Czytania Liturgiczne na 5 października (22 września) 2026 roku

1Paweł i Tymoteusz, słudzy Jezusa Chrystusa, wszystkim świętym w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi, razem z biskupami i diakonami,

1Па́ѵелъ и҆ тїмоѳе́й, рабѝ і҆и҃съ хрⷭ҇тѡ́вы, всѣ̑мъ ст҃ы̑мъ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ сꙋ́щымъ въ фїлі́ппѣхъ, съ є҆пі́скѡпы и҆ дїа́кѡны:

2łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana, Jezusa Chrystusa.

2блгⷣть ва́мъ и҆ ми́ръ ѿ бг҃а ѻ҆ц҃а̀ на́шегѡ и҆ гдⷭ҇а і҆и҃са хрⷭ҇та̀.

3Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam,

3Благодарю̀ бг҃а моего̀ ѡ҆ все́й па́мѧти ва́шей,

4zawsze, w każdej modlitwie mojej, za was wszystkich, z radością zanosząc moje błaganie

4всегда̀ во всѧ́цѣй моли́твѣ мое́й за всѣ́хъ ва́съ съ ра́достїю моли́твꙋ мою̀ творѧ̀,

5za społeczność waszą w Ewangelii od pierwszego dnia aż do tej chwili.

5ѡ҆ ѻ҆бще́нїи ва́шемъ въ бл҃говѣствова́нїе ѿ пе́рвагѡ днѐ да́же и҆ донн҃ѣ,

6Będąc przekonanym, że Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, będzie go dokonywał aż do dnia Jezusa Chrystusa.

6надѣ́ѧвсѧ на сїѐ и҆́стое, ꙗ҆́кѡ начны́й дѣ́ло бл҃го въ ва́съ соверши́тъ є҆̀ да́же до днѐ і҆и҃съ хрⷭ҇то́ва:

7Jest rzeczą sprawiedliwą, żebym tak o was wszystkich myślał, gdyż mam was w swoim sercu; zarówno w mych więzach, jak i w obronie, i w umacnianiu Ewangelii, mając was wszystkich razem w tym jako współuczestników mej łaski.

7ꙗ҆́коже є҆́сть пра́ведно мнѣ̀ сїѐ мꙋ́дрствовати ѡ҆ всѣ́хъ ва́съ, за є҆́же и҆мѣ́ти мѝ въ се́рдцы ва́съ, во ᲂу҆́захъ мои́хъ и҆ во ѿвѣ́тѣ и҆ и҆звѣще́нїи бл҃говѣ́стїѧ, соѻ́бщникѡвъ мнѣ̀ блгⷣти всѣ́хъ ва́съ сꙋ́щихъ.

19W owym czasie, Herod tetrarcha był upominany przez Jana z powodu Herodiady, żony brata swego, i całego zła, jakie uczynił,

19Во вре́мѧ ѻ҆́но, и҆́рѡдъ четвертовла́стникъ ѡ҆блича́емь ѿ і҆ѡа́нна ѡ҆ и҆рѡдїа́дѣ женѣ̀ бра́та своегѡ̀, и҆ ѡ҆ всѣ́хъ, ꙗ҆̀же сотворѝ ѕла̑ѧ и҆́рѡдъ:

20dodał do tego wszystkiego jeszcze i to, że zamknął Jana w więzieniu.

20приложѝ и҆ сїѐ над̾ всѣ́ми, и҆ затворѝ і҆ѡа́нна въ темни́цѣ.

21Stało się, że kiedy cały lud był chrzczony, i Jezus został ochrzczony, i modlił się, otwarte zostały niebiosa,

21Бы́сть же є҆гда̀ крⷭ҇ти́шасѧ всѝ лю́дїе, и҆ і҆и҃сꙋ кр҃щшꙋсѧ и҆ молѧ́щꙋсѧ, ѿве́рзесѧ не́бо,

22i Duch Święty zstąpił na Niego cieleśnie w postaci jakby gołębia, i był głos z niebios: – Ty jesteś Moim Synem umiłowanym, w Tobie znalazłem upodobanie.

22и҆ сни́де дх҃ъ ст҃ы́й тѣле́снымъ ѡ҆́бразомъ, ꙗ҆́кѡ го́лꙋбь, на́нь: и҆ гла́съ съ небесѐ бы́сть, гл҃ѧ: ты̀ є҆сѝ сн҃ъ мо́й возлю́бленный, ѡ҆ тебѣ̀ бл҃говоли́хъ.