na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
12A mając aż taką nadzieję, z wielką odwagą działamy
12Бра́тїе, и҆мꙋ́ще таково̀ ᲂу҆пова́нїе, мно́гимъ дерзнове́нїемъ дѣ́йствꙋемъ:
13i nie tak jak Mojżesz, który nakładał na swoje oblicze zasłonę, aby synowie Izraela nie widzieli końca tego, co przemija.
13и҆ не ꙗ҆́коже мѡѷсе́й полага́ше покрыва́ло на лицы̀ свое́мъ, за є҆́же не мощѝ взира́ти сынѡ́мъ і҆и҃лєвымъ на коне́цъ престаю́щагѡ.
14Ale myśli ich stępiały. Bo aż do dzisiaj ta sama zasłona zostaje, gdy czytają Stare Przymierze; nie da się jej odsłonić, bo odsłaniana jest tylko w Chrystusie.
14Но ѡ҆слѣпи́шасѧ помышлє́нїѧ и҆́хъ: да́же бо до сегѡ̀ днѐ то́жде покрыва́ло во чте́нїи ве́тхагѡ завѣ́та пребыва́етъ не ѿкрове́но, занѐ ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ престае́тъ.
15Aż do dzisiaj, ilekroć jest czytany Mojżesz, zasłona leży na ich sercu.
15Но да́же до дне́сь, внегда̀ чте́тсѧ мѡѷсе́й, покрыва́ло на се́рдцѣ и҆́хъ лежи́тъ:
16I gdyby tylko nawrócili się do Pana, zdjęta byłaby zasłona.
16внегда́ же ѡ҆братѧ́тсѧ ко гдⷭ҇ꙋ, взима́етсѧ покрыва́ло.
17Bo Pan jest Duchem, a gdzie Duch Pański, tam wolność.
17Гдⷭ҇ь же дх҃ъ є҆́сть: а҆ и҆дѣ́же дх҃ъ гдⷭ҇ень, тꙋ̀ свобо́да.
18A my wszyscy z odsłoniętą twarzą, oglądając jakby w zwierciadle chwałę Pańską, przemieniamy się w ten obraz od chwały do chwały, niczym od Pańskiego Ducha.
18Мы́ же всѝ ѿкрове́ннымъ лице́мъ сла́вꙋ гдⷭ҇ню взира́юще, въ то́йже ѡ҆́бразъ преѡбразꙋ́емсѧ ѿ сла́вы въ сла́вꙋ, ꙗ҆́коже ѿ гдⷭ҇нѧ дх҃а.
27W owym czasie, Jezus przechodząc, zobaczył celnika imieniem Lewi siedzącego na cle, i rzekł do niego: – Pójdź za mną!
27Во вре́мѧ ѻ҆́но, преходѧ̀ і҆и҃съ, ᲂу҆зрѣ̀ мытарѧ̀, и҆́менемъ леѵі́ю, сѣдѧ́ща на мы́тницѣ, и҆ речѐ є҆мꙋ̀ и҆дѝ по мнѣ̀.
28A[on] zostawiwszy wszystko, wstał i poszedł za Nim.
28И҆ ѡ҆ста́вль всѧ̑, воста́въ в̾слѣ́дъ є҆гѡ̀ и҆́де.
29A Lewi urządził Mu w swym domu wielką ucztę. I był tłum wielki celników i innych, którzy z nimi zasiadali.
29И҆ сотворѝ ᲂу҆чрежде́нїе ве́лїе леѵі́й є҆мꙋ̀ въ домꙋ̀ свое́мъ: и҆ бѣ̀ наро́дъ мытаре́й мно́гъ, и҆ и҆нѣ́хъ, и҆̀же бѧ́хꙋ съ ни́мъ возлежа́ще.
30A faryzeusze i znawcy Ksiąg oburzali się i mówili do Jego uczniów: – Dlaczego z celnikami i grzesznikami jadacie i pijecie?
30И҆ ропта́хꙋ кни́жницы на него̀ и҆ фарїсе́є, ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ є҆гѡ̀ глаго́люще: почто̀ съ мытари̑ и҆ грѣ̑шники ꙗ҆́сте и҆ пїе́те;
31I odpowiadając, Jezus rzekł do nich: – Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz chorzy.
31И҆ ѿвѣща́въ і҆и҃съ речѐ къ ни̑мъ: не тре́бꙋютъ здра̑вїи врача̀, но болѧ́щїи:
32Nie przyszedłem wzywać do nawrócenia sprawiedliwych, ale grzeszników.
32не прїидо́хъ призва́ти првⷣныхъ, но грѣ̑шныѧ въ покаѧ́нїе.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
