Intronizacja metropolity Zagrzebia i Ljubljany Porfiriusza

W niedzielny poranek 13 lipca na uroczystej Boskiej Liturgii w soborze Przemienienia Pańskiego w stolicy Chorwacji miała miejsce intronizacja nowego metropolity Zagrzebia i Ljubljany Porfiriusza (Perića). Liturgii przewodniczył patriarcha serbski Ireneusz w asyście licznie zebranych hierarchów serbskich – w tym metropolity Czarnogóra Amfilochiusza – a także zagranicznych: biskupa arkadyjskiego Bazylego z Patriarchatu Antiochii (diecezja ta obejmuje północny Liban) oraz biskupa karpasyjskiego Krzysztofa z Cerkwi cypryjskiej.
Obecnych było również aż kilku hierarchów katolickich, w tym arcybiskup Zagrzebia kardynał Józef Bozanić, arcybiskup belgradzki Stanisław Hočevar i biskup Ljubljany Andrzej Glavan. Nie zabrało także przedstawicieli korpusu dyplomatycznego oraz władz Serbii najwyższego szczebla.

Śpiewały dwa chóry: katedralny oraz mniszy z monasteru Kovilj.

Na koniec Liturgii miał miejsce oficjalny obrzęd intronizacji. Decyzję Świętego Synodu Serbskiego Kościoła Prawosławnego z maja. br. odczytał biskup remezjański Andrzej, po czym na tron metropolitarny władykę Porfiriusza wprowadzili metropolita arkadyjski Bazyli z Cerkwi antiocheńskiej (jego uczeń duchowy) oraz biskup bački Ireneusz z Cerkwi serbskiej (ojciec duchowy). Po tym patriarcha Ireneusz wręczył nowemu metropolicie pastorał (cs. żezł).

Czyniąc to, zwierzchnik serbskiej Cerkwi powiedział:
Przybywacie na ten tron po metropolicie Janie, który był tu ponad 30 lat, i zostawił swe ślady w życiu tej diecezji. Kontynuował on drogę swoich poprzedników, czego oczekujemy i od Was. Dobrze naznaczył i przemierzył tę drogę. Przybywacie do diecezji, która, zarówno w dalszej, jak i bliższej przeszłości, przeszła trudną i ciernistą drogę, drogę męczeństwa. Wasi poprzednicy to święty wyznawca Dosyteusz, metropolita Damascen, metropolita Jan: dobrze wykorzystajcie dane Wam przez Boga dary. Bo Cerkiew Was wybrała, widząc Wasze cechy charakteru: że jesteście człowiekiem dialogu, który umie prowadzić rozmowę, który w każdym człowieku zauważa to, co jest ważne; dlatego mamy nadzieję, że w tym miejscu okażecie te cechy, i będzie podtrzymać w swojej pracy miłość Ewangelii. Bo to jest najlepsza droga i sposób, by pokonać wszelkie problemy, jakie są pomiędzy ludźmi.

