Czytania Liturgiczne na 18(5) kwiecień 2026 roku

11A gdy ten chromy, który został uzdrowiony, trzymał się tak Piotra i Jana, zbiegł się ku nim do przedsionka zwanego Salomonowym lud cały pełen zdumienia.

11Во днѝ ѻ҆́ны, держа́щꙋсѧ и҆сцѣлѣ́вшемꙋ хромо́мꙋ петра̀ и҆ і҆ѡа́нна, притеко́ша къ ни́мъ всѝ лю́дїе въ притво́ръ, нарица́емый соломѡ́новъ, ᲂу҆жа́сни.

12Widząc to, Piotr odpowiedział do ludu: – Mężowie Izraelici, czemu dziwicie się temu, co się stało? Albo czemu nam się przyglądacie, jakbyśmy to własną mocą lub pobożnością uczynili, że on chodzi?

12Ви́дѣвъ же пе́тръ ѿвѣщава́ше къ лю́демъ: мꙋ́жїе і҆и҃льтѧне, что̀ чꙋдите́сѧ ѡ҆ се́мъ, и҆лѝ на ны̀ что̀ взира́ете, ꙗ҆́кѡ свое́ю ли си́лою и҆лѝ бл҃гоче́стїемъ сотвори́хомъ є҆го̀ ходи́ти;

13Bóg Abrahama i Izaaka, i Jakuba, Bóg ojców naszych rozsławił Dziecię swoje, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed obliczem Piłata, chociaż on postanowił Go uwolnić.

13бг҃ъ а҆враа́мовъ и҆ і҆саа́ковъ и҆ і҆а́кѡвль, бг҃ъ ѻ҆тє́цъ на́шихъ, просла́ви ѻ҆́трока своего̀ і҆и҃са, є҆го́же вы̀ преда́сте, и҆ ѿверго́стесѧ є҆гѡ̀ пред̾ лице́мъ пїла́товымъ, сꙋ́ждшꙋ ѻ҆́номꙋ пꙋсти́ти:

14A wy Tego Świętego i Sprawiedliwego wyparliście się, a wyprosiliście, żeby wam ułaskawiono zabójcę.

14вы́ же ст҃а́гѡ и҆ првⷣнагѡ ѿверго́стесѧ, и҆ и҆спроси́сте мꙋ́жа ᲂу҆бі́йцꙋ да́ти ва́мъ,

15Zabiliście zaś Władcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych, czego my jesteśmy świadkami.

15нача́льника же жи́зни ᲂу҆би́сте: є҆го́же бг҃ъ воскр҃сѝ ѿ ме́ртвыхъ, є҆мꙋ́же мы̀ свидѣ́телїе є҆смы̀.

16I przez wiarę w imię Jego, tego oto, którego widzicie i znacie, uzdrowiło Imię Jego. I wiara w Niego dała mu wobec was wszystkich tę pełną sprawność.

16И҆ ѡ҆ вѣ́рѣ и҆́мене є҆гѡ̀, сего̀, є҆го́же ви́дите и҆ зна́ете, ᲂу҆твердѝ и҆́мѧ є҆гѡ̀: и҆ вѣ́ра, ꙗ҆́же є҆гѡ̀ ра́ди, дадѐ є҆мꙋ̀ всю̀ цѣ́лость сїю̀ пред̾ всѣ́ми ва́ми.

22W owym czasie, przyszedł Jezus i Jego uczniowie do ziemi judzkiej, przebywał tam z nimi i chrzcił.

22прїи́де і҆и҃съ и҆ ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ въ жидо́вскꙋю зе́млю: и҆ тꙋ̀ живѧ́ше съ ни́ми, и҆ креща́ше.

23Także i Jan chrzcząc był w Ainon, koło Salim, ponieważ było tam dużo wody. I przychodzili [ludzie], i byli chrzczeni.

23Бѣ́ же і҆ѡа́ннъ крестѧ̀ во є҆нѡ́нѣ бли́з̾ салі́ма, ꙗ҆́кѡ во́ды мнѡ́ги бѧ́хꙋ тꙋ̀: и҆ прихожда́хꙋ и҆ креща́хꙋсѧ:

24Jan bowiem nie był jeszcze wtrącony do więzienia.

