Czy to coś złego, że zaczynam interesować się filozofiami i religiami, takimi jak buddyzm, taoizm czy konfucjanizm, aby lepiej zrozumieć cierpienie i sens życia? Nie przyjąłem jeszcze bierzmowania ani prawosławnego miropomazania, jednak uważam się za osobę bliską prawosławiu. Mimo to trudno jest mi funkcjonować w środowisku, w którym ludzie wierzący przypisują Bogu wojny, nienawiść i konflikty między wyznawcami różnych religii. Tym bardziej że chrześcijaństwo powinno być przecież religią pokoju i miłości. Dlatego chciałbym zapytać, czy to niewłaściwe, że interesuję się również innymi tradycjami i filozofiami, a jednocześnie chcę pozostać blisko Cerkwi. Czy pragnienie pewnego odizolowania się od niektórych wierzących, ze względu na ich postawę i sposób rozumienia Boga, może prowadzić mnie na złą drogę? Szczerze mówiąc, chociaż uczę się także z innych źródeł niż Biblia i nauczanie Ojców Kościoła, mam czasem wrażenie, że mądrość buddyzmu lub innych filozofii jeszcze bardziej przybliża mnie do Jezusa. Czy mimo zainteresowania tymi tradycjami mogę nadal uważać się za osobę prawosławną albo po prostu za chrześcijanina? Anonim
Uważam, że istnieje znacząca różnica pomiędzy „uważaniem siebie za osobę prawosławną” albo „bliską prawosławiu”, a „byciem prawosławnym chrześcijaninem”. To z tej perspektywy rozważałbym, czy warto „interesować się filozofiami i religiami, takimi jak buddyzm, taoizm czy konfucjanizm, aby lepiej zrozumieć cierpienie i sens życia”. Wskazałbym na dwie podstawowe okoliczności. Z jednej strony, jeśli jestem „w drodze” ku jakiemuś określonemu celowi, ale „po drodze” zauważam inne ”konkurencyjne”(?) propozycje, mogę łatwo „zbłądzić” i nie dotrę do celu albo będę iść dłużej „okrężną drogą”. Z drugiej strony, jeśli jestem wystarczająco głęboko „zakorzeniony” w swojej wierze, tradycji, nauczaniu, wówczas przy zetknięciu się z innymi objaśnieniami dotyczącymi „cierpienia i sensu życia”, będę w stanie albo łatwiej mi je będzie ocenić, „zmierzyć swoją miarką”, stwierdzić, czy proponują coś nowego, wartego uwagi, czy też powielają „po swojemu” to, czym dysponujmy w prawosławnym chrześcijaństwie…
Skoro najważniejsze przykazanie zaleca: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem” (Mt 22, 37), czy poszukiwanie „zrozumienia cierpienia i sensu życia” w innych filozofiach i religiach nie spowoduje, że nie będzie to taka właśnie pełna, prawdziwa miłość? „Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek”?
Podobnie postrzegałbym „pragnienie pewnego odizolowania się od niektórych
wierzących, ze względu na ich postawę i sposób rozumienia Boga”. Przypisywanie Bogu
„wojny, nienawiści i konfliktów między wyznawcami różnych religii” jest niedorzeczne – czy nie łatwiej byłoby wyjaśniać to „niektórym wierzącym” od wewnątrz, będąc pośród nich? Chrześcijaństwo to przecież wspólnota…
Stwierdzenie: „uważam się za osobę bliską prawosławiu” i pytanie: „czy mogę nadal uważać się za osobę prawosławną albo po prostu za chrześcijanina” wyraźnie sugerują, że jest Pan jeszcze „w drodze”. Potwierdza to informacja, że nie przyjął Pan jeszcze bierzmowania ani prawosławnego miropomazania.
Czy na pewno chciałby Pan stać się prawosławnym chrześcijaninem? Czy wystarczy być blisko?
— ks. Włodzimierz Misijuk
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.