Czytania Liturgiczne na 31(18) grudzień 2026 roku

19Tak więc, moi umiłowani bracia, niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu.

19Бра́тїе моѧ̀ возлю́блєннаѧ, да бꙋ́детъ всѧ́къ человѣ́къ ско́ръ ᲂу҆слы́шати, и҆ ко́сенъ глаго́лати, ко́сенъ во гнѣ́въ.

20Gniew bowiem człowieka nie wykonuje sprawiedliwości Bożej.

20гнѣ́въ бо мꙋ́жа пра́вды бж҃їѧ не содѣ́ловаетъ.

21Odrzućcie więc wszelką plugawość oraz bezmiar zła i z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was słowo, które może zbawić wasze dusze.

21Сегѡ̀ ра́ди ѿло́жше всѧ́кꙋ скве́рнꙋ и҆ и҆збы́токъ ѕло́бы, въ кро́тости прїими́те всажде́нное сло́во, могꙋ́щее спⷭ҇тѝ дꙋ́шы ва́шѧ.

22Bądźcie więc wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.

22Быва́йте же творцы̀ сло́ва, а҆ не то́чїю слы́шатєли, прельща́юще себѐ самѣ́хъ.

23Jeśli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie wykonawcą, podobny jest do człowieka, który przygląda się w lustrze swemu naturalnemu obliczu.

23Занѐ а҆́ще кто̀ є҆́сть слы́шатель сло́ва, а҆ не творе́цъ, таковы́й ᲂу҆подо́бисѧ мꙋ́жꙋ смотрѧ́ющꙋ лицѐ бытїѧ̀ своегѡ̀ въ зерца́лѣ:

24Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.

24ᲂу҆смотри́ бо себѐ и҆ ѿи́де, и҆ а҆́бїе забы̀, како́въ бѣ̀.

25Lecz kto wpatruje się w doskonałe prawo wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą dzieła, ten będzie błogosławiony w swoim działaniu.

25Прини́кїй же въ зако́нъ соверше́нъ свобо́ды, и҆ пребы́въ, се́й не слы́шатель забы́тливъ бы́въ, но творе́цъ дѣ́ла, се́й бл҃же́нъ въ дѣ́ланїи свое́мъ бꙋ́детъ.

26Jeśli ktoś wśród was sądzi, że jest pobożny, a nie powściąga swego języka, lecz oszukuje swe serce, tego pobożność jest próżna.

26А҆́ще кто̀ мни́тсѧ вѣ́ренъ бы́ти въ ва́съ, и҆ не ѡ҆бꙋздова́етъ ѧ҆зы́ка своегѡ̀, но льсти́тъ се́рдце своѐ, сегѡ̀ сꙋ́етна (є҆́сть) вѣ́ра.

27Czysta i nieskalana pobożność u Boga i Ojca polega na tym, aby przychodzić z pomocą sierotom i wdowom w ich utrapieniu i zachować samego siebie nieskażonym przez świat.

27Вѣ́ра бо чтⷭ҇а̀ и҆ нескве́рна пред̾ бг҃омъ и҆ ѻ҆ц҃е́мъ сїѧ̀ є҆́сть, є҆́же посѣща́ти си́рыхъ и҆ вдови́цъ въ ско́рбехъ и҆́хъ, (и҆) нескве́рна себѐ блюстѝ ѿ мі́ра.

10W owym czasie, uczniowie zatrzymali w sobie słowo Jezusa, dyskutując, co to znaczy „zmartwychwstać”.

10Во вре́мѧ ѻ҆́но, ᲂу҆держа́ша въ себѣ̀ ᲂу҆ченицы̀ сло́во і҆и҃сово, стѧза́ющесѧ: что̀ є҆́сть, є҆́же и҆з̾ ме́ртвыхъ воскре́снꙋти;

11A do Niego zwrócili się z zapytaniem, mówiąc: – Dlaczego znawcy Ksiąg twierdzą, że najpierw musi przyjść Eliasz?

11И҆ вопроша́хꙋ є҆го̀ глаго́люще: ка́кѡ глаго́лютъ кни́жницы, ꙗ҆́кѡ и҆лїѝ подоба́етъ прїитѝ пре́жде;

12Odparł im: – Tak, najpierw musi przyjść Eliasz, aby wszystko odnowić, i jak jest napisane o Synu Człowieczym, że bardzo wiele wycierpi i zostanie wzgardzony.

12Ѻ҆́нъ же ѿвѣща́въ речѐ и҆̀мъ: и҆лїа̀ ᲂу҆́бѡ прише́дъ пре́жде, ᲂу҆стро́итъ всѧ̑: и҆ ка́кѡ є҆́сть пи́сано ѡ҆ сн҃ѣ чл҃вѣ́честѣмъ, да мно́гѡ постра́ждетъ и҆ ᲂу҆ничиже́нъ бꙋ́детъ:

13Otóż, Ja wam powiadam, że Eliasz już przyszedł i postąpili z nim według swej woli, tak jak o nim napisano.

13но гл҃ю ва́мъ, ꙗ҆́кѡ и҆ и҆лїа̀ прїи́де, и҆ сотвори́ша є҆мꙋ̀, є҆ли̑ка хотѣ́ша, ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано ѡ҆ не́мъ.

14Powróciwszy do pozostałych uczniów, ujrzeli wokół tłum wielki oraz znawców Ksiąg dyskutujących z nimi.

14И҆ прише́дъ ко ᲂу҆чн҃кѡ́мъ, ви́дѣ наро́дъ мно́гъ ѡ҆ ни́хъ {ѡ҆́крестъ и҆́хъ} и҆ кни́жники стѧза́ющѧсѧ съ ни́ми.

15Wnet cały tłum, zobaczywszy Go, zdziwił się, po czym przybiegł, by Go powitać.

15И҆ а҆́бїе ве́сь наро́дъ ви́дѣвъ є҆го̀ ᲂу҆жасе́сѧ, и҆ прири́щꙋще цѣлова́хꙋ є҆го̀.

16A On ich zapytał: – O czym z nimi dyskutujecie?

16И҆ вопросѝ кни́жники: что̀ стѧза́етесѧ къ себѣ̀ {съ ни́ми};