Czytania Liturgiczne na 20(7) kwiecień 2026 roku

19Opamiętajcie się i nawróćcie, aby wymazane zostały grzechy wasze,

19Во днѝ ѻ҆́ны, речѐ пе́тръ къ лю́демъ: пока́йтесѧ и҆ ѡ҆брати́тесѧ, да ѡ҆чи́ститесѧ ѿ грѣ̑хъ ва́шихъ.

20tak ażeby nadeszły czasy odetchnienia obecnością Pana i żeby posłał wcześniej przeznaczonego wam Chrystusa Jezusa.

20ꙗ҆́кѡ да прїи́дꙋтъ времена̀ прохла̑дна ѿ лица̀ гдⷭ҇нѧ, и҆ по́слетъ пронарече́ннаго ва́мъ хрⷭ҇та̀ і҆и҃са,

21Trzeba było, żeby przyjęło Go niebo aż do czasu naprawy wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta swoich świętych proroków.

21є҆го́же подоба́етъ нб҃сѝ ᲂу҆́бѡ прїѧ́ти да́же до лѣ́тъ ᲂу҆строе́нїѧ всѣ́хъ, ꙗ҆̀же гл҃а бг҃ъ ᲂу҆сты̑ всѣ́хъ ст҃ы́хъ свои́хъ прⷪ҇рѡ́къ ѿ вѣ́ка.

22Mojżesz zaś rzekł do ojców, że proroka wzbudzi wam Pan, Bóg wasz, spośród braci waszych, podobnego do mnie; Jego będziecie słuchać, cokolwiek by wam powiedział.

22Мѡѷсе́й ᲂу҆́бѡ ко ѻ҆тцє́мъ речѐ: ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́ка ва́мъ воздви́гнетъ гдⷭ҇ь бг҃ъ ва́шъ ѿ бра́тїи ва́шеѧ, ꙗ҆́кѡ менѐ: тогѡ̀ послꙋ́шайте по всемꙋ̀, є҆ли̑ка а҆́ще рече́тъ къ ва́мъ:

23Stanie się zaś tak, że każda dusza, która by nie posłuchała proroka tego, będzie wytracona spośród ludu.

23бꙋ́детъ же, всѧ́ка дꙋша̀, ꙗ҆́же а҆́ще не послꙋ́шаетъ прⷪ҇ро́ка ѻ҆́нагѡ, потреби́тсѧ ѿ люді́й.

24I wszyscy zaś prorocy od Samuela i ci, którzy kolejno po nim przemawiali i obwieszczali te dni.

24И҆ вси́ же прⷪ҇ро́цы ѿ самꙋи́ла и҆ и҆̀же по си́хъ, є҆ли́цы глаго́лаша, та́кожде предвозвѣсти́ша дни̑ сїѧ̑.

25Wy jesteście synami proroków i Przymierza, które ustanowił Bóg z ojcami waszymi, mówiąc do Abrahama: – W nasieniu twym błogosławione będą wszystkie pokolenia ziemi.

25Вы̀ є҆стѐ сы́нове прⷪ҇рѡ́къ и҆ завѣ́та, є҆го́же завѣща̀ бг҃ъ ко ѻ҆тцє́мъ ва́шымъ, гл҃ѧ ко а҆враа́мꙋ: и҆ ѡ҆ сѣ́мени твое́мъ возбл҃гословѧ́тсѧ всѧ̑ ѻ҆те́чєствїѧ земна̑ѧ.

26Dla was najpierw Bóg, wzbudziwszy Dziecię swoje Jezusa, posłał Go, by błogosławił wam tak, żeby każdy z was odwrócił się od niegodziwości swoich.

26Ва́мъ пе́рвѣе бг҃ъ, воздви́гїй ѻ҆́трока своего̀ і҆и҃са, посла̀ є҆го̀ блгⷭ҇вѧ́ща ва́съ, во є҆́же ѿврати́тисѧ ва́мъ комꙋ́ждо ѿ ѕло́бъ ва́шихъ.

1W owym czasie, zdarzyło się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam matka Jezusa.

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, бра́къ бы́сть въ ка́нѣ галїле́йстѣй: и҆ бѣ̀ мт҃и і҆и҃сова тꙋ̀.

2Także Jezus i Jego uczniowie zostali zaproszeni na to wesele.

2Зва́нъ же бы́сть і҆и҃съ и҆ ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀ на бра́къ.

3A gdy zabrakło wina, mówi matka Jezusa do Niego: – Wina nie mają.

3И҆ недоста́вшꙋ вїнꙋ̀, гл҃го́ла мт҃и і҆и҃сова къ немꙋ̀: вїна̀ не и҆́мꙋтъ.

4A Jezus jej mówi: – Co Mnie i tobie, Niewiasto? Jeszcze nie nadeszła godzina Moja.

4Гл҃а є҆́й і҆и҃съ: что̀ (є҆́сть) мнѣ̀ и҆ тебѣ̀, же́но; не ᲂу҆̀ прїи́де ча́съ мо́й.

5Matka Jego mówi sługom: – Co by wam mówił, czyńcie.

5Гл҃го́ла мт҃и є҆гѡ̀ слꙋга́мъ: є҆́же а҆́ще гл҃етъ ва́мъ, сотвори́те.

6Było zaś tam sześć stągwi kamiennych, postawionych dla oczyszczania się Żydów, każda mieszcząca po dwie lub trzy miary.

6Бѣ́хꙋ же тꙋ̀ водоно́си ка́менни ше́сть, лежа́ще по ѡ҆чище́нїю і҆ꙋде́йскꙋ, вмѣстѧ́щїи по двѣма̀ и҆лѝ трїе́мъ мѣ́рамъ.

7Mówi im Jezus: – Napełnijcie stągwie wodą. I napełnili je po brzegi.

7Гл҃а и҆̀мъ і҆и҃съ: напо́лните водоно́сы воды̀. И҆ напо́лниша и҆̀хъ до верха̀.

8I mówi do nich: – Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście wesela. I zanieśli.

8И҆ гл҃а и҆̀мъ: почерпи́те нн҃ѣ и҆ принеси́те а҆рхїтрїклі́нови. И҆ принесо́ша.

9A gdy starosta wesela skosztował wina, które stało się z wody, a nie wiedział, skąd jest – wiedzieli zaś słudzy, którzy zaczerpnęli wody – woła starosta wesela pana młodego

9Ꙗ҆́коже вкꙋсѝ а҆рхїтрїклі́нъ вїна̀ бы́вшагѡ ѿ воды̀, и҆ не вѣ́дѧше, ѿкꙋ́дꙋ є҆́сть: слꙋги̑ же вѣ́дѧхꙋ поче́рпшїи во́дꙋ: пригласѝ жениха̀ а҆рхїтрїклі́нъ

10i mówi mu: – Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a kiedy sobie popiją, gorsze; ty przetrzymałeś dobre wino aż dotąd.

10и҆ глаго́ла є҆мꙋ̀: всѧ́къ человѣ́къ пре́жде до́брое вїно̀ полага́етъ, и҆ є҆гда̀ ᲂу҆пїю́тсѧ, тогда̀ хꙋ́ждшее: ты́ (же) соблю́лъ є҆сѝ до́брое вїно̀ досе́лѣ.

11Taki początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. I objawił chwałę swoją, i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

11Сѐ сотворѝ нача́токъ зна́менїємъ і҆и҃съ въ ка́нѣ галїле́йстѣй и҆ ꙗ҆вѝ сла́вꙋ свою̀: и҆ вѣ́роваша въ него̀ ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀.