Czytania Liturgiczne na 16(3) grudzień 2026 roku

11O czym wiele mamy mówić, ale trudno to wyłożyć, bo staliście się niezdolni do słuchania.

11Бра́тїе, ѡ҆ мелхїседе́цѣ мно́гое на́мъ сло́во, и҆ неꙋдо́бь сказа́емое глаго́лати, поне́же не́мощни бы́сте слꙋ́хи.

12I wy, którzy z czasem powinniście już stać się nauczycielami, ponownie potrzebujecie nauczania, czym są pierwsze litery początku Słów Bożych, i staliście się potrzebującymi mleka, a nie stałego pokarmu.

12И҆́бо, до́лжни сꙋ́ще бы́ти ᲂу҆чи́телїе лѣ́тъ ра́ди, па́ки тре́бꙋете ᲂу҆чи́тисѧ, ка̑ѧ пи́смена нача́ла слове́съ бж҃їихъ: и҆ бы́сте тре́бꙋюще млека̀, а҆ не крѣ́пкїѧ пи́щи.

13Każdy bowiem pijący mleko nie dojrzał do słowa sprawiedliwości, jest bowiem niemowlęciem.

13Всѧ́къ бо причаща́ѧйсѧ млека̀ неискꙋ́сенъ сло́ва пра́вды, младе́нецъ бо є҆́сть:

14A stały pokarm jest dla doskonałych, którzy przez trwały nawyk mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra zaś i zła.

14соверше́нныхъ же є҆́сть тве́рдаѧ пи́ща, и҆мꙋ́щихъ чꙋ̑вствїѧ ѡ҆бꙋчє́на до́лгимъ ᲂу҆че́нїемъ въ разсꙋжде́нїе добра́ же и҆ ѕла̀.

1Dlatego odrzuciwszy to, co początkowe w słowie Chrystusowym, śpieszmy ku doskonałości, nie ucząc się ponownie tego, co podstawowe: o odwróceniu się od martwych uczynków i o wierze w Boga,

1Тѣ́мже ѡ҆ста́вльше нача́ла хрⷭ҇то́ва сло́во, на соверше́нїе да веде́мсѧ, не па́ки ѡ҆снова́нїе покаѧ́нїѧ полага́юще ѿ ме́ртвыхъ дѣ́лъ, и҆ вѣ́ры въ бг҃а,

2o nauce o chrztach, i o nakładaniu rąk, i o powstaniu z martwych, i sądzie wiecznym.

2кр҃ще́нїй ᲂу҆че́нїѧ, возложе́нїѧ же рꙋ́къ, воскрⷭ҇нїѧ же ме́ртвыхъ и҆ сꙋда̀ вѣ́чнагѡ.

3I to też uczynimy, jeśli właśnie pozwoli Bóg.

3И҆ сїѐ сотвори́мъ, а҆́ще бг҃ъ повели́тъ.

4Niemożliwe bowiem jest, aby ci, którzy zostali raz oświeceni, którzy zakosztowali daru niebiańskiego i stali się uczestnikami Ducha Świętego,

4Невозмо́жно бо просвѣще́нныхъ є҆ди́ною и҆ вкꙋси́вшихъ да́ра нбⷭ҇нагѡ, и҆ прича́стникѡвъ бы́вшихъ дх҃а ст҃а́гѡ,

5i zakosztowali dobrego słowa Bożego, i mocy mającego nastąpić wieku,

5и҆ до́брагѡ вкꙋси́вшихъ бж҃їѧ гл҃го́ла и҆ си́лы грѧдꙋ́щагѡ вѣ́ка,

6ale odpadli, i mogli znowu odnowić się ku nawróceniu, ci, którzy powtórnie krzyżują dla siebie samych Syna Bożego i wystawiają [Go] na pośmiewisko.

