Czytania Liturgiczne na 25(12) sierpień 2026 roku

16Bogu niech będą dzięki, Temu, który taką gorliwością o was obdarzył serce Tytusa.

16Бра́тїе, бл҃годаре́нїе бг҃ови, да́вшемꙋ то́жде тща́нїе ѡ҆ ва́съ въ се́рдце ті́тово:

17Albowiem przyjął tę zachętę, a będąc jeszcze bardziej gorliwy, z własnej woli poszedł do was.

17ꙗ҆́кѡ моле́нїе ᲂу҆́бѡ прїѧ́тъ, тщали́вѣйшїй же сы́й, свое́ю во́лею и҆зы́де къ ва́мъ.

18Posłaliśmy z nim brata, którego za zwiastowanie Ewangelii sławią wszystkie Cerkwie.

18Посла́хомъ же съ ни́мъ (и҆) бра́та, є҆гѡ́же похвала̀ во є҆ѵⷢ҇лїи по всѣ̑мъ цр҃квамъ:

19A nie tylko to, lecz został wyświęcony przez Cerkwie, aby z nami podążał w tej łasce, której służymy na chwałę samego Pana i dla waszej gorliwości,

19не то́чїю же, но и҆ ѡ҆сщ҃е́нъ ѿ цр҃кве́й съ на́ми ходи́ти, со блгⷣтїю се́ю, слꙋжи́мою на́ми къ самогѡ̀ гдⷭ҇а сла́вѣ и҆ ᲂу҆се́рдїю ва́шемꙋ:

20strzegąc się tego, aby ktoś nas nie obmawiał z powodu hojności [darów], którymi służymy.

20блюдꙋ́щесѧ тогѡ̀, да не кто̀ на́съ порече́тъ во ѻ҆би́лїи се́мъ слꙋжи́мѣмъ на́ми:

21Myślimy bowiem o tym, co jest dobre nie tylko przed Bogiem, ale i przed ludźmi.

21промышлѧ́юще дѡ́браѧ не то́кмѡ пред̾ бг҃омъ, но и҆ пред̾ человѣ̑ки.

22Posłaliśmy z nimi i brata naszego, którego wielokrotnie w wielu sprawach wypróbowaliśmy jako gorliwego, a który teraz okazał się jeszcze gorliwszy z powodu pokładanej w was wielkiej nadziei.

22Посла́хомъ же съ ни́ми (и҆) бра́та на́шего, є҆го́же и҆скꙋси́хомъ во мно́гихъ мно́гащи встанли́ва {мно́гажды тща́тельна} сꙋ́ща, нн҃ѣ же ѕѣлѡ̀ встанли́вѣйша {мно́жае тща́тельнѣйша}, надѣ́ѧнїемъ мно́гимъ на ва́съ.

23Jeśli chodzi o Tytusa, to jest mi współtowarzyszem, a wśród was współpracownikiem, a jeśli chodzi o braci naszych, to są wysłannikami Cerkwi – chwałą Chrystusową.

23А҆́ще ли же ѡ҆ ті́тѣ, ѻ҆́бщникъ мнѣ̀ и҆ къ ва́мъ споспѣ́шникъ: а҆́ще ли бра́тїѧ на̑ша, посла̑нницы цр҃кве́й, сла́ва хрⷭ҇то́ва.

24Okażcie więc im miłość waszą, a dumę naszą z was przed obliczem Cerkwi.

24Показа́нїе ᲂу҆̀бо любвѐ ва́шеѧ и҆ на́шегѡ хвале́нїѧ ѡ҆ ва́съ, къ ни̑мъ покажи́те, и҆ въ лицѐ цр҃кве́й.

1O służbie zaś wobec świętych nie potrzebuję wam pisać.

1Ѡ҆ слꙋ́жбѣ бо, ꙗ҆́же ко ст҃ы̑мъ, ли́шше мѝ є҆́сть писа́ти ва́мъ,

2Znam bowiem waszą gorliwość, którą chlubię się przed Macedończykami, mówiąc, że Achaja jest gotowa od ubiegłego roku; a wasza gorliwość rozdrażniła wielu.