Natomiast w swoim pierwszym metropolitarnym wystąpieniu władyka Porfiriusz wyznał:
Z pokorą stwierdzam przed żywym Bogiem, całą Cerkwią oraz Wami ojcowie, bracia i siostry, że jestem słaby, że nie mam czym się pochwalić oprócz swoich słabości i grzechów! Czuję, że nie jestem godzien być następcą swoich wielkich poprzedników. Ale wiem, że sukces w służeniu Bogu i bliźnim nie zależy od naszych zdolności, lecz od łaski, która „w słabościach okazuje doskonałość” (2 Kor 12, 9). (…) Dlatego przybywam dziś pełen radości do Zagrzebia nie w swoim imieniu, lecz jako biskup Cerkwi Chrystusowej, by być sługą pokornym w przekazywaniu zbawienia w Ciele i Krwi Chrystusa. Przybywam na służbę wyższą od anielskiej i cherubimskiej – na służbę biskupią, która jest Ikoną Chrystusa, która jest przedłużeniem pierwszo-kapłańskiego bogosłużenia Chrystusa. (…) Przybywam tu bez uprzedzeń, lecz z otwartym sercem na wszystkich mieszkańców Chorwacji i Słowenii. Mieszkacie w wolnych państwach, członkowskich Unii Europejskiech. Państwach, których ustawodawstwo gwarantuje wasze prawa obywatelskie i wolność wyznania. Ale, to co jest nieporównywalnie ważniejszym, to to, że gwarantem naszych praw i swobód jest chrześcijański etos, który kontynuują obywatele obydwu tych państw. (…) Kochani prawosławni bracia i siostry! To przede wszystkim dla was przybywam tu w imieniu Chrystusa i dlatego wzywam teraz wszystkich – was, którzy jesteście aktywnymi członkami Cerkwi Chrystusowej, jak i was, którzyście z różnych powodów zaniedbali swoją prawosławną tożsamość – byście swobodnie i bez strachu wyznawali swoją prawosławną wiarę, a przede wszystkim, byście według tej wiary żyli. By dawała ona esencjonalny zmysł waszemu życiu, byście odnaleźli w niej odpowiedzi na życiowo ważne, egzystencjalne pytania. Byście przez wiarę, gromadząc się na Świętej liturgii, spotykali ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Chrystusa, który śmierć zwyciężył i żywot wieczny uczynił dostępnym dla każdego człowieka. (…) Modlę się za was, módlcie się i wy za mnie, byśmy osiągnęli Królestwo Niebieskie!

Tutaj można obejrzeć pełny zapis tej Boskiej Liturgii intronizacyjnej, która była transmitowana przez drugi program państwowej telewizji chorwackiej, co było wyjątkowym wydarzeniem.
Po uroczystościach liturgicznych dla wszystkich zgromadzonych w zagrzebskiej cerkwi katedralnej miał miejsce oficjalny bankiet w hotelu Westin.

Nowy metropolita Zagrzebia i Ljublany urodził się jako Prvoslav Perić w 1961 roku w miasteczku Bečej na północy Serbii. Postrzyżyny mnisze i imię Porfiriusz przyjął w 1985 roku w kosowskim monasterze Visoki Dečani, a rok później ukończył prawosławne seminarium w Belgradzie. Wtedy też, z rąk ówczesnego biskupa raszko-prizreńskiego, a późniejszego patriarchy Pawła, przyjął święcenia diakońskie. W latach 1986-1990 studiował w Atenach. W 1990 roku został skierowany do monasteru Kovilj, gdzie biskup bački Ireneusz, a zarazem duchowy ojciec Porfiriusza, wyświęcił go na kapłana. Niedługo po tym hieromnich Porfiriusz został mianowany igumenem (przełożonym) monasteru Kovilj.

Przez następne lata do monasteru dołączyło wielu młodych mnichów i nowicjuszy, a klasztor ten także stał się swoistym duchowym centrum dla młodzieży, a nawet muzyków rockowych i aktorów. Wśród tych wszystkich byli też tacy, co cierpieli na różnego rodzaju uzależnienia. Dlatego też igumen Porfiriusz w 2005 roku założył grupę terapeutyczną „Ziemia żywych”, która stworzyła efektywne programy leczenia narkomanii. Innym stowarzyszeniem założonym przez niego, wraz z grupą ekspertów (psychologów, lekarzy, kryminologów i socjologów) jest to, które zajmuje się resocjalizacją ofiar destrukcyjnych sekt i kultów.

W międzyczasie, w 1999 roku, o. Porfiusz został wybrany na biskupa pomocniczego diecezji bačkiej. W 2004 roku uzyskał doktorat. Swoje specjalistyczne prace teologiczne publikował w różnych krajowych, jak i zagranicznych pismach. Uczestniczył też w wielu konferencjach naukowych i sympozjach na całym świecie. Oprócz ojczystego serbskiego zna również grecki, angielski i niemiecki, a w stopniu komunikatywnym również rosyjski.

Na podstawie: spc.rs

— Dominika Kovačević