6и҆ ѿпа́дшихъ, па́ки ѡ҆бновлѧ́ти въ покаѧ́нїе, второ́е распина́ющихъ сн҃а бж҃їѧ себѣ̀ и҆ ѡ҆блича́ющихъ.

7Ziemia bowiem, która wypiła wielokrotnie padający na nią deszcz i rodząca rośliny pożyteczne dla tych, przez których i jest uprawiana, otrzymuje błogosławieństwo od Boga.

7Землѧ́ бо пи́вшаѧ сходѧ́щїй на ню̀ мно́жицею до́ждь и҆ ражда́ющаѧ бы̑лїѧ дѡ́браѧ ѡ҆́нымъ, и҆́миже и҆ дѣ́лаема быва́етъ, прїе́млетъ блгⷭ҇ве́нїе ѿ бг҃а:

8Ta zaś, która przynosi ciernie i osty, nieużyteczna jest i przekleństwa bliska, a jej koniec w spaleniu.

8а҆ и҆зносѧ́щаѧ тє́рнїѧ и҆ волче́цъ непотре́бна є҆́сть и҆ клѧ́твы бли́з̾, є҆ѧ́же кончи́на въ пожже́нїе.

1W owym czasie, gdy Jezus nauczał lud w świątyni i zwiastował Dobrą Nowinę, przystąpili arcykapłani i znawcy Ksiąg ze starszymi,

1Во вре́мѧ ѻ҆́но, ᲂу҆ча́щꙋ і҆и҃сꙋ лю́ди въ це́ркви и҆ благовѣствꙋ́ющꙋ, прїидо́ша свѧще́нницы и҆ кни́жницы со ста́рцы,

2i rzekli, mówiąc do Niego: – Powiedz nam, jaką władzą to czynisz lub Kim jest Ten, Kto Ci dał tę władzę?

2и҆ рѣ́ша къ немꙋ̀, глаго́люще: рцы̀ на́мъ, ко́ею ѡ҆́бластїю сїѧ̑ твори́ши, и҆лѝ кто̀ є҆́сть да́вый тебѣ̀ вла́сть сїю̀;

3Odpowiadając zaś, rzekł do nich: – Poproszę i Ja was o słowo, powiedzcie mi:

3Ѿвѣща́въ же речѐ къ ни̑мъ: вопрошꙋ́ вы и҆ а҆́зъ є҆ди́нагѡ словесѐ, и҆ рцы́те мѝ:

4– Chrzest Jana z niebios był czy od ludzi?

4креще́нїе і҆ѡа́нново съ нб҃се́ ли бѣ̀, и҆лѝ ѿ человѣ̑къ;

5Oni zaś zaczęli rozważać między sobą, mówiąc: – Jeśli powiemy: Z niebios, powie: Dlaczego mu nie uwierzyliście?

5Ѻ҆ни́ же помышлѧ́хꙋ въ себѣ̀, глаго́люще, ꙗ҆́кѡ а҆́ще рече́мъ: съ нб҃сѐ, рече́тъ: почто̀ ᲂу҆̀бо не вѣ́ровасте є҆мꙋ̀;

6Jeśli zaś powiemy: Od ludzi, ukamienuje nas cały lud, jest bowiem przekonany, że Jan jest prorokiem.

6а҆́ще ли же рече́мъ: ѿ человѣ̑къ, всѝ лю́дїе ка́менїемъ побїю́тъ ны̀: и҆звѣ́стно бо бѣ̀ ѡ҆ і҆ѡа́ннѣ, ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́къ бѣ̀.

7I odpowiedzieli, że nie wiedzą, skąd.

7И҆ ѿвѣща́ша: не вѣ́мы ѿкꙋ́дꙋ.

8A Jezus rzekł im: – Ani Ja nie powiem wam, jaką władzą to czynię.

8І҆и҃съ же речѐ и҆̀мъ: ни а҆́зъ гл҃ю ва́мъ, ко́ею ѡ҆́бластїю сїѧ̑ творю̀.