Abp Serafin (Sobolew): O przemianie ludzi siłą łaski Ducha Świętego

Prezentujemy kazanie abp Serafina (Sobolewa) wygłoszone w rosyjskiej cerkwi pw. św. Mikołaja w Sofii 19 sierpnia 1947 r. (dzień Przemienia Pańskiego).

Niech zajaśnieje i nam grzesznym Twoja Światłość Wiekuista…(z troparionu święta). W kondakionie z okazji dzisiejszego wielkiego święta Przemienienia Pańskiego słyszymy: Na górze przemieniłeś się …by widząc Ciebie krzyżowanego zrozumieli twe dobrowolne cierpienia. Światu zaś głosili, że Ty jesteś prawdziwie jaśniejącą Światłością Ojca. Dzisiaj święta Cerkiew ukazuje nam cel Przemienienia Pańskiego. Jego uczniów oczekiwała straszna próba wiary. Na Chrystusa czekało straszne poniżenie – opluwanie, oszczerstwa, biczowanie, ukrzyżowanie i śmierć na Krzyżu. Potrzebne było utwierdzenie w wierze uczniów w Syna Bożego i ukazanie, że On dobrowolnie, zgodnie ze Swoją wolną wolą oddał się na urągania, na cierpienia. To właśnie uczynił Pan, kiedy przemienił się przed Swoimi uczniami na Taborze i ukazał się przed nimi w Swojej Boskiej chwale. Tej chwały uczniowie nie mogli znieść i upadli na twarz, przy czym otrzymali od niej rajską łaskę i poczuli ją całym swoim jestestwem, że Chrystus jest prawdziwie Synem Bożym, że jest, dla wierzącego, źródłem wiecznej, rajskiej łaski.

Równocześnie święta Cerkiew prawosławna ukazuje i drugi cel Przemienienia Pańskiego. O tym celu mówi ponownie troparion święta: Przemieniłeś się na górze Chryste Boże… Niech zajaśnieje i nam grzesznym Twoja światłość Wiekuista… Pan wszystko nam dał, nauczał, cierpiał i umarł, zmartwychwstał i wzniósł się i przemienił się dla nas, po to by tym Błogosławionym światłem nas przemienić, po to byśmy tym światłem zmieniliśmy się z grzeszników w czystych i świętych, z bezsilnych – w silnych, z zasmuconych – w radosnych.

Tym światłem staje się dla nas nic innego, jak łaska Świętego Ducha, która zeszła na Apostołów i które do tej pory schodzi na nas przez świętą Cerkiew, przez jej sakramenty.

Święta Cerkiew ukazuje nam wiele przykładów, które pokazują, jak dziwne jest ta łaska, jak przemienia nas, grzeszników, i czyni nas nowymi, dobrymi ludźmi. Jak tą łaską został oświecony mądry łotr - ukrzyżowany razem z Chrystusem. Ewangeliści Mateusz i Marek relacjonują, że na początku obaj złoczyńcy znieważali Chrystusa. A ewangelista Łukasz mówi, że zniewagi dokonał tylko jeden z nich. To jasne, że Pan dotknął łaską jednego z nich. Pan zauważył jego wielką miłość, którą, według świadectwa przekazu cerkiewnego, okazał Jemu, podobnie jak Młodzieńcowi uciekającemu od Heroda do Egiptu ze swoją Przenajświętszą Matką i sprawiedliwym Józefem, którzy nie wyrządzili żadnego zła. Ów łotr był wprowadzony do raju dla wiecznej rajskiej łaski.

To błogosławione światło olśniło Szawła, który szedł do Damaszku, by wydawać na śmierć chrześcijan. Który z prześladowcy przemienił się w wielkiego Apostoła Chrystusowego.

Tą łaską, jej błogosławionym światłem Maria Egipska, Eudokia, Taisa z wielkich nierządnic przemieniły się w aniołów czystości i miłości do Chrystusa.

Na podstawie żywotu sprawiedliwego Mojżesza Murzyna wiemy, że był on wodzem rozbójników, którzy zajmowali się mordowaniem i innymi brutalnymi gwałtami. Ale ostatecznie, oświeconą łaską i utwierdzoną siłą, Mojżesz doprowadził do zadziwienia wszystkich rozbójników swoim anielskim życiem, dlatego święta Cerkiew traktuje go na równi z Arseniuszem Wielkim i innymi świętymi ojcami.

