Jak Cerkiew odnosi się do istnienia klątw/uroków/przekleństw? Czy uznaje, że źli ludzie mogą posługiwać się demonami, by czynić krzywdę innym? Przy okazji chciałbym opisać historię związaną z moim aktualnym miejscem zamieszkania (stary drewniany dom). Niektórzy zareagowali na nią śmiechem i że niby mam omamy, ale jestem osobą zdrową psychicznie. W jednej izbie, kiedy spał mój ojciec to ciągle wzywał Jezusa na pomoc. Raz krzyknął: 'Diable widzę cię, nie chowaj się'. A mój wujek został podczas ciemności natrząśnięty i szybko uciekł ze strachem. Ja podczas ciemności widziałem kilkakrotnie taką postać bardzo czarną, stylizowaną na śmierć z obrazków, którą znamy. I gdy mówiłem Psalm 91 to ona znikała. Bardzo wiele rzeczy się tutaj dzieje. Wiktor

W odpowiedzi na te pytania i opowieści wystarczyłoby wskazać na cerkiewną „Modlitwę nad domem dręczonym przez duchy nieczyste” (https://liturgia.cerkiew.pl/euch/egzorcyzmy/dom_dreczony.pdf). Polecam również lekturę Żywota świętego Antoniego Wielkiego – jest tam obszerny fragment o jego zmaganiach z demonami. Mowa tam m.in. o tym, jak wszedł do jednego z grobów i zamknął się w nim, „wróg […] przyszedł jednej nocy z całą gromadą demonów i zbił Antoniego tak bardzo, że głosu nie mógł wydać od zadanych razów, leżał na ziemi” (8).

Demoniczne siły wszelkimi (nie)możliwymi sposobami próbują odciągnąć, odseparować nas od Boga. Nasza obrona to modlitwa. „Nawiedzony” należałoby czym prędzej oświęcić, poprosić duchownego, aby przy tej okazji przeczytał również tę modlitwę. Swoistą tarczą obronną przed demonami jest regularne oświęcanie domów/mieszkań jordańską wodą święconą.   

— Ksiądz Włodzimierz Misijuk