Czytania Liturgiczne na 28(15) maj 2026 roku

13Po kilku dniach król Agryppa i Berenike przybyli do Cezarei, aby pozdrowić Festusa.

13Во днѝ ѻ҆́ны, а҆грі́ппа ца́рь и҆ вернїкі́а снидо́ста въ кесарі́ю цѣлова́ти фи́ста.

14Gdy spędzili tam wiele dni, Festus przedstawił królowi sprawę Pawła, mówiąc: – Feliks pozostawił pewnego więźnia.

14И҆ ꙗ҆́коже мнѡ́ги дни̑ пребы́ста тꙋ̀, фи́стъ сказа̀ царю̀ ꙗ҆̀же ѡ҆ па́ѵлѣ, глаго́лѧ: мꙋ́жъ нѣ́кїй є҆́сть ѡ҆ста́вленъ ѿ фи́лїѯа ᲂу҆́зникъ,

15Gdy przebywałem w Jerozolimie, arcykapłani i starszyzna Żydów wnieśli skargę przeciwko niemu, domagając się osądzenia go.

15ѡ҆ не́мже, бы́вшꙋ мѝ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ, ꙗ҆ви́ша а҆рхїере́є и҆ ста́рцы і҆ꙋде́йстїи, просѧ́ще на́нь сꙋда̀.

16Odpowiedziałem im, że Rzymianie nie mają zwyczaju wydawania żadnego człowieka na zatracenie, zanim oskarżony nie będzie miał możliwości obrony przed zarzutami w obecności oskarżycieli.

16Къ ни̑мже ѿвѣща́хъ, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть ѡ҆бы́чай ри́млѧнѡмъ вы́дати человѣ́ка ко́его на поги́бель, пре́жде да́же ѡ҆клевета́емый не и҆́мать пред̾ лице́мъ клеве́щꙋщихъ є҆го̀ и҆ мѣ́сто ѿвѣ́та прїи́метъ ѡ҆ свое́мъ согрѣше́нїи.

17Gdy więc oni zeszli się tutaj, bez żadnej zwłoki, następnego dnia zasiadłem na trybunie sędziowskiej i rozkazałem, aby wprowadzono tego męża.

17Сше́дшымсѧ же и҆̀мъ здѣ̀, закоснѣ́нїе ни є҆ди́но сотво́рь, на ᲂу҆́трїе сѣ́дъ на сꙋди́щи, повелѣ́хъ привестѝ мꙋ́жа.

18Obstąpiwszy go, oskarżyciele nie zarzucili mu żadnego czynu, który ja uważałbym za zły.

18Ѡ҆́крестъ же є҆гѡ̀ ста́вше клеветницы̀, ни є҆ди́нꙋ винꙋ̀, ꙗ҆̀же а҆́зъ непщева́хъ, нанесо́ша:

19Lecz sprzeczali się z nim o jakieś sprawy dotyczące ich wierzenia i o jakiegoś zmarłego Jezusa, o którym Paweł twierdził, że żyje.

19стѧза̑нїѧ же нѣ̑каѧ ѡ҆ свое́й разли́чнѣй вѣ́рѣ и҆мѧ́хꙋ къ немꙋ̀ и҆ ѡ҆ нѣ́коемъ і҆и҃сѣ ᲂу҆ме́ршемъ, є҆го́же глаго́лаше па́ѵелъ жи́ва бы́ти.

23Rzecze Pan swoim uczniom: Amen, amen, mówię wam: – Jeśli Ojca poprosicie o coś w imię Moje, da wam.

23 Речѐ гдⷭ҇ь свои́мъ ᲂу҆ченикѡ́мъ: А҆ми́нь а҆ми́нь глаго́лю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ є҆ли̑ка а҆́ще чесѡ̀ про́сите ѿ ѻ҆ц҃а̀ во и҆́мѧ моѐ, да́стъ ва́мъ.

24Dotąd o nic nie prosiliście w imię Moje. Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była zupełna.

