Spotkanie wielkopostne o św. Antonim Supraskim w parafii Zmartwychwstania Pańskiego

Tematem trzeciego wielkopostnego spotkania w parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku był żywot św. Antoniego Supraskiego. Wzorem ubiegłych tygodni, tuż po nabożeństwie, zainteresowani słuchacze zebrali się w parafialnej świetlicy, by wysłuchać wykładu o. archimandryty dra Andrzeja (Borkowskiego), namiestnika monasteru Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Supraślu.

Zebrani rozpoczęli i zakończyli wykład modlitwą. Prowadzący rozpoczął od krótkiego przedstawienia genezy supraskiego monasteru, jako miejsca gdzie św. Antoni jako młodzieniec przybył z gorącą chęcią oczyszczenia duszy z dławiących ją grzechów i wstąpienia na anielską drogę życia mniszego (początek XVI w.).

Onufry - bo tak brzmiało świeckie imię świętego - był ze swej natury człowiekiem porywczym. W młodości dopuścił się zabójstwa człowieka, czego gorzko żałował do końca życia. Powodowany skruchą i głębokim poczuciem winy, postanowił zmyć swoje grzechy poprzez „chrzest krwi”. Zapragnął bowiem, tak jak męczennicy w pierwszych wiekach, umierając za Chrystusa swoją własną krwią oczyścić zbrukaną grzechem duszę. Zdecydował udać się do krajów muzułmańskich (w XVI w. kraje bałkańskie okupowane były przez Imperium Osmańskie), by tam ponieść męczeńską śmierć. Zwrócił się do ihumena Pafnucego Siehenia, namiestnika i założyciela monasteru Zwiastowania NMP w Supraślu, o pozwolenie na drogę. Ihumen Pafnucy sprzeciwiał się zamiarom mnicha,jednak jako mądry przełożony pozwala mu udać się na Świętą Górę Athos (wraz z przebywającymi wówczas w Supraskiej Ławrze mnichami z Athosu). Jeszcze przed wyjazdem mnich Onufry został postrzyżony w wielką schimę i otrzymał imię Antoni. Po przybyciu na Athos schimnik przebywał w wieży św. Sawy zachowując w sercu pragnienie męczeńskiej śmierci. Po pewnym czasie św. Antoni zdecydował opuścić Świętą Górę, by udać się do Salonik. Tam, w piątek będący dniem modlitwy muzułmanów, wszedł do przemienionej na meczet cerkwi Acheiropoietos i zaczął się modlić. Takie zachowanie zostało uznane za obrazę religii muzułmańskiej, za co św. Antoni został dotkliwie pobity i wtrącony do więzienia, by potem zostać postawionym przed obliczem sędziego. Mimo pobytu w więzieniu i tortur święty nie wyrzekł się chrześcijaństwa, natomiast wytrwale czekał na wieniec męczeński, który w końcu otrzymał. Pozbawiony sił, splunął oprawcy w twarz, co zdecydowanie stanowiło akt zaprzeczający wyrzeknięcie się Chrystusa. Wówczas św. Antoni został ścięty mieczem i zgodnie ze swym największym pragnieniem przez „chrzest krwi” zmył wszystkie grzechy, które Go nękały. Sędzia kazał spalić ciało mnicha, a proch z kości rozsypać, tak by moszczy nie mogły stać się obiektem kultu chrześcijan.

Datą pamięci św. Antoniego jest 4/17 lutego. W tym roku przypada 500 lat od Jego męczeńskiej śmierci. Z okazji rocznicy śmierci męczennika w południowej części budynków monasterskich zaadoptowano pomieszczenie pod cerkiew ku czci tego świętego. Już od najbliższej niedzieli, tj. 22 marca, będzie można uczestniczyć w św. liturgii w cerkwi domowej, która rozpocznie się o godzinie 7.45.

Na kolejnym spotkaniu w parafii Zmartwychwstania Pańskiego, które odbędzie się 22 marca, ihumenia Elżbieta z monasteru św. Katarzyny w Zaleszanach wygłosi wykład pt.: „Cypr - wyspa świętych”.

Fot.: Marcin Surynowicz

— Paulina Matejczuk