24не ᲂу҆̀ бо бѣ̀ всажде́нъ въ темни́цꙋ і҆ѡа́ннъ.

25I zdarzył się spór uczniów Jana z Żydami o oczyszczanie.

25Бы́сть же стѧза́нїе ѿ ᲂу҆чєни́къ і҆ѡа́нновыхъ со і҆ꙋдє́и ѡ҆ ѡ҆чище́нїи:

26I przyszli do Jana, i powiedzieli mu: – Nauczycielu, Ten, Który był z tobą po tamtej stronie Jordanu, o Którym świadczyłeś, oto Ten chrzci i wszyscy przychodzą do Niego.

26и҆ прїидо́ша ко і҆ѡа́ннꙋ и҆ реко́ша є҆мꙋ̀: равві̀, и҆́же бѣ̀ съ тобо́ю ѡ҆б̾ ѡ҆́нъ по́лъ і҆ѻрда́на, є҆мꙋ́же ты̀ свидѣ́тельствовалъ є҆сѝ, сѐ, се́й кр҃ща́етъ, и҆ всѝ грѧдꙋ́тъ къ немꙋ̀.

27Odpowiedział Jan i rzekł: –Człowiek nie może niczego otrzymać, jeśli nie będzie mu dane z niebios.

27Ѿвѣща̀ і҆ѡа́ннъ и҆ речѐ: не мо́жетъ человѣ́къ прїима́ти ничесѡ́же, а҆́ще не бꙋ́детъ дано̀ є҆мꙋ̀ съ нб҃сѐ.

28Wy sami mi poświadczacie, że powiedziałem: – Ja nie jestem Chrystusem, lecz jestem przed Nim posłany.

28Вы̀ са́ми мнѣ̀ свидѣ́тельствꙋете, ꙗ҆́кѡ рѣ́хъ: нѣ́смь а҆́зъ хрⷭ҇то́съ, но ꙗ҆́кѡ по́сланъ є҆́смь пред̾ ни́мъ.

29Kto ma oblubienicę, oblubieńcem jest, przyjaciel zaś oblubieńca, stojący i słuchający go, cieszy się radośnie na głos oblubieńca. Ta więc radość moja dopełniła się.

29И҆мѣ́ѧй невѣ́стꙋ жени́хъ є҆́сть: а҆ дрꙋ́гъ женихо́въ, стоѧ̀ и҆ послꙋ́шаѧ є҆гѡ̀, ра́достїю ра́дꙋетсѧ за гла́съ женихо́въ: сїѧ̀ ᲂу҆̀бо ра́дость моѧ̀ и҆спо́лнисѧ:

30Ten ma rosnąć, a ja umniejszać się.

30ѻ҆́номꙋ подоба́етъ растѝ, мнѣ́ же ма́литисѧ.

31Kto przychodzi z wysokości, jest ponad wszystkim, a ten, kto jest z ziemi, z ziemi jest i mówi to, co jest z ziemi. Kto z niebios przychodzi, ponad wszystkim jest.

31Грѧды́й свы́ше над̾ всѣ́ми є҆́сть: сы́й ѿ землѝ ѿ землѝ є҆́сть и҆ ѿ землѝ глаго́летъ: грѧды́й съ нб҃сѐ над̾ всѣ́ми є҆́сть,

32Co widział i słyszał, o tym świadczy, a świadectwa Jego nikt nie przyjmuje.

32и҆ є҆́же ви́дѣ и҆ слы́ша, сїѐ свидѣ́тельствꙋетъ: и҆ свидѣ́тельства є҆гѡ̀ никто́же прїе́млетъ.

33Kto przyjmuje Jego świadectwo, [ten] potwierdził, że Bóg jest prawdziwy.

33Прїе́мый є҆гѡ̀ свидѣ́тельство вѣ́рова {ᲂу҆твердѝ}, ꙗ҆́кѡ бг҃ъ и҆́стиненъ є҆́сть.