Czytania Liturgiczne na 17(4) wrzesień 2026 roku

1Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, świętym, którzy są w Efezie, i wiernym w Chrystusie Jezusie,

1Па́ѵелъ, посла́нникъ і҆и҃съ хрⷭ҇то́въ во́лею бж҃їею, ст҃ы̑мъ сꙋ́щымъ во є҆фе́сѣ и҆ вѣ́рнымъ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ:

2łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i Pana, Jezusa Chrystusa.

2блгⷣть ва́мъ и҆ ми́ръ ѿ бг҃а ѻ҆ц҃а̀ на́шегѡ и҆ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

3Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który na niebiosach pobłogosławił nas w Chrystusie wszelkim błogosławieństwem duchowym.

3Блгⷭ҇ве́нъ бг҃ъ и҆ ѻ҆ц҃ъ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀, блгⷭ҇ви́вый на́съ всѧ́цѣмъ блгⷭ҇ве́нїемъ дꙋхо́внымъ въ нбⷭ҇ныхъ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀,

4Wybrał nas bowiem w Nim przed ustanowieniem świata, abyśmy byli święci i nieskazitelni przed Nim w miłości,

4ꙗ҆́коже и҆збра̀ на́съ въ не́мъ пре́жде сложе́нїѧ мі́ра, бы́ти на́мъ ст҃ы̑мъ и҆ непорѡ́чнымъ пред̾ ни́мъ въ любвѝ,

5przeznaczył nas sobie do usynowienia względem Niego przez Jezusa Chrystusa, według upodobania woli swojej,

5пре́жде наре́къ на́съ во ᲂу҆сыновле́нїе і҆и҃съ хрⷭ҇то́мъ въ него̀, по бл҃говоле́нїю хотѣ́нїѧ своегѡ̀,

6dla opiewania chwały łaski swojej, którą nas szczodrze obdarzył w Umiłowanym.

6въ похвалꙋ̀ сла́вы блгⷣти своеѧ̀, є҆́юже ѡ҆бл҃годатѝ на́съ ѡ҆ возлю́бленнѣмъ:

7W Nim mamy odkupienie przez Jego krew i odpuszczenie przewinień według bogactwa Jego łaski,

7ѡ҆ не́мже и҆́мамы и҆збавле́нїе кро́вїю є҆гѡ̀, и҆ ѡ҆ставле́нїе прегрѣше́нїи, по бога́тствꙋ блгⷣти є҆гѡ̀,

8którą obficie wylał na nas we wszelkiej mądrości i rozumieniu,

8ю҆́же преꙋмно́жилъ є҆́сть въ на́съ во всѧ́цѣй премꙋ́дрости и҆ ра́зꙋмѣ,

9gdy dał nam poznać tajemnicę woli swojej według łaskawego zamysłu swego, który wcześniej w Nim powziął,

9сказа́въ на́мъ та́йнꙋ во́ли своеѧ̀ по бл҃говоле́нїю своемꙋ̀, є҆́же пре́жде положѝ въ не́мъ,

24W owym czasie, przyszedł Jezus w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu, nie chcąc być rozpoznany, ale nie mógł się ukryć.

24Во вре́мѧ ѻ҆́но, прїи́де і҆и҃съ въ предѣ́лы тѵ́рски и҆ сїдѡ́нски: и҆ вше́дъ въ до́мъ, никого́же хотѧ́ше, да бы̀ є҆го̀ чꙋ́лъ: и҆ не мо́же ᲂу҆таи́тисѧ.

25Natychmiast usłyszała o Nim kobieta, której córeczka miała ducha nieczystego. Przyszedłszy, padła do nóg Jego,

25Слы́шавши бо жена̀ ѡ҆ не́мъ, є҆ѧ́же дщѝ и҆мѧ́ше дꙋ́ха нечи́ста, прише́дши припадѐ къ нога́ма є҆гѡ̀:

26a była to Greczynka, rodem z Syrofenicji: prosiła Go, żeby z jej córki wyrzucił demona.

26жена́ же бѣ̀ є҆́ллинска, сѷрофїнїкі́сса ро́домъ: и҆ молѧ́ше є҆го̀, да бѣ́са и҆зжене́тъ и҆з̾ дще́ре є҆ѧ̀.

27Jezus zaś odrzekł jej: – Daj najpierw najeść się dzieciom, bo nie należy zabierać chleba dzieciom i rzucać psom.

27І҆и҃съ же речѐ є҆́й: ѡ҆ста́ви, да пе́рвѣе насы́тѧтсѧ ча̑да: нѣ́сть бо добро̀ ѿѧ́ти хлѣ́бъ ча́дѡмъ и҆ поврещѝ псѡ́мъ.

28Ona zaś, odpowiadając, mówi Mu: – Tak, Panie, ale i psy zjadają pod stołem okruchy upuszczone przez dzieci.

28Ѻ҆на́ же ѿвѣща́вши глаго́ла є҆мꙋ̀: є҆́й, гдⷭ҇и: и҆́бо и҆ псѝ под̾ трапе́зою ꙗ҆дѧ́тъ ѿ крꙋпи́цъ дѣте́й.

29Na co On rzekł: – Ponieważ tak powiedziałaś, idź, demon wyszedł z twej córki.

29И҆ речѐ є҆́й: за сїѐ сло́во, и҆дѝ: и҆зы́де бѣ́съ и҆з̾ дще́ре твоеѧ̀.

30Powróciwszy do domu, znalazła dziecko leżące na łóżku: demon je opuścił.

30И҆ ше́дши въ до́мъ сво́й, ѡ҆брѣ́те бѣ́са и҆зше́дша и҆ дще́рь лежа́щꙋ на ѻ҆дрѣ̀.