2вѣ́мъ бо ᲂу҆се́рдїе ва́ше, и҆́мже ѡ҆ ва́съ хвалю́сѧ македо́нѧнѡмъ, ꙗ҆́кѡ а҆ха́їа пригото́висѧ ѿ мимоше́дшагѡ лѣ́та: и҆ ꙗ҆́же ѿ ва́съ ре́вность раздражѝ мно́жайшихъ.

3Posłałem zaś braci, aby nasze chlubienie się wami nie okazało się w tej sprawie próżne, lecz abyście – jak już powiedziałem – byli przygotowani.

3Посла́хъ же бра́тїю, да не похвале́нїе на́ше, є҆́же ѡ҆ ва́съ, и҆спраздни́тсѧ въ ча́сти се́й, но да, ꙗ҆́коже глаго́лахъ, пригото́вани бꙋ́дете:

4Tak że gdyby przyszli ze mną Macedończycy i zastali was nieprzygotowanymi, my, którzy się tu tak chlubimy, bylibyśmy zawstydzeni, nie mówiąc już o was w tej sprawie.

4да не ка́кѡ, а҆́ще прїи́дꙋтъ со мно́ю македо́нѧне и҆ ѡ҆брѧ́щꙋтъ ва́съ непригото́ванныхъ, постыди́мсѧ мы̀, да не глаго́лемъ вы̀, въ ча́сти се́й похвале́нїѧ.

5Za konieczne uznałem poprosić braci, aby przyszli do was wcześniej, żeby zawczasu obiecane wasze błogosławieństwo było już gotowe jako błogosławieństwo, a nie jako danina.

5Потре́бно ᲂу҆̀бо ᲂу҆мы́слихъ ᲂу҆моли́ти бра́тїю, да пре́жде прїи́дꙋтъ къ ва́мъ и҆ пред̾ꙋгото́вѧтъ пре́жде возвѣще́нное бл҃гослове́нїе ва́ше, сїѐ гото́во бы́ти та́кѡ, ꙗ҆́коже бл҃гослове́нїе, а҆ не ꙗ҆́кѡ лихои́мство.

13W owym czasie, wszedł Jezus na górę i przywołuje do siebie tych, których sam wybrał. I przystąpili do Niego.

13Во вре́мѧ ѻ҆́но, взы́де і҆и҃съ на горꙋ̀, и҆ призва̀ и҆̀хже хотѧ́ше са́мъ: и҆ прїидо́ша къ немꙋ̀.

14Tak ustanowił dwunastu, aby z Nim byli i aby mógł ich posłać, by zwiastowali,

14И҆ сотворѝ двана́десѧте, да бꙋ́дꙋтъ съ ни́мъ, и҆ да посыла́етъ и҆̀хъ проповѣ́дати,

15i mieli władzę uzdrawiania i wypędzania demonów:

15и҆ и҆мѣ́ти вла́сть цѣли́ти недꙋ́ги и҆ и҆згони́ти бѣ́сы:

16Szymona, którego nazwał Piotrem,

16и҆ наречѐ сі́мѡнꙋ и҆́мѧ пе́тръ:

17i Jakuba, [syna] Zebedeusza, Jana, brata Jakuba, których nazwał „Boanerges”, to znaczy: Synowie Gromu,

17и҆ і҆а́кѡва зеведе́ова и҆ і҆ѡа́нна бра́та і҆а́кѡвлѧ: и҆ наречѐ и҆́ма и҆мена̀ воанерге́съ, є҆́же є҆́сть сы̑на гро́мѡва:

18i Andrzeja, i Filipa, i Bartłomieja, i Mateusza, i Tomasza, i Jakuba [syna] Alfeusza, i Tadeusza, i Szymona Kananejczyka,

18и҆ а҆ндре́а, и҆ фїлі́ппа, и҆ варѳоломе́а, и҆ матѳе́а, и҆ ѳѡмꙋ̀, и҆ і҆а́кѡва а҆лфе́ова, и҆ ѳадде́а, и҆ сі́мѡна канані́та,

19i Judasza Iskariotę, który Go wydał.

19и҆ і҆ꙋ́дꙋ і҆скарїѡ́тскаго, и҆́же и҆ предадѐ є҆го̀.