Nowy biskup Brazzaville i Gabonu

W niedzielę, 2 grudnia, w soborze Zwiastowania Bogurodzicy w Aleksandrii papież Teodor II wyświęcił na biskupa archimandrytę Pantelejmona. Nowy hierarcha objął zwierzchnictwo nad dopiero co utworzoną diecezją Brazzaville (stolica Republiki Konga) i Gabonu w ramach Patriarchatu Aleksandrii i całej Afryki. W tym podniosłym wydarzeniu wzięło udział wielu dostojników aleksandryjskiej Cerkwi: metropolita Syros Doroteusz, metropolita Nigerii Aleksander, metropolita Leontopolis Gabriel, metropolita Akry Sawa, biskup Bitry Nikodem oraz biskup Babilonii Nifon. Obecni byli także konsulowie Grecji i Rosji oraz przewodniczący różnych hellenistycznych i prawosławnych organizacji działających w tym egipskim mieście.

W trakcie kazania skierowanego bezpośrednio do władyki Pantelejmona patriarcha Teodor, nie kryjąc emocji, mówił o roli biskupa w Cerkwi: Biskup podejmuje się danego przez Boga obowiązku głoszenia, że Cerkiew, będąca Ciałem Chrystusa i pełnią Tego, który wypełnia wszystko we wszystkim, daje życie wieczne. Biskup jako posiadacz, wyraziciel i obrońca apostolskiej tradycji i depozytu, przyjmuje na siebie tę odpowiedzialność, by umacniać jedność wiernych z Chrystusem, Który jest Życiem. Dzisiaj, dzięki łasce Świętego Ducha, starożytny i apostolski Kościół Aleksandrii wzywa cię, mój drogi synu Pantelejmonie, byś wziął na swoje ramiona tę wielką odpowiedzialność za opiekę duszpasterską w diecezji Brazzaville i Gabonu, by wszyscy, którzy tego pragną, poznali Prawdę. Dzisiaj najstarszy głosiciel Słowa Bożego w Afryce [Cerkiew aleksandryjska] wzywa cię do duchowego uformowania dusz naszych afrykańskich braci i sióstr w prawdziwie Boże mieszkania. Musisz spragnionych napoić, głodnych nakarmić, pocieszyć smutnych, chronić sieroty – innymi słowy, musisz swojej nowej trzodzie ofiarować siebie samego, zgodnie ze słowami Ewangelii: „Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 11, 10). Kończąc kazanie, patriarcha obiecał modlitwę za nowego biskupa Cerkwi aleksandryjskiej do jego patronów: Bogurodzicy (szczególna patronka wyspy Tinos, na której urodził się władyka Pantelejmon) oraz św. cudotwórcy Pantelejmona.

Z kolei biskup Pantelejmon z pokorą mówił o swojej nowej służbie: Tytuł drugiego w kolejności prawosławnego patriarchatu zawiera element „całej Afryki”. Na tym wielkim kontynencie, torturowanym przez wrogość ludzką tak zwanego „rozwiniętego świata”, pionierzy głoszenia Ewangelii, codziennie się poświęcają, by uczynić realnym to wezwanie Modlitwy Pańskiej: „Przyjdź Królestwo Twoje, niech będzie Wola Twoja, jak w Niebie, tak i na ziemi”. I ja, wezwany przez Cerkiew, jako pierwszy biskup Brazzaville-Konga i Gabonu, biorę na swoje słabe ramiona tę odpowiedzialność umożliwienia udziału obywateli tych dwóch krajów w Królestwie Niebieskim. Wiem, że jestem niegodny tego nieocenionego honoru ucieleśnienia prawosławnego nauczania wśród powierzonej mi owczarni, które jest przekazywane już od 2000 lat.

Nowy biskup podziękował w pierwszej kolejności patriarsze za wszystko, czego nauczył się służąc w patriarszym soborze Zwiastowania Bogurodzicy oraz jako kierownik sekretariatu Świętego Synodu. Władyka Pantelejmon podziękował także metropolicie Syros Doroteuszowi – w tej metropolii pełnił służbę kapłańską przez pięć lat. Nowy hierarcha wspomniał także o nieocenionej roli jego rodziców – ojca, który nauczył go ciężkiej pracy i szczerości, oraz matkę, która przekazała mu takie wartości jak trwanie w wierze, życzliwość i poświęcenie.

Po uroczystościach liturgicznych dostojnicy zebrali się na specjalnym obiedzie w Morskim Stowarzyszeniu Helleńskim.

Patriarchat Aleksandrii bardzo aktywnie i skutecznie prowadzi prawosławną misję w Afryce. Niestety, na terenie samej siedziby patriarchatu, czyli w Egipcie, z racji nasilającej się islamizacji ma problemy z działalnością. Co prawda, na cerkwie należące do tego Kościoła prawosławnego nie ma takich ataków jak na stanowiących większość egipskich chrześcijan Koptów, lecz budowa nowych świątyń oraz głoszenie Ewangelii wśród muzułmańskich Egipcjan jest niemalże niemożliwym, a wierni patriarchatu czują presję ze strony islamskich władz. Dlatego też tak ważna jest modlitwa za Egipt (w którym ortodoksyjni chrześcijanie stanowią 20% społeczeństwa) oraz o oficjalne zjednoczenie Kościołów Ortodoksyjnych Orientalnych i Kościołów prawosławnych, które w świecie arabskim nazywane są „greckimi” lub też „rzymskimi” z racji bizantyjskiego dziedzictwa – te nazwy pokazują różnice w rytach, a nie w wierze - obecnie obydwie grupy Kościołów uznają siebie wzajemnie za prawosławne.

Na podstawie: theorthodoxchurch.info

— Dominika Kovačević