Czytania Liturgiczne na 30(17) grudzień 2025 roku

8Przez co objawia Duch Święty, że nie ukazała się jeszcze droga świętych, dopóki stoi pierwsza świątynia.

8Бра́тїе, сѐ ꙗ҆влѧ́ющꙋ дх҃ꙋ ст҃о́мꙋ, ꙗ҆́кѡ не ᲂу҆̀ ꙗ҆ви́сѧ ст҃ы́хъ пꙋ́ть, є҆щѐ пе́рвѣй ски́нїи и҆мꙋ́щей стоѧ́нїе.

9Jest to obraz czasu, który nastąpił, kiedy składane są dary i ofiary, które zgodnie z sumieniem pełniącego służbę nie mogą go uczynić doskonałym.

9Ꙗ҆́же при́тча во вре́мѧ настоѧ́щее ᲂу҆тверди́сѧ, въ не́же да́рове и҆ жє́ртвы прино́сѧтсѧ, не могꙋ́щыѧ по со́вѣсти соверши́ти слꙋжа́щаго,

10Jedynie te, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, to tylko przepisy cielesne, aż do czasu ich naprawy.

10то́чїю въ бра́шнахъ и҆ питїѧ́хъ, и҆ разли́чныхъ ѡ҆мове́нїихъ, и҆ ѡ҆правда́нїихъ пло́ти, да́же до вре́мене и҆справле́нїѧ належа̑щаѧ.

15I dlatego jest Przymierza Nowego Pośrednikiem, aby gdy śmierć nastała, dla odkupienia przestępstw w Pierwszym Przymierzu przyjęli obietnicę ci, którzy zostali powołani do wiecznego dziedzictwa.

15И҆ сегѡ̀ ра́ди но́вомꙋ завѣ́тꙋ хода́тай є҆́сть, да сме́рти бы́вшей, во и҆скꙋпле́нїе престꙋпле́нїй бы́вшихъ въ пе́рвѣмъ завѣ́тѣ, ѡ҆бѣтова́нїе вѣ́чнагѡ наслѣ́дїѧ прїи́мꙋтъ зва́ннїи.

16Gdzie bowiem testament, tam trzeba spodziewać się śmierci sporządzającego testament.

16И҆дѣ́же бо завѣ́тъ, сме́рти нꙋ́жно є҆́сть вноси́тисѧ завѣща́ющагѡ,

17Testament ma bowiem moc po śmierci, ponieważ jest nieprawomocny, póki żyje sporządzający go.

17завѣ́тъ бо въ ме́ртвыхъ и҆звѣ́стенъ є҆́сть: поне́же ничесѡ́же мо́жетъ, є҆гда̀ жи́въ є҆́сть завѣщава́ѧй.

18Stąd też ani pierwsze [Przymierze] nie zostało zapoczątkowane bez krwi.

18Тѣ́мже ни пе́рвый без̾ кро́ве ѡ҆бновле́нъ {ᲂу҆твержде́нъ} бы́сть.

19Gdy bowiem każde przykazanie, zgodnie z Prawem, zostało ogłoszone przez Mojżesza całemu ludowi, on wziąwszy krew cielców i kozłów z wodą i szkarłatną wełną, i hizopem, pokropił Księgę i cały lud,

19Рече́ннѣй бо бы́вшей всѧ́цѣй за́повѣди по зако́нꙋ ѿ мѡѷсе́а всѣ̑мъ лю́демъ, прїе́мь кро́вь ко́злюю и҆ те́лчꙋю, съ водо́ю и҆ во́лною червле́ною и҆ ѵ҆ссѡ́помъ, самы̑ѧ же ты̑ѧ кни̑ги и҆ всѧ̑ лю́ди покропѝ,

20mówiąc: To jest krew Przymierza, które przykazał dla was Bóg.

20глаго́лѧ: сїѧ̀ кро́вь завѣ́та, є҆го́же завѣща̀ къ ва́мъ бг҃ъ.

21I Namiot zaś, i wszystkie naczynia liturgiczne krwią podobnie pokropił.