24досе́лѣ не проси́сте ничесѡ́же во и҆́мѧ моѐ: проси́те, и҆ прїи́мете, да ра́дость ва́ша и҆спо́лнена бꙋ́детъ.

25Mówiłem wam to w przypowieściach, nadchodzi godzina, gdy już nie w przypowieściach mówić wam będę, ale wprost będę wam zwiastował Ojca.

25Сїѧ̑ въ при́тчахъ гл҃ахъ ва́мъ: но прїи́детъ ча́съ, є҆гда̀ ктомꙋ̀ въ при́тчахъ не гл҃ю ва́мъ, но ꙗ҆́вѣ ѡ҆ ѻ҆ц҃ѣ̀ возвѣщꙋ̀ ва́мъ.

26Owego dnia w imię Moje prosić będziecie, a nie mówię wam, że to Ja będę prosił Ojca za was,

26Въ то́й де́нь во и҆́мѧ моѐ воспро́сите, и҆ не гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ ᲂу҆молю̀ ѻ҆ц҃а̀ ѡ҆ ва́съ:

27sam Ojciec bowiem kocha was, gdyż wy Mnie ukochaliście i uwierzyliście, że Ja od Boga przyszedłem.

27са́мъ бо ѻ҆ц҃ъ лю́битъ вы̀, ꙗ҆́кѡ вы̀ менѐ возлюби́сте и҆ вѣ́ровасте, ꙗ҆́кѡ а҆́зъ ѿ бг҃а и҆зыдо́хъ.

28Wyszedłem od Ojca i na świat przyszedłem; znów świat opuszczam i idę do Ojca.

28И҆зыдо́хъ ѿ ѻ҆ц҃а̀ и҆ прїидо́хъ въ мі́ръ: (и҆) па́ки ѡ҆ставлѧ́ю мі́ръ и҆ и҆дꙋ̀ ко ѻ҆ц҃ꙋ̀.

29Mówią uczniowie Jego: – Oto teraz mówisz wprost, bez żadnej przypowieści.

29Глаго́лаша є҆мꙋ̀ ᲂу҆чн҃цы̀ є҆гѡ̀: сѐ, нн҃ѣ не ѡ҆бинꙋ́ѧсѧ гл҃еши, а҆ при́тчи никоеѧ́же не гл҃еши:

30Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, by Cię ktoś pytał. Dzięki temu wierzymy, że od Boga wyszedłeś.

30нн҃ѣ вѣ́мы, ꙗ҆́кѡ вѣ́си всѧ̑ и҆ не тре́бꙋеши, да кто̀ тѧ̀ вопроша́етъ: ѡ҆ се́мъ вѣ́рꙋемъ, ꙗ҆́кѡ ѿ бг҃а и҆зше́лъ є҆сѝ.

31Odpowiedział im Jezus: – Teraz wierzycie?

31Ѿвѣща̀ и҆̀мъ і҆и҃съ: нн҃ѣ ли вѣ́рꙋете;

32Oto nadchodzi godzina – już nadeszła! – że rozejdziecie się, każdy do swoich, Mnie zaś samego zostawicie. Ale nie jestem sam, albowiem Ojciec jest ze Mną.

32сѐ, грѧде́тъ ча́съ, и҆ нн҃ѣ прїи́де, да разы́детесѧ кі́йждо во своѧ̑ и҆ менѐ є҆ди́наго ѡ҆ста́вите: и҆ нѣ́смь є҆ди́нъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆ц҃ъ со мно́ю є҆́сть:

33Powiedziałem wam o tym, abyście we Mnie pokój mieli. W świecie macie ucisk, ale nabierzcie odwagi: Ja świat zwyciężyłem.

33сїѧ̑ гл҃ахъ ва́мъ, да во мнѣ̀ ми́ръ и҆́мате: въ мі́рѣ ско́рбни бꙋ́дете: но дерза́йте, (ꙗ҆́кѡ) а҆́зъ побѣди́хъ мі́ръ.