pierwsze nabożeństwa w j. polskim

Pierwsze nabożeństwa w j. polskim W 1935 r. władze cerkiewne podjęły się próby wprowadzenia j. polskiego, jako języka liturgicznego. 11 listopada 1935 r. pierwsze nabożeństwo w j. polskim celebrował kapelan Wojska Polskiego – ks. Szymon Federenko. Nabożeństwo odbyło w cerkwi garnizonowej w Warszawie. Tego samego dnia celebrowano nabożeństwa w j. polskim w cerkwiach garnizonowych w Białymstoku i Grodnie. Na przestrzeni zostały opracowane teksty liturgiczne w j. polskim. 11 listopada 1936 r. nabożeństwa służono w cerkwiach w: Warszawie, Krakowie, Lublinie, Toruniu, Brześciu nad Bugiem, Zamościu i Kowlu. Inicjatywa hierarchii cerkiewnej spotkała się z dużym poparciem władzy państwowej, której zależało na polonizacji Cerkwi Prawosławnej w Polsce. Polonizacją Cerkwi zajęli się prawosławni kapelani służący w Wojsku Polskim, a także bp grodzieński Sawa (Sowietow). Nabożeństwa w j. polskim odbywały się w cerkwiach garnizonowych z okazji świąt narodowych. Metropolita Dionizy – zwierzchnik Cerkwi Prawosławnej w Polsce – powołał z biegiem czasu specjalną Komisje ds. przekładu tekstów. Komisja do września 1939 r. przełożyła na j. polski: teksty Liturgii św. Jana Złotoustego, nabożeństwa dziękczynnego (cs. molebnia) i nabożeństwa żałobnego (cs. panichidy). Na podst.: M. Papierzyńska-Turek, Między tradycją a rzeczywistością. Państwo wobec prawosławia w latach 1918 – 1939, Warszawa 1989, s.249-254. Stefan Dmitruk