w drodze?

33Во вре́мѧ ѻ҆́но, прїи́де і҆и҃съ и҆ ᲂу҆ченицы̀ є҆гѡ̀ въ капернаꙋ́мъ: и҆ въ домꙋ̀ бы́въ, вопроша́ше и҆̀хъ, что̀ на пꙋтѝ въ себѣ̀ помышлѧ́сте,

34Oni zaś milczeli, bo w drodze dyskutowali, kto z nich jest najważniejszy.

34Ѻ҆ни́ же молча́хꙋ: дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ бо стѧза́шасѧ на пꙋтѝ, кто̀ (є҆́сть) бо́лїй.

35Usiadłszy, wezwał dwunastu i rzecze im: – Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech się stanie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich.

35И҆ сѣ́дъ пригласѝ ѻ҆бана́десѧте и҆ гл҃а и҆̀мъ: а҆́ще кто̀ хо́щетъ ста́рѣй бы́ти, да бꙋ́детъ всѣ́хъ ме́ньшїй и҆ всѣ́мъ слꙋга̀.

36Wziąwszy dziecko, postawił je pośrodku nich, przytulił i powiedział im:

36И҆ прїи́мь ѻ҆троча̀, поста́ви є҆̀ посредѣ̀ и҆́хъ: и҆ ѡ҆б̾е́мь є҆̀, речѐ и҆̀мъ:

37– Kto by przyjął jedno z tych dzieci w imię Moje, Mnie przyjmie. A kto Mnie przyjmie, nie Mnie przyjmie, lecz Tego, który Mnie posłał.

37и҆́же а҆́ще є҆ди́но таковы́хъ ѻ҆троча́тъ прїи́метъ во и҆́мѧ моѐ, менѐ прїе́млетъ: и҆ и҆́же менѐ прїе́млетъ, не менѐ прїе́млетъ, но посла́вшаго мѧ̀.

38Odezwał się Jan, mówiąc: – Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto wypędzał demony w imię Twoje, a nie chodzi z nami i zabroniliśmy mu, bo za nami nie podąża.

38Ѿвѣща̀ є҆мꙋ̀ і҆ѡа́ннъ, глаго́лѧ: ᲂу҆чт҃лю, ви́дѣхомъ нѣ́коего и҆́менемъ твои́мъ и҆згонѧ́ща бѣ́сы, и҆́же не хо́дитъ по на́съ: и҆ возбрани́хомъ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́кѡ не послѣ́дꙋетъ на́мъ.

39Odrzekł Jezus: – Nie zabraniajcie mu, nie ma bowiem nikogo, kto by dokonywał [potężnych] dzieł w imię Moje i mógł potem Mnie zniesławiać.

39І҆и҃съ же речѐ: не брани́те є҆мꙋ̀: никто́же бо є҆́сть, и҆́же сотвори́тъ си́лꙋ ѡ҆ и҆́мени мое́мъ, и҆ возмо́жетъ вско́рѣ ѕлосло́вити мѧ̀.

40Albowiem kto nie jest przeciwko wam, jest z wami.

40И҆́же бо нѣ́сть на вы̀, по ва́съ є҆́сть.

41Ktokolwiek poda wam kubek wody w Imię Moje dlatego, że jesteście Chrystusowi, amen powiadam wam: nie utraci zapłaty swojej.

41И҆́же бо а҆́ще напои́тъ вы̀ ча́шею воды̀ во и҆́мѧ моѐ, ꙗ҆́кѡ хрⷭ҇тѡ́вы є҆стѐ, а҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, не погꙋби́тъ мзды̀ своеѧ̀.