Czytania Liturgiczne na 4 lutego (22 stycznia) 2026 roku

1Piszę do was, umiłowani, już ten drugi List, w których pobudzam was do zdrowego myślenia, upominając,

1Возлю́бленнїи, сїѐ ᲂу҆жѐ второ́е ва́мъ пишꙋ̀ посла́нїе, въ ни́хже возбꙋжда́ю воспомина́нїемъ ва́шъ чи́стый смы́слъ:

2byście przypomnieli sobie Słowa wcześniej powiedziane przez świętych proroków i przykazanie Pana i Zbawiciela [podane przez] waszych apostołów.

2помѧнꙋ́ти пре́жде речє́нныѧ глаго́лы ѿ ст҃ы́хъ прⷪ҇рѡ́къ, и҆ а҆пⷭ҇лъ ва́шихъ за́повѣдь гдⷭ҇а и҆ сп҃са:

3To najpierw wiedząc, że przyjdą w dniach ostatnich szydercy, idący za swoimi żądzami

3сїѐ пре́жде вѣ́дѧще, ꙗ҆́кѡ прїи́дꙋтъ въ послѣ̑днїѧ дни̑ рꙋга́телє, по свои́хъ по́хотехъ ходѧ́ще

4i mówiący: – Gdzie jest obietnica przyjścia Jego? Odkąd bowiem ojcowie zasnęli, wszystko tak trwa od początku stworzenia.

4и҆ глаго́люще: гдѣ̀ є҆́сть ѡ҆бѣтова́нїе прише́ствїѧ є҆гѡ̀, ѿне́лѣже бо ѻ҆тцы̀ ᲂу҆спо́ша, всѧ̑ та́кѡ пребыва́ютъ ѿ нача́ла созда́нїѧ.

5Przed tymi bowiem, którzy tak utrzymują, ukryte jest, że niebiosa były od dawna i ziemia, która z wody i pośród wody Słowem Bożym powstała,

5Таи́тсѧ бо и҆̀мъ сїѐ хотѧ́щымъ, ꙗ҆́кѡ небеса̀ бѣ́ша и҆спе́рва, и҆ землѧ̀ ѿ воды̀ и҆ водо́ю {и҆ посредѣ̀ воды̀} соста́влена, бж҃їимъ сло́вомъ:

6przez co ówczesny świat zatopiony wodą zginął.

6тѣ́мже тогда́шнїи мі́ръ, водо́ю потопле́нъ бы́въ, поги́бе.

7A teraz tym samym Słowem obecne niebiosa i ziemia są zachowane na ogień, strzeżone na dzień sądu i zguby bezbożnych ludzi.

7А҆ нн҃ѣшнѧѧ небеса̀ и҆ землѧ̀ тѣ́мже сло́вомъ сокровє́на сꙋ́ть, ѻ҆гню̀ блюдѡ́ма на де́нь сꙋда̀ и҆ поги́бели нечести́выхъ человѣ̑къ.

8Niech to jedno nie będzie przed wami ukryte, umiłowani, że jeden dzień u Pana jak tysiące lat i tysiące lat jak dzień jeden.

8Є҆ди́но же сїѐ да не ᲂу҆таи́тсѧ ва́съ, возлю́бленнїи, ꙗ҆́кѡ є҆ди́нъ де́нь пред̾ гдⷭ҇емъ ꙗ҆́кѡ ты́сѧща лѣ́тъ, и҆ ты́сѧща лѣ́тъ ꙗ҆́кѡ де́нь є҆ди́нъ.

9Nie zwleka Pan z obietnicą, jak to niektórzy utrzymują, że zwleka, lecz jest wielce cierpliwy względem was, nie chcąc, by ktokolwiek zginął, ale by wszyscy do opamiętania przyszli.

9Не косни́тъ гдⷭ҇ь ѡ҆бѣтова́нїѧ, ꙗ҆́коже нѣ́цыи коснѣ́нїе мнѧ́тъ: но долготерпи́тъ на на́съ, не хотѧ̀ да кто̀ поги́бнетъ, но да всѝ въ покаѧ́нїе прїи́дꙋтъ.

10Przyjdzie bowiem Dzień Pański jak złodziej w nocy; w tym Dniu niebiosa z hukiem przeminą, żywioły zaś płonąc, rozpadną się, a ziemia i dzieła, które się na niej znajdą, spłoną.

10Прїи́детъ же де́нь гдⷭ҇ень ꙗ҆́кѡ та́ть въ нощѝ, во́ньже небеса̀ ᲂу҆́бѡ съ шꙋ́момъ мимои́дꙋтъ {по́йдꙋтъ}, стїхі̑и же сжига́ємы разорѧ́тсѧ, землѧ́ же и҆ ꙗ҆̀же на не́й дѣла̀ сгорѧ́тъ.

11Skoro tak wszystko się rozpadnie, to jakimiż [wy] powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności,

11Си̑мъ ᲂу҆̀бо всѣ̑мъ разорѧ́ємымъ, ка̑цѣмъ подоба́етъ бы́ти ва́мъ во ст҃ы́хъ пребыва́нїихъ и҆ бл҃гоче́стїихъ,

12oczekując i przyśpieszając nadejście dnia Bożego, w którym niebiosa paląc się, rozpadną się, i żywioły płonąc, rozpuszczą się.

