Czytania Liturgiczne na 12 czerwca (30 maja) 2026 roku

17Jeśli bowiem przez upadek jednego śmierć królowała przez jednego, to o wiele bardziej ci, którzy otrzymali obfitość łaski i daru sprawiedliwości, będą w życiu królowali przez jednego – Jezusa Chrystusa.

17Бра́тїе, а҆́ще є҆ди́нагѡ прегрѣше́нїемъ, сме́рть ца́рствова є҆ди́нѣмъ: мно́жае па́че и҆збы́токъ благода́ти, и҆ да́ръ пра́вды прїе́млюще, въ жи́зни воцарѧ́тсѧ є҆ди́нѣмъ і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ.

18Jako że więc upadek jednego był ku potępieniu wszystkich ludzi, tak też dzieło sprawiedliwości dokonane przez jednego stało się dla wszystkich ludzi sprawiedliwością życia.

18Тѣ́мже ᲂу҆̀бо, ꙗ҆́коже є҆ди́нагѡ прегрѣше́нїемъ во всѧ̑ человѣ́ки вни́де ѡ҆сꙋжде́нїе, та́кожде и҆ є҆ди́нагѡ ѡ҆правда́нїемъ во всѧ̑ человѣ́ки вни́де ѡ҆правда́нїе жи́зни.

19Tak bowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu stanie się sprawiedliwymi.

19Ꙗ҆́коже бо ѡ҆слꙋша́нїемъ є҆ди́нагѡ человѣ́ка грѣ́шни бы́ша мно́зи, си́це и҆ послꙋша́нїемъ є҆ди́нагѡ првⷣни бꙋ́дꙋтъ мно́зи.

20A Prawo przy tym wkroczyło, aby upadek się zwielokrotnił, tam zaś, gdzie grzech się zwielokrotnił, tam też i łaska obficiej się pomnożyła.

20Зако́нъ же привни́де, да ᲂу҆мно́житсѧ прегрѣше́нїе. И҆дѣ́же бо ᲂу҆мно́жисѧ грѣ́хъ, преизбы́точествова блгⷣть:

21Przeto jak grzech zakrólował w śmierci, tak też i łaska zakróluje przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

21да ꙗ҆́коже ца́рствова грѣ́хъ во сме́рть, та́кожде и҆ блгⷣть воцр҃и́тсѧ пра́вдою въ жи́знь вѣ́чнꙋю, і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ гдⷭ҇емъ на́шимъ.

1Cóż więc powiemy: czy mamy trwać w grzechu, aby pomnożyła się łaska?

1Что̀ ᲂу҆̀бо рече́мъ; пребꙋ́демъ ли во грѣсѣ̀, да блгⷣть преꙋмно́житсѧ; Да не бꙋ́детъ.

2Przenigdy! My, którzy umarliśmy dla grzechu, jak jeszcze mamy w nim żyć?

2И҆̀же бо ᲂу҆мро́хомъ грѣхꙋ̀, ка́кѡ па́ки ѡ҆живе́мъ ѡ҆ не́мъ {ка́кѡ є҆щѐ жи́ти бꙋ́демъ въ не́мъ};

14W owym czasie, przychodzą do Jezusa uczniowie Jana, mówiąc: – Dlaczego my i faryzeusze pościmy często, a Twoi uczniowie nie poszczą?

14Во вре́мѧ ѻ҆́но, пристꙋпи́ша ко і҆и҃сꙋ ᲂу҆ченицы̀ і҆ѡа́нновы, глаго́люще: почто̀ мы̀ и҆ фарїсе́и пости́мсѧ мно́гѡ, (л. к҃ ѡ҆б.) ᲂу҆ченицы́ же твоѝ не постѧ́тсѧ;

15I powiedział im Jezus: – Czy mogą goście weselni pogrążać się w smutku, dopóki jest z nimi oblubieniec? Nadejdą zaś dni, kiedy zostanie im zabrany oblubieniec i wtedy będą pościć.

15И҆ речѐ и҆̀мъ і҆и҃съ: є҆да̀ мо́гꙋтъ сы́нове бра́чнїи пла́кати, є҆ли́ко вре́мѧ съ ни́ми є҆́сть жени́хъ; Прїи́дꙋтъ же дні́е, є҆гда̀ ѿи́метсѧ ѿ ни́хъ жени́хъ, и҆ тогда̀ постѧ́тсѧ.

16Nikt nie przyszywa łaty z surowego materiału do starego płaszcza, taka łata rozrywa bowiem płaszcz jeszcze bardziej i rozdarcie staje się gorsze.

16Никто́же бо приставлѧ́етъ приставле́нїѧ пла́та небѣ́лена ри́зѣ ве́тсѣ: во́зметъ бо кончи́нꙋ свою̀ ѿ ри́зы {ѿто́ргнетъ бо приставле́нїе є҆гѡ̀ ѿ ри́зы (нѣ́что)}, и҆ го́рша дира̀ бꙋ́детъ.

17Ani też nie wlewają młodego wina do starych worków [skórzanych]; inaczej pękają worki i wino wylewa się, i worki przepadają, lecz wlewają młode wino do nowych worków i wtedy zachowa się jedno i drugie.

17Нижѐ влива́ютъ вїна̀ но́ва въ мѣ́хи вє́тхи: а҆́ще ли же нѝ, то̀ просадѧ́тсѧ мѣ́си, и҆ вїно̀ пролїе́тсѧ, и҆ мѣ́си поги́бнꙋтъ: но влива́ютъ вїно̀ но́во въ мѣ́хи нѡ́вы, и҆ ѻ҆боѐ соблюде́тсѧ.