Credo. Symbol naszej wiary

Credo. Symbol naszej wiary – to książka autorstwa trzech wybitnych teologów chrześcijańskich: ks. Wacława Hryniewicza OMI (katolik), ks. Henryka Paprockiego (prawosławny) i Karola Karskiego (protestant), która ukazała się tego roku nakładem wydawnictwa „Znak”.

Stanowi ona międzywyznaniowy komentarz do nicejsko-konstantynopolitańskiego wyznania wiary – pozwala poznać chrześcijaństwo w trzech jego odłamach. Pokazuje różnice istniejące pomiędzy wspólnotami Kościołów chrześcijańskich, ale przede wszystkim pozwala zrozumieć, iż łączy nas znacznie więcej, niż dzieli.

Jest ona próbą odpowiedzi m.in. na pytania: Czy współcześni chrześcijanie – katolicy, prawosławni i protestanci – wciąż wierzą w tego samego Boga? Czy dobry Bóg może być Bogiem skłóconego świata i podzielonego chrześcijaństwa, Bogiem prawdziwie ekumenicznym? Czy można żyć Ewangelią także poza widzialnymi strukturami poszczególnych Kościołów? Czy Duch Święty jest dla wierzących Duchem jedności i prawdy?

(...) Wielu ludzi odczuwa dzisiaj egzystencjalną pustkę. Zatracają poczucie sensu własnego życia. Brak im zaufania do Boga i bliźnich. Kto potrafi ich przekonać, że ostateczny sens życia można odkryć jedynie w postawie wiary i zaufania do Boga? Nie wszystko potrafimy wyjaśnić za pomocą samego rozumu. Chrześcijaństwo wychowuje nie tylko do poznawania i miłowania Boga, ale także do bycia prawdziwie człowiekiem wśród ludzi, z ludźmi i dla ludzi. Uczy akceptacji tego, co pozytywne, prawdziwe, dobre, piękne i ludzkie. Pomaga przezwyciężać to, co negatywne w ludzkim życiu – konflikty, winę, zagubienie, brak poczucia sensu, cierpienie. Uczy także rozjaśniać mroczne oblicze śmierci. Bycie człowiekiem to znacznie więcej niż posiadanie, kariera, praca, dostatek, sława lub władza. Prędzej czy później odczuwamy granice i niewystarczalność swoich doczesnych dążeń i działań. Dostrzegamy nie tylko potrzebę własnego rozwoju duchowego, ale również znaczenie dobrych relacji z innymi ludźmi. Dzięki tym relacjom człowiek staje się pełniej człowiekiem, dojrzewa wewnętrznie do własnego człowieczeństwa. Wszyscy jesteśmy tylko „uczniami Pana” (Iz 54, 13). Credo uczy doceniać kategorię uczniostwa. Być chrześcijaninem to być uczniem od początku do końca. Bycie uczniem dotyczy także ekumenii i dialogu. Wciąż się wszyscy uczymy. Kategoria uczniostwa pomaga odnajdywać wspólną płaszczyznę. Poczucie niedorastania czyni człowieka skromniejszym. Na własnych błędach i doświadczeniach uczy on się najlepiej cnoty skromności właściwej uczniom Chrystusa, wciąż niedorastających do mądrości i wymagań Ewangelii [fragment książki].

Źródło: http://www.znak.com.pl

— Katarzyna Tynkiewicz