12ча́ющымъ и҆ скорѣ́е бы́ти жела́ющымъ прише́ствїѧ бж҃їѧгѡ днѐ, є҆гѡ́же ра́ди небеса̀ жегѡ́ма разорѧ́тсѧ, и҆ стїхі̑и ѡ҆палѧ́ємы раста́ютсѧ;

13Oczekujemy zaś, według Jego obietnicy, nowych niebios i ziemi nowej, w których sprawiedliwość zamieszkuje.

13Но́ва же нб҃сѐ и҆ но́вы землѝ по ѡ҆бѣтова́нїю є҆гѡ̀ ча́емъ, въ ни́хже пра́вда живе́тъ.

14Dlatego, umiłowani, oczekując tego, dołóżcie starań, by was znaleziono przed Nim nieskalanymi i nienagannymi w pokoju.

14Тѣ́мже, возлю́бленнїи, си́хъ ча́юще, потщи́тесѧ нескве́рни и҆ непоро́чни томꙋ̀ ѡ҆брѣсти́сѧ въ ми́рѣ,

15A wielką cierpliwość Pana naszego za zbawienie uważajcie, jak i umiłowany brat nasz, Paweł, według danej mu mądrości, napisał wam,

15и҆ гдⷭ҇а на́шегѡ долготерпѣ́нїе спⷭ҇нїе непщꙋ́йте, ꙗ҆́коже и҆ возлю́бленный на́шъ бра́тъ па́ѵелъ по да́ннѣй є҆мꙋ̀ премⷣрости написа̀ ва́мъ,

16tak mówiąc o tym we wszystkich swoich Listach. Są w nich rzeczy trudne do zrozumienia, które niedouczeni i nieumocnieni przekręcają – podobnie jak i pozostałe pisma – na własną zgubę.

16ꙗ҆́коже и҆ во всѣ́хъ свои́хъ посла́нїихъ, глаго́лѧ въ ни́хъ ѡ҆ си́хъ: въ ни́хже сꙋ́ть неꙋдо́бь разꙋ̑мна нѣ̑каѧ, ꙗ҆̀же ненаꙋче́ни и҆ неꙋтвержде́ни развраща́ютъ, ꙗ҆́коже и҆ прѡ́чаѧ писа̑нїѧ, къ свое́й поги́бели и҆̀мъ.

17Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście zwiedzeni błędem niegodziwców, nie odpadli od własnej stałości.

17Вы́ же ᲂу҆̀бо, возлю́бленнїи, предвѣ́дѧще храни́тесѧ, да не ле́стїю беззако́нныхъ сведе́ни бы́вше, ѿпаде́те своегѡ̀ ᲂу҆твержде́нїѧ,

18Wzrastajcie więc w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i teraz, i po dzień wieku. Amen.

18но да расте́те во блгⷣти и҆ ра́зꙋмѣ гдⷭ҇а на́шегѡ и҆ сп҃са і҆и҃са хрⷭ҇та̀. Томꙋ̀ сла́ва и҆ нн҃ѣ и҆ въ де́нь вѣ́ка. А҆ми́нь.

24Rzecze Pan swoim uczniom: W owych dniach, po tym ucisku, słońce się zaćmi, księżyc straci swój blask,

24Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ: въ ты́ѧ днѝ по ско́рби то́й со́лнце поме́ркнетъ, и҆ лꙋна̀ не да́стъ свѣ́та своегѡ̀.

25gwiazdy będą spadać z nieba i zachwieją się moce niebieskie.

25и҆ ѕвѣ́зды бꙋ́дꙋтъ съ небесѐ спа́дающѧ, и҆ си̑лы, ꙗ҆̀же на небесѣ́хъ, подви́жꙋтсѧ.

26I wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach z mocą i chwałą wielką.

26И҆ тогда̀ ᲂу҆́зрѧтъ сн҃а чл҃вѣ́ческаго грѧдꙋ́ща на ѡ҆́блацѣхъ съ си́лою и҆ сла́вою мно́гою.

27I wtedy wyśle aniołów, by zgromadzić wybranych swoich z czterech stron świata, od krańców ziemi aż po krańce nieba.

27И҆ тогда̀ по́слетъ а҆́гг҃лы своѧ̑ и҆ собере́тъ и҆збра̑нныѧ своѧ̑ ѿ четы́рехъ вѣ̑тръ, ѿ конца̀ землѝ до конца̀ не́ба.

28Będzie podobnie jak z drzewem figowym. Zrozumcie: gdy jego gałęzie puszczą pąki, a potem liście, wiecie, że zbliża się żniwo.

28Ѿ смоко́вницы же наꙋчи́тесѧ при́тчи: є҆гда̀ ᲂу҆жѐ вѣ́твїе є҆ѧ̀ бꙋ́детъ мла́до и҆ и҆зраща́етъ ли́ствїе, вѣ́дите, ꙗ҆́кѡ бли́з̾ є҆́сть жа́тва:

29Tak i wy, gdy zobaczycie to wszystko, wiedzcie, że jest już blisko, u drzwi.

29та́кѡ и҆ вы̀, є҆гда̀ сїѧ̑ ви́дите быва̑юща, вѣ́дите, ꙗ҆́кѡ бли́з̾ є҆́сть, при две́рехъ.

30Amen, powiadam wam, nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.

30А҆ми́нь гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ не и҆́мать прейтѝ ро́дъ се́й, до́ндеже всѧ̑ сїѧ̑ бꙋ́дꙋтъ.

31Niebo i ziemia przeminą, ale Moje słowa nie przeminą.

31Не́бо и҆ землѧ̀ пре́йдꙋтъ, словеса́ же моѧ̑ не пре́йдꙋтъ.