Jakimi przesłankami można wyjaśnić ustalanie taryf za posługi duszpasterskie, chyba że nazwiemy po imieniu - "USŁUGI". W praktyce widzę zanikanie do minimum misyjnego charakteru służebności kapłanów na rzecz formy zarabiania pieniędzy.

Już w Starym Testamencie, gdy Naród Wybrany wkroczył do Ziemi Obiecanej, pokolenie Lewiego nie otrzymało we władanie ziemi, jego posłannictwem była służba w świątyni, z której też utrzymywali się jego członkowie .

Tak było i w czasach apostolskich. Duchowni posługujący w świątyniach żyli z tej posługi. Święty Apostoł Paweł głosi: "Czyż nie wiecie, że ci, którzy trudzą się około ofiar, żywią się ze świątyni, a ci, którzy posługują przy ołtarzu, mają udział w (ofiarach) ołtarza? Tak też i Pan postanowił, ażeby z Ewangelii żyli ci, którzy głoszą Ewangelię" ( I Kor 9,13-14).

Zadaniem duchownych jest głoszenie Ewangelii i administrowanie powierzoną im jednostką kościelną. Jednak oni sami i ich rodziny muszą z czegoś żyć. Być duchownym nie oznacza automatycznie przyjęcia na siebie "podwiga" (trudu) ubóstwa, gdyż nie każdy duchowny jest w stanie go unieść tak, jak to uczynili święty Apostoł Paweł oraz inni, choćby "biezsriebriennicy" (leczący za darmo).

Cerkiewnym zwyczajem od dawna było odwdzięczanie się duchownemu za posługi darami materialnymi. Były to dary serca i wdzięczności, nigdy podyktowane przymusem. Zwyczaj ten nie ujmował duchownym misyjnego charakteru służebności kapłana, wręcz przeciwnie- mobilizował go do należytego zadośćuczyniania potrzebom wiernych, ponieważ z ich ofiar żył.

Podobnie jest i dzisiaj w parafiach niejednej diecezji Cerkwi w Polsce. Posługi odbywaja się bezpłatnie, a o ewentualnym darze wdzięczności i jego wysokości decydują sami wierni.

Pojawienie się "taryfikacji" za posługi cerkiewne w północno- wschodnich parafiach naszej Cerkwi często budzi kontrowersje. Z jednej strony- jeśli wysokość opłaty jest dostosowana do zamożności wiernych- może być pomocna w życiu codziennym parafii, z drugiej zaś budzi zgorszenie wśród wiernych i powoduje postrzeganie duchownych jako "zarabiaczy pieniędzy". Jeśli istniejąca "taryfikacja" przynosi nieporządany efekt, powinna być zamieniona na korzyść dawnego zwyczaju "co łaska". Władnymi oceniania sytuacji w danych parafiach odnośnie wprowadzenia "taryfikacji" posług oraz dokonywania zmian w tej materii są biskupi diecezjalni.

Z poważaniem

— o. Lubomir Worhacz