21И҆ ски́нїю же и҆ всѧ̑ сосꙋ́ды слꙋжє́бныѧ кро́вїю та́кожде покропѝ.

22I prawie wszystko krwią się oczyszcza, według Prawa, i bez wylania krwi nie ma odpuszczenia.

22И҆ ѿню́дъ кро́вїю всѧ̑ {и҆ є҆два̀ не всѧ̑ кро́вїю} ѡ҆чища́ютсѧ по зако́нꙋ, и҆ без̾ кровопроли́тїѧ не быва́етъ ѡ҆ставле́нїе.

23Konieczne jest więc, aby obrazy tego, co w niebie, były tak oczyszczane, samo zaś to, co w niebie – przez ofiary doskonalsze od tych.

23Нꙋ́жда ᲂу҆̀бо бѧ́ше ѡ҆бразѡ́мъ нбⷭ҇ныхъ си́ми ѡ҆чища́тисѧ: самѣ̑мъ же нбⷭ҇нымъ лꙋ́чшими же́ртвами, па́че си́хъ.

2W owym czasie, przyszli faryzeusze i pytali Jezusa: – Czy wolno mężowi odesłać żonę?

2Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋ́пльше фарїсе́є вопроси́ша і҆и҃са: а҆́ще досто́итъ мꙋ́жꙋ женꙋ̀ пꙋсти́ти; и҆скꙋша́юще є҆го̀.

3On odpowiedział, mówiąc: – Co wam nakazał Mojżesz?

3Ѻ҆́нъ же ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ: что̀ ва́мъ заповѣ́да мѡѷсе́й;

4Oni zaś odrzekli: – Mojżesz pozwolił odesłać żonę, wydając świadectwo rozwodu.

4Ѻ҆ни́ же рѣ́ша: мѡѷсе́й повелѣ̀ кни́гꙋ распꙋ́стнꙋю написа́ти, и҆ пꙋсти́ти.

5Odparł Jezus, mówiąc: – Dla twardości waszych serc dał wam takie prawo.

5И҆ ѿвѣща́въ і҆и҃съ речѐ и҆̀мъ: по жестосе́рдїю ва́шемꙋ написа̀ ва́мъ за́повѣдь сїю̀:

6Ale od początku stworzenia Bóg mężczyzną i niewiastą uczynił ich;

6ѿ нача́ла же созда́нїѧ, мꙋ́жа и҆ женꙋ̀ сотвори́лъ ѧ҆̀ є҆́сть бг҃ъ:

7dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją,

7сегѡ̀ ра́ди ѡ҆ста́витъ человѣ́къ ѻ҆тца̀ своего̀ и҆ ма́терь

8i przyłączy się do żony swojej, i staną się dwoje jednym ciałem. I tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.

8и҆ прилѣпи́тсѧ къ женѣ̀ свое́й, и҆ бꙋ́дета ѻ҆́ба въ пло́ть є҆ди́нꙋ: тѣ́мже ᲂу҆жѐ нѣ́ста два̀, но пло́ть є҆ди́на:

9Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozłącza.

9є҆́же ᲂу҆̀бо бг҃ъ сочета̀, человѣ́къ да не разлꙋча́етъ.

10W domu pytali Go o to znowu uczniowie,

10И҆ въ домꙋ̀ па́ки ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ ѡ҆ се́мъ вопроси́ша є҆го̀.

11a On im rzekł: – Kto porzuci żonę swoją i ożeni się z inną, cudzołoży względem niej.

11И҆ гл҃а и҆̀мъ: и҆́же а҆́ще пꙋ́ститъ женꙋ̀ свою̀ и҆ ѡ҆же́нитсѧ и҆но́ю, прелюбы̀ твори́тъ на ню̀:

12I jeśli ona, porzuciwszy swego męża, wychodzi za innego, cudzołoży.

12и҆ а҆́ще жена̀ пꙋ́ститъ мꙋ́жа {мꙋ́жа своего̀} и҆ посѧ́гнетъ за и҆но́го, прелюбы̀ твори́тъ.