Słyszałem, że należy żyć skromnie. Chciałbym wiedzieć, jak odróżnić zakup przedmiotu luksusowego od rzeczy, której naprawdę potrzebuję. Zastanawiam się też: jeśli kupię coś i zacznę się o to nadmiernie troszczyć – tak że w pewnym sensie to przedmiot zaczyna „posiadać” mnie, zamiast ja jego – to czy oznacza to, że był to zakup luksusowy, czy może była to rzecz potrzebna, a ja po prostu muszę nauczyć się do niej nie przywiązywać? Anonim

Polecam lekturę kazań metropolity Antoniego Blooma, szczególnie tych 'O bogatym młodzieńcu', 'O bogaczu i Łazarzu'. W kazaniu 'Nie troszczcie się...', rozważając o najważniejszych przykazaniach o miłości do Boga i do bliźniego, stwierdza natomiast: "... wszystkie nasze myśli, wszystkie nasze siły, całe serce powinno być przez nas oddane nie sobie samym, a innym: Bogu i bliźniemu. Oznacza to, że wszystko, co mam, co mnie pociesza i raduje - należy do Boga i mojego bliźniego; oznacza to, że wszystko, z czego korzystam, poza tym, co niezbędne, odbieram Bogu i mojemu bliźniemu... [...] Wszystko, co mam nie należy do mnie; wszystko z czego korzystam ponad potrzebę - odebrałem komuś i ukradłem; wszystko, czego nie oddaję z wolnej woli, z miłości - zabieram, odrywam od cudu Bożego Królestwa miłości..."

— ks. Włodzimierz Misijuk