Święta Cerkiew ukazuje wiele przykładów porażającego działania łaski, kiedy prześladowcy Chrystusa, męczący i ciemiężyciele chrześcijan, stawali się wierzącymi i przyjmowali wieńce męczeństwa.

Jeden ze świętych ojców – Grzegorz Palamas, arcybiskup salonicki - kochał modlić się słowami krótkiej modlitwy: „Panie, oświeć ciemność moją”. I Pan wielokrotnie oświecał jego Swoją łaską, tak że kiedy celebrował Liturgię, błogosławione światło biło z jego twarzy i widziało je wielu wierzących ludzi przebywających w świątyni.

Moje kochane w Chrystusie dzieci! Będziemy zawsze modlić się, byśmy mogli przemienić się i byśmy się stali dzięki łasce, która żyje w nas od momentu chrztu, która tli się, jak Boska iskra pod pokrywą popiołu bolączek i grzechów, ze zmysłowych uduchowionymi, z namiętnych – beznamiętni. Bądźmy drogą spełnienia Boskich przykazań, by kierować się, jako głównym celem naszego życia, byśmy byli światłem, zgodnie ze słowami Chrystusa: „Wy jesteście światłością świata” (Mt 5, 14); „Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 16). Niech wypełnią się po naszej śmierci słowa Pana: „Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie Ojca swego” (Mt 13, 43).

Dlatego będziemy modlić się do Przenajświętszej Matki Bożej, naszej pierwszej Orędowniczki i Wstawienniczką przez Bogiem, by wypełniły się słowa troparionu dzisiejszego święta: Niech zajaśnieje i nam grzesznym Twoja światłość Wiekuista; przez modlitwy Bogurodzicy, Światłości dawco, chwała Tobie. Amiń.

Mikołaj Sobolew urodził się 1 grudnia 1881 r. Ukończył seminarium w, a następnie Petersburską Akademię Duchowną. W 1907 r. Mikołaj przyjął postrzyżyny z imieniem Serafin i został kapłanem. Był nauczycielem w szkole teologicznej w Żytomierzu, inspektorem w Kostromskim Duchownym Seminarium, rektorem Woroneskiego Duchownego Seminarium. Podniesiony do godności archimandryty w 1912 r. Osiem lat później został biskupem pomocniczym w diecezji połtawskiej. W 1920 r. udał się na emigrację do Konstantynopola, a następnie skierował się do Bułgarii. Patriarcha Tichon mianował bp Serafina kierownikiem rosyjskich parafii w Królestwie Bułgarii z tytułem władyki boguczarskiego. Z biegiem czasu przeszedł do struktur Cerkwi prawosławnej poza granicami Rosji. W 1946 r. wszedł ponownie w skład hierarchii patriarchatu moskiewskiego. Dwa lata później wziął udział w spotkaniu zwierzchników autokefalicznych Cerkwi w Moskwie. Podczas spotkania opowiedział się przeciwko ekumenicznej działalności Kościoła Prawosławnego. Zmarł 26 lutego 1950 r. w Sofii. Był autorem dzieł: „Nowe nauczanie o Sofii – Mądrości Bożej” (Sofia, 1935 r.), „Sergiusz Bułhakow jako wykładowca Pisma Świętego” (Sofia, 1936 r.), „Czy Rosyjska Cerkiew Prawosławna powinna uczestniczyć w ekumenicznym odrodzeniu?” (Moskwa, 1949), „Akatyst do św. Jana Rylskiego”, „Odstąpienie narodu rosyjskiego od wiary prawosławnej” (1978 r.), „Rosyjska ideologia” (Sofia 1937 r.; Jordanville 1981 r.). Warto dodać, że na przestrzeni całego życia aż 11 razy przeczytał dwunastotomowe „Żywoty Świętych” autorstwa św. Dymitra Rostowskiego.

Na zdj.: ikona Przemienienia Pańskiego w monasterze w Sakach/za: www.saki.pl/

Na podst.: www.saki.pl

— Tłum. Stefan